EDITORIAL

Dr Amarjeet Singh, Washington D.C.

‘ਚੀਨ -ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਸਬੰਧਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀ ਮਿਠਾਸ ਬਨਾਮ ਭਾਰਤ ਦੀ ਭੜਾਸ’

ਬੇਸ਼ੱਕ ਟੋਰੰਟੋ ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਜੀ-8 ਤੇ ਜੀ-20 ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੀ ਮਿਲਣੀ ਨੇ, ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਅੱਡ-ਅੱਡ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ‘ਇਕਸਾਰਤਾ ਅਤੇ ਇੱਕਸੁਰਤਾ’ ਦਾ ਭੁਲੇਖਾ ਪਾਇਆ ਹੋਵੇ ਪਰ ਦੁਨੀਆ ਦੀਆਂ ਦੋ ਸੁਪਰ-ਪਾਵਰਾਂ ਅਮਰੀਕਾ ਤੇ ਚੀਨ ਦੀ ਸੀਤ-ਜੰਗ, ਸਾਊਥ ਏਸ਼ੀਆ ਵਿੱਚ ਪੂਰੇ ਤਾਣ ਨਾਲ ਲੜੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਹਾਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਛੋਟੇ ਖਿਲਾੜੀ - ਭਾਰਤ ਅਤੇ ਪਾਕਿਸਤਾਨ, ਇਸ ਵੇਲੇ ਇੱਕ ਕਿਸਮ ਦੀ ਪਰੌਕਸੀ ਵਾਰ ਹੀ ਲੜ ਰਹੇ ਹਨ। ਪਿਛਲੇ ਕੁਝ ਹਫਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਇਸ ਵਿਸ਼ੇ ਦੀ ਧੁੰਦ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਸਹਾਈ ਹੋਣਗੀਆਂ। ਕੁਝ ਹਫਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਚੀਨ ਨੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਨੂੰ ਦੋ ‘ਨੀਊਕਲੀਅਰ ਰਿਐਕਟਰ’ ਲਗਾ ਕੇ ਦੇਵੇਗਾ ਤਾਂਕਿ ਉਸ ਦੀਆਂ ਊਰਜਾ ਸਬੰਧੀ ਲੋੜਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਸਕਣ। ਇਸ ਬਿਆਨ ਨੇ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਹਲਚਲ ਪੈਦਾ ਕਰਨੀ ਹੀ ਸੀ, ਅਮਰੀਕਾ ਨੇ ਵੀ ਇਸ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ। ਅਮਰੀਕਾ-ਭਾਰਤ ਨੇ, 45 ਮੈਂਬਰੀ ਨੀਊਕਲੀਅਰ ਸਪਲਾਇਰ ਗਰੁੱਪ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਤਜ਼ਵੀਜ਼ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨ ਲਈ ¦ਗਰ ¦ਗੋਟੇ ਕੱਸ ਲਏ। ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਇਹ ਹੋਈ ਕਿ ਚੀਨ ਨੇ, ਨੀਊਕਲੀਅਰ ਸਪਲਾਇਰ ਗਰੱਪ ਦੀ ਮੀਟਿੰਗ ਵਿੱਚ ਇਸ ਮੁੱਦੇ ਨੂੰ ਲਿਆਂਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਚੀਨ ਦੇ ਨੁਮਾਇੰਦੇ ਨੇ ਬਿਆਨ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਵਿੱਚ ਨੀਊਕਲੀਅਰ ਪਲਾਂਟ ਲਾਉਣ ਲਈ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਆਗਿਆ ਲੈਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਨਾਲ ਢਾਈ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਮਝੌਤਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਦੋਂ ਚੀਨ, ਨੀਊਕਲੀਅਰ ਸਪਲਾਇਰ ਗਰੁੱਪ ਦਾ ਮੈਂਬਰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਦੇ ਪ੍ਰੈਜ਼ੀਡੈਂਟ ਆਸਿਫ ਅਲੀ ਜ਼ਰਦਾਰੀ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਛੇ ਰੋਜ਼ਾ ਚੀਨ ਦੌਰੇ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਇਸ ਦੌਰੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਫੌਜ ਦੇ ਮੁਖੀ ਜਨਰਲ ਕਿਆਨੀ, ਚੀਨ ਦੇ ਦੌਰੇ ’ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਭਾਰਤੀ ਸਟੇਟ ਨੂੰ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਬੜਾ ਧੱਕਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਅਮਰੀਕਾ ਨਾਲ ਜਿਹੜਾ ਨੀਊਕਲੀਅਰ ਸਮਝੌਤਾ ਕਰਨ ਲਈ ਉਹ ਕਈ ਸਾਲ ਪੁੱਠਾ ਲਟਕਦਾ ਰਿਹਾ, ਉਹ ‘ਸਹੂਲਤ’ ਚੀਨ ਨੇ, ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਨੂੰ ਅੱਖ ਦੇ ਫੋਰ ਵਿੱਚ ਦੇ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਨੂੰ ‘ਨੀਊਕਲੀਅਰ’ ਪਲਾਂਟਾਂ ਤੋਂ ਵਾਂਝਿਆ ਰਖਵਾਉਣ ਲਈ, ਭਾਰਤ ਨੇ ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਪ੍ਰੈਜੀਡੈਂਟ ਦੀ ਚੀਨ ਫੇਰੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਭਾਰਤੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਸਲਾਹਕਾਰ ਸ਼ਿਵ ਸ਼ੰਕਰ ਮੈਨਨ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਰੋਜ਼ਾ ਦੌਰੇ ’ਤੇ ਚੀਨ ਭੇਜਿਆ। ਮਿਸਟਰ ਮੈਨਨ, ਚੀਨ ਦੇ ਪ੍ਰੀਮੀਅਰ ਵੈਨ ਜੀਆਬਾਓ, ਵਿਦੇਸ਼ ਮੰਤਰੀ ਯੈਂਗ ਜੀਚੀ ਅਤੇ ਸਟੇਟ ਕੌਂਸਲਰ ਡਾਲ ਬਿਐਗੋ ਨੂੰ ਬੀਜਿੰਗ (ਚੀਨ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ) ਵਿੱਚ ਮਿਲਿਆ। ਭਾਵੇਂ ਕੂਟਨੀਤਕ ਮੁਲਾਕਾਤਾਂ ਨੂੰ ਕੂਟਨੀਤੀ ਦੇ ਤਹਿਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਫਲ ਹੀ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਪਰ ਇਉਂ ਜਾਪਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਿਸਟਰ ਮੈਨਨ ਦੀ ਚੀਨ ਫੇਰੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਸਫਲ ਰਹੀ ਅਤੇ ਚੀਨੀ ਹਾਕਮਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਰੰਗ ਹੀ ਤੋਰਿਆ।
ਮਿਸਟਰ ਮੈਨਨ ਦੇ ਭਾਰਤ ਵਾਪਸ ਪਰਤਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਜ਼ਰਦਾਰੀ ਦਾ 6 ਰੋਜ਼ਾ ਦੌਰਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ। ਚੀਨ ਨੇ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਵਿੱਚ ਨਾ ਸਿਰਫ ਨੀਊਕਲੀਅਰ ਪਲਾਂਟ ਲਾਉਣ ਦੇ ਫੈਸਲੇ ’ਤੇ ਹੀ ਸਹੀ ਪਾਈ ਬਲਕਿ ਇਹ ਐਲਾਨ ਵੀ ਕੀਤਾ ਕਿ ਚੀਨ, ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਨਾਲ ‘¦ਿਕ’ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਰੇਲ-ਲਾਈਨ ਵੀ ਵਿਛਾਏਗਾ ਤਾਂਕਿ ਪੁਰਾਣੇ ਇਤਿਹਾਸਕ ਵਪਾਰਕ ਰੂਟ ‘ਸਿਲਕ ਰੋਡ’ ਨੂੰ ਮੁੜ ਚਾਲੂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕੇ। ਇਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ, ਚੀਨ ਦਾ ਸੂਬਾ ਸਿੰਗਕਿਆਂਗ, ਰੇਲ ਰਾਹੀਂ ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਕਬਜ਼ੇ ਹੇਠਲੇ ਕਸ਼ਮੀਰ ਨਾਲ ਵੀ ਜੁੜ ਜਾਵੇਗਾ ਅਤੇ ਅੱਗੇ ਇਹ ਰੇਲ-ਲਾਈਨ, ਗਵਾਦਰ ਦੀ ਸਮੁੰਦਰੀ ਬੰਦਰਗਾਹ ਤੱਕ ਵੀ ਜਾਵੇਗੀ।
ਹੁਣ ਤੱਕ ਚੀਨ ਤੇ ਪਾਕਿਸਤਾਨ, ਸਿਰਫ ਸੜਕ ਰਾਹੀਂ (ਕੋਰਾਕਰਮ ਹਾਈਵੇ) ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਸੋ ਰੇਲਵੇ ਰਾਹੀਂ ਦੋਹਾਂ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਜੁੜਨ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ, ਚੀਨ ਵਲੋਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ‘ਐਮਰਜੈਂਸੀ’ ਵਿੱਚ, ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਨੂੰ ਫੌਰੀ ‘ਫੌਜੀ ਮੱਦਦ’ ਦਿੱਤੀ ਜਾ ਸਕੇਗੀ। ਇਸ ਫੈਸਲੇ ਨੇ ਭਾਰਤੀ ਹਾਕਮਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠੋਂ ਜ਼ਮੀਨ ਖਿਸਕਾ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਕੁਝ ਭਾਰਤੀ ਮੀਡੀਆਕਾਰਾਂ ਨੇ ਇਸ ’ਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸੰਪਾਦਕੀ ਅਤੇ ਕਾਲਮ ਵੀ ਲਿਖੇ ਹਨ। ਪਿਛਲੇ ਦੋ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਚੀਨ-ਭਾਰਤ ਸਬੰਧਾਂ ਵਿੱਚ ਆਈ ਭਾਰੀ ਖਟਾਸ ਦੀਆਂ ਕੁਝ ਘਟਨਾਵਾਂ ’ਤੇ ਨਜ਼ਰਸਾਨੀ ਲਾਹੇਵੰਦੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਚੀਨ ਨੇ, ਭਾਰਤ-ਅਮਰੀਕਾ ਨੀਊਕਲੀਅਰ ਸੰਧੀ ਨੂੰ ¦ਬਾਂ ਸਮਾਂ 45 ਮੈਂਬਰ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਾਲੇ ਨੀਊਕਲੀਅਰ ਸਪਲਾਇਰ ਗਰੁੱਪ ਦੀ ਮੀਟਿੰਗ ਵਿੱਚ ਪਾਸ ਨਹੀਂ ਹੋਣ ਦਿੱਤਾ। ਅਖੀਰ ਅਮਰੀਕੀ ਪ੍ਰਧਾਨ ਬੁਸ਼ ਨੇ ਚੀਨ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਨੂੰ ਨਿੱਜੀ ਫੋਨ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਦੀ ਹਮਾਇਤ ਮੰਗੀ ਤਾਂ ਹੀ ਇਹ ਸਮਝੌਤਾ ਸਿਰੇ ਚੜ੍ਹ ਸਕਿਆ।
ਪਿਛਲੇ ਵਰ੍ਹੇ ਦੌਰਾਨ ਚੀਨ ਦੀ ਸਰਕਾਰੀ ਫੌਜ-ਪੀਪਲਜ਼ ਲਿਬਰੇਸ਼ਨ ਆਰਮੀ ਨੇ, ਅਰੁਣਾਚਲ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਈ ਵਾਰ ਘੁਸਪੈਠ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਭਾਰਤੀ ਪਾਸੇ ਦੀਆਂ ਚਟਾਨਾਂ ’ਤੇ ਲਾਲ ਸਿਆਹੀ ਨਾਲ ਚੀਨੀ ਨਾਹਰੇ ਵੀ ਲਿਖੇ। ਦਲਾਈਲਾਮੇ ਦੀ ਅਰੁਣਾਚਲ ਫੇਰੀ ਦਾ, ਚੀਨ ਨੇ ਭਾਰੀ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਕਿ ਅਰੁਣਾਚਲ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਚੀਨ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ। ਏਸ਼ੀਅਨ ਡਿਵੈਲਪਮੈਂਟ ਬੋਰਡ ਤੋਂ ਭਾਰਤ ਨੇ, ਅਰੁਣਾਚਲ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਲਈ ਕਰਜ਼ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰਵਾਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਚੀਨ ਨੇ ਵਿਰੋਧ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਕਰਜ਼ਾ ਰੁਕਵਾ ਦਿੱਤਾ। ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਤਕਲੀਫ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਚੀਨ ਦਾ ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਅਨੁਸਾਰ ਭਾਰਤੀ ਕਸ਼ਮੀਰ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਚੀਨ ਦਾ ਵੀਜ਼ਾ ਅੱਡ ਪੇਪਰ ’ਤੇ ਲਾ ਕੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਰਤੀ ਪਾਸਪੋਰਟ ’ਤੇ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਪੱਸ਼ਟ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਚੀਨ, ਕਸ਼ਮੀਰ ਨੂੰ ਭਾਰਤ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ, ਭਾਰਤ ਤੋਂ ਅੱਡ ਮੰਨਦਾ ਹੈ।
ਭਾਰਤੀ ਪਾਰਲੀਮੈਂਟ ਵਿੱਚ ਇਸ ਗੱਲੋਂ ਵੀ ਰੋਸ ਜ਼ਾਹਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਕਿ ਚੀਨੀ ਕੰਪਨੀਆਂ, ਸੰਤ ਭਿੰਡਰਾਂਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਵਾਲੀਆਂ ਟੀ-ਸ਼ਰਟਾਂ, ਚਾਬੀਆਂ ਦੇ ਛੱਲੇ, ਕੰਧਾਂ ਦੇ ਕੈ¦ਡਰ, ਸ਼ੋਅ ਪੀਸ ਆਦਿ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਵਿੱਕਰੀ ਲਈ ਭਾਰਤ ਭੇਜ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਕੱਢਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਚੀਨ, ਵਿੰਗੇ-ਟੇਢੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਖਾਲਿਸਤਾਨ ਦੀ ਤਹਿਰੀਕ ਦੀ ਮੱਦਦ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਭਾਰਤ ਵਲੋਂ, ਚੀਨ-ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਸਬੰਧਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁਲੀ ਮਿਠਾਸ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਭਾਰਤੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਸਲਾਹਕਾਰ ਸ਼ਿਵ ਸ਼ੰਕਰ ਮੈਨਨ ਦੇ ਚੀਨ ਦੌਰੇ ਤੋਂ ਠੀਕ ਇੱਕ ਹਫ਼ਤੇ ਬਾਅਦ ਅਤੇ ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਪ੍ਰਧਾਨ ਜ਼ਰਦਾਰੀ ਦੇ ਚੀਨ ਦੌਰੇ ਤੋਂ ਫੌਰੀ ਬਾਅਦ, ਭਾਰਤ ਦੀ ਵਿਦੇਸ਼ ਮਾਮਲਿਆਂ ਦੀ ਸਕੱਤਰ ਅਤੇ ਭਾਰਤ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚ ਪਾਏ ਦੀ ਡਿਪਲੋਮੈਟ ਨਿਰੂਪਮਾ ਰਾਓ, ਦਲਾਈਲਾਮੇ ਨਾਲ ਮੁਲਾਕਾਤ ਕਰਨ ਲਈ, ਧਰਮਸ਼ਾਲਾ ਪਹੁੰਚ ਗਈ ਜਿਥੋਂਕਿ ਦਲਾਈਲਾਮਾ ਆਪਣੀ ਜਲਾਵਤਨ ਸਰਕਾਰ ਚਲਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। 10 ਜੁਲਾਈ ਨੂੰ ਧਰਮਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਦਲਾਈਲਾਮਾ ਨਾਲ ਹੋਈ ਇੱਕ ਘੰਟਾ ਬੰਦ ਕਮਰਾ ਮੀਟਿੰਗ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦਲਾਈਲਾਮੇ ਦੇ ਦਫ਼ਤਰ ਵਿੱਚ ਜਾਇੰਟ ਸੈਕਟਰੀ ਤੈਨਜ਼ਿਨ ਤਕੀਆਹ ਨੇ ਕਿਹਾ, ‘ਮੀਟਿੰਗ ਦੌਰਾਨ, ਆਪਸੀ ਸਾਂਝੇ ਹਿਤਾਂ ਸਬੰਧੀ ਮਸਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਚਾਰਿਆ ਗਿਆ।’
ਚੀਨ ਨੇ ਨਿਰੂਪਮਾ ਰਾਓ ਵਲੋਂ ਦਲਾਈਲਾਮੇ ਨਾਲ ‘ਮੁਲਾਕਾਤ’ ਕਰਨ ’ਤੇ ‘ਰੋਸ ਟਿੱਪਣੀ’ ਵੀ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਚੀਨ ਦੇ ਵਿਦੇਸ਼ ਮੰਤਰਾਲੇ ਦੇ ਸਪੋਕਸਮੈਨ ਕਵਿਨ ਗੈਂਗ ਨੇ, ਧਰਮਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਉਪਰੋਕਤ ਮੀਟਿੰਗ ਤੋਂ ਫੌਰਨ ਬਾਅਦ, ਬੀਜਿੰਗ ਵਿਚਲੀ ਇੱਕ ਪ੍ਰੈੱਸ ਕਾਨਫਰੰਸ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ - ‘ਭਾਰਤ ਦਾ ਇਹ ਫਰਜ਼ ਬਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਤਿੱਬਤ ਸਬੰਧੀ ਚੀਨ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਭਰੋਸਿਆਂ ਉੱਪਰ ਖੜਾ ਰਹੇ। ਭਾਰਤ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਸਰਕਾਰੀ ਤੌਰ ’ਤੇ ਇਹ ਮੰਨਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਕਿ ਤਿੱਬਤ, ਚੀਨ ਦਾ ਹੀ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਦਲਾਈਲਾਮੇ ਨੂੰ ਭਾਰਤ ਦੀ ਧਰਤੀ ਤੋਂ, ਚੀਨ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਕੋਈ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰਨ ਦੀ ਬਿਲਕੁਲ ਇਜ਼ਾਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਦੇਵੇਗਾ। ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਸਮੁੱਚੀ ਸਥਿਤੀ ਦੀ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਪਵੇਗਾ।’
ਭਾਰਤੀ ਵਿਦੇਸ਼ ਸਕੱਤਰ ਨਿਰੂਪਮਾ ਰਾਓ ਨੂੰ, ਦਲਾਈਲਾਮੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ‘ਅਤਿਵਾਦੀ ਤਿੱਬਤੀ ਗਰੁੱਪਾਂ’ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੀਆਂ ਮੰਗਾਂ ਸੌਂਪੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੰਗ ਕੀਤੀ ਕਿ ਭਾਰਤ ਸਰਕਾਰ, ਤਿੱਬਤ ਨੂੰ ਚੀਨ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਮੰਨਣ ਵਾਲੀ ਨੀਤੀ ’ਤੇ ਮੁੜ ਵਿਚਾਰ ਕਰੇ ਅਤੇ ਤਿੱਬਤ ਦੀ ਪੂਰਨਅਜ਼ਾਦੀ ਨੂੰ ਮਾਨਤਾ ਦੇਵੇ। ਭਾਰਤ ਦੇ ਮੁੱਖ ਧਾਰਾ ਮੀਡੀਆ ਅਤੇ ਚੀਨ ਸਬੰਧੀ ਮਾਹਿਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਰਿਆ ਜ਼ਾਹਰ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਭਾਰਤੀ ਵਿਦੇਸ਼ ਸਕੱਤਰ ਦੀ ਦਲਾਈਲਾਮੇ ਨਾਲ ਮੁਲਾਕਾਤ, ਚੀਨ ਨੂੰ ਇਹ ਸੁਨੇਹਾ ਦੇਣ ਲਈ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਚੀਨ, ਲਗਾਤਾਰ ਭਾਰਤ ਦੇ ਹਿਤਾਂ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਭੁਗਤੇਗਾ ਤਾਂ ਭਾਰਤ ਵੀ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਤਿੱਬਤ ਕਾਰਡ ਖੇਡੇਗਾ।
ਸਿੱਖ ਨੁਕਤਾਨਿਗਾਹ ਤੋਂ ਅਸੀਂ ਉਪਰੋਕਤ ਘਟਨਾਕ੍ਰਮ ਨੂੰ ‘ਆਸਵੰਦੀ’ ਨਾਲ ਦੇਖਦੇ ਹਾਂ। ਭਾਵੇਂ ਭਾਰਤੀ ਹਾਕਮ ਆਪਣੀਆਂ ਚਾਣਕਿਆਚਾਲ ਾਂ ਨਾਲ ਅਮਰੀਕਾ ਨੂੰ ਗੁੰਮਰਾਹ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋਏ ਹੋਣਗੇ, ਪਰ ਸਾਊਥ ਏਸ਼ੀਆ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਸਾਰਵਾਦੀ ਨੀਤੀਆਂ ਨੂੰ, ਚੀਨ ਨੇ ਠੱਲ੍ਹ ਪਾਈ ਹੈ। ਭਾਰਤੀ ਭਰੋਸਿਆਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਅਫਗਾਨਿਸਤਾਨ ਵਿੱਚ ਅਮਰੀਕਾ ਦੀ ਅਸਫਲਤਾ, ਅਖੀਰ ਅਮਰੀਕਾ ਨੂੰ ਵੀ ਭਾਰਤ ਦੀ ਅਸਲੀਅਤ ਸਮਝਾਉਣ ਵਿੱਚ ਮੱਦਦਗਾਰ ਹੋਵੇਗੀ। ਜੇ ਭਾਰਤ ਨੂੰ ‘ਖੁੱਲਿਆਂ’ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਨਾ ਸਿਰਫ ਉਹ ਆਪਣੇ ਨਕਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਕੈਦ ਘੱਟਗਿਣਤੀਆਂ ਦਾ ਹੀ ਮੁਕੰਮਲ ਸਫਾਇਆ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ ਬਲਕਿ ਗੁਆਂਢੀ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦਾ ਵੀ ਜੀਣਾ ਹਰਾਮ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ। ਕੀ ਭਾਰਤੀ ਸਟੇਟ ਆਪਣੀ ਔਕਾਤ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਚਰਨਾ ਸਿੱਖੇਗੀ

ਮਾਮਲਾ ਨਵੰਬਰ-84 ਦੀ ਸਿੱਖ ਨਸਲਕੁਸ਼ੀ ਦਾ
‘ਧੰਨਵਾਦ! ਕੇਰਲਾ ਦੇ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਜੀ’

ਅਫਰੀਕਾ ਮਹਾਂਦੀਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਲੋਕ-ਅਖਾਣ ਬੜਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ ਜਿਸ ਅਨੁਸਾਰ - ‘ਮਨੁੱਖੀ ਲਹੂ ਬੜਾ ਗਾੜ੍ਹਾ ਤੇ ਭਾਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਵਗਾਉਣ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਵੀ ਕਾਤਲ, ¦ਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਛੁਪਿਆ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਅਤੇ ਅਖੀਰ ਜੱਗ-ਜ਼ਾਹਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।’ ਕੇਰਲਾ ਦੇ 87 ਸਾਲਾ ਬਜ਼ੁਰਗ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਵੀ. ਐਸ. ਅਛੂਤਾਨੰਦ ਨੇ, ਅਖੀਰ ਉਹ ਤੱਥ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹੋਂ ਜੱਗ-ਜ਼ਾਹਰ ਕਰ ਹੀ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਮੁੱਚੀ ਸਿੱਖ ਕੌਮ ਤਾਂ ਜਾਣਦੀ ਹੀ ਹੈ ਪਰ ਭਾਰਤ ਦੇ ਸਿਆਸੀ ਲੀਡਰ ਸੱਚ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਤੋਂ ਪਿਛਲੇ 26 ਸਾਲ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰੀ ਹਨ। ਕੇਰਲਾ ਦੇ ਅਲਾਪੁਜ਼ਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਖੇ, ਪਾਰਟੀ ਦਫਤਰ (ਕਮਿਊਨਿਸਟ-ਮਾਰਕਸਿਸਟ) ਦਾ ਉਦਘਾਟਨ ਕਰਦਿਆਂ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ - ‘‘ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਰਾਜੀਵ ਗਾਂਧੀ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਸੰਜੇ ਗਾਂਧੀ (ਜਿਸ ਨੇ ਐਮਰਜੈਂਸੀ ਦੌਰਾਨ ਭਾਰੀ ਜ਼ਿਆਦਤੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਸਨ) ਤੋਂ ਕੋਈ ਬਹੁਤਾ ਚੰਗਾ ਸਾਬਤ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਨਵੰਬਰ ’84 ਦਾ ਸਿੱਖ ਕਤਲੇਆਮ ਕਰਵਾਇਆ ਅਤੇ ਭੋਪਾਲ ਗੈਸ ਕਾਂਡ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੋਇਆ। ਜੇ ਅਰਜਨ ਸਿੰਘ ਦੀ ਮੰਨੀਏ ਤਾਂ ਰਾਜੀਵ ਗਾਂਧੀ ਨੇ ਹੀ ਯੂਨੀਅਨ ਕਾਰਬਾਈਡ ਦੇ ਸਾਬਕਾ ਮੁਖੀ ਵਾਰਨ ਐਂਡਰਸਨ ਨੂੰ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਫਰਾਰ ਹੋਣ ਦੀ ਇਜ਼ਾਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਠੀਕ ਠਾਕ ਅਮਰੀਕਾ ਪਹੁੰਚਣ ਵਿੱਚ ਮੱਦਦ ਕੀਤੀ ਸੀ...’’ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਦੇ ਇਸ ਬਿਆਨ ਨੇ, ਕਾਂਗਰਸੀ ਹਲਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤਰਥੱਲੀ ਮਚਾ ਦਿੱਤੀ ਕਿਉਂਕਿ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਕਿਸੇ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਪੱਧਰ ਦੇ ਸਿਆਸੀ ਲੀਡਰ ਨੇ (ਰਾਜੀਵ ਗਾਂਧੀ ’ਤੇ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ ’ਤੇ ਸਿੱਖ ਕਤਲੇਆਮ ਦਾ ਦੋਸ਼ ਕਦੀ ਕਿਸੇ ਬਰਨਾਲੇ, ਬਾਦਲ ਵਰਗੇ ਅਕਾਲੀ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਨੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲਾਇਆ, ਕਾਂਗਰਸੀਆਂ - ਬੀ. ਜੇ. ਪੀ. ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਤਾਂ ਕਹਿਣਾ ਹੀ ਕੀ ਹੈ) ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ, ਨਵੰਬਰ ’84 ਦੇ ਕਤਲੇਆਮ ਦੇ ‘ਕਾਤਲ’ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨਦੇਹੀ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਕਾਂਗਰਸ ਅਤੇ ਬੀ. ਜੇ. ਪੀ. ਵਲੋਂ, ਨਵੰਬਰ ’84 ਦੇ ਸਿੱਖ ਕਤਲੇਆਮ ਲਈ ਦੋ ਅੱਡ-ਅੱਡ ਕਮਿਸ਼ਨ ਬਿਠਾਏ ਗਏ। ਕਾਂਗਰਸ ਨੇ ‘ਮਿਸ਼ਰਾ ਕਮਿਸ਼ਨ’ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ ਸੀ ਅਤੇ ਬੀ. ਜੇ. ਪੀ. ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਵਾਜਪਾਈ ਨੇ ‘ਨਾਨਾਵਤੀ ਕਮਿਸ਼ਨ’ ਥਾਪਿਆ ਸੀ। ਦੋਹਾਂ ਕਮਿਸ਼ਨਾਂ ਦਾ ਜ਼ੋਰ, ਰਾਜੀਵ ਗਾਂਧੀ ਨੂੰ ਮੁਕੰਮਲ ਤੌਰ ’ਤੇ ਬਰੀ ਕਰਨ ’ਤੇ ਹੀ ਲੱਗਾ ਰਿਹਾ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਮਿਸ਼ਨਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਪੇਸ਼ ਸਬੂਤ, ‘ਅਸਲੀ ਕਾਤਲ’ ਦੀ ਪੂਰੀ ਸ਼ਨਾਖਤ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਇਹ ਰਾਜੀਵ ਗਾਂਧੀ ਹੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗੱਦੀ ਨਸ਼ੀਨੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਪਣੀ ਪਹਿਲੀ ਵੱਡੀ ਸਿਆਸੀ ਰੈਲੀ ਨੂੰ, ਬੋਟ ਕਲੱਬ ਵਿਖੇ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਸਿੱਖ ਨਸਲਕੁਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਇਜ਼ ਠਹਿਰਾਉਂਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ਸੀ - ‘ਜਬ ਕੋਈ ਬੜਾ ਵਰਿਕਸ਼ ਗਿਰਤਾ ਹੈ ਤੋ ਧਰਤੀ ਕਾਂਪਤੀ ਹੀ ਹੈ...।’ ਇੰਦਰਾ ਗਾਂਧੀ ਕਤਲ ਕੇਸ ਦੇ ਮੁਕੱਦਮੇ ਦੌਰਾਨ, ਸਿੱਖ ਧਿਰ ਦੇ ਵਕੀਲ ਨੇ, ਸਰਕਾਰੀ ਧਿਰ ਨੂੰ ਇਹ ਜਵਾਬ ਸੁਣਾ ਕੇ, ਅਸਲੀ ਕਾਤਲ ਦੇ ਨੈਣ-ਨਕਸ਼ ਬਿਆਨ ਕੀਤੇ ਸਨ - ‘‘ਧਰਤੀ ਕੋ ਕਹੀਂ ਇਸ ਲੀਏ ਤੋ ਨਹੀਂ ਕੰਪਾਇਆ ਗਿਆ ਕਿ ਯੇ ਸਾਬਤ ਕੀਆ ਜਾ ਸਕੇ ਕਿ ਗਿਰਨੇ ਵਾਲਾ ਵਰਿਕਸ਼ ਬਹੁਤ ਬੜਾ ਥਾ...।’’ ਕੋਈ ਹੈਰਾਨੀ ਨਹੀਂ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਕਿ ਜਦੋਂ ਨਵੰਬਰ ’84 ਦੀ ਸਿੱਖ ਨਸਲਕੁਸ਼ੀ ਦੀ ਜਾਂਚ ਲਈ ਰਾਜੀਵ ਗਾਂਧੀ ਤੋਂ ਮੰਗ ਕੀਤੀ ਗਈ ਤਾਂ ਉਹਦਾ ਜਵਾਬ ਸੀ - ‘ਇਸ ਕੀ ਜਾਂਚ ਕਰਵਾਨਾ, ਸਿੱਖੋਂ ਕੇ ਹਿੱਤ ਮੇ ਨਹੀਂ ਹੈ।’ ਇਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਜਾਂਚ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਿੱਖ ਕਤਲੇਆਮ ਦੇ ‘ਦੋਸ਼ੀ’ ਸਿੱਖ ਹੀ ਸਾਬਤ ਹੋਣਗੇ। ਭਾਰੀ ਦਬਾਅ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਨੇ ‘ਮਿਸ਼ਰਾ ਕਮਿਸ਼ਨ’ ਬਿਠਾਇਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਕਾਰਵਾਈ ਬੰਦ ਕਮਰੇ ਅਤੇ ‘ਬੰਦ ਕੈਮਰੇ’ ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਅਤੇ ਰਿਪੋਰਟ ‘ਗੁਪਤ’ ਬਣਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ‘ਸੇਵਾਵਾਂ’ ਲਈ ਜਸਟਿਸ ਮਿਸ਼ਰਾ ਨੂੰ ਖੂਬ ਨਿਵਾਜਿਆ ਗਿਆ।
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ‘ਨਾਨਾਵਤੀ ਕਮਿਸ਼ਨ’ ਨੇ ਵੀ ਹਿੰਦੂਤਵੀ ਖੇਡ ਖੇਡਦਿਆਂ, ਰਾਜੀਵ ਗਾਂਧੀ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਬਰੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ‘ਇਨਾਮ’ ਵਜੋਂ ਜਸਟਿਸ ਨਾਨਵਤੀ ਨੂੰ 2002 ਵਿੱਚ ਗੁਜਰਾਤ ਦੇ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਨਰਿੰਦਰ ਮੋਦੀ ਵਲੋਂ ਕੀਤੇ ਗਏ ਮੁਸਲਮਾਨਾਂ ਦੇ ਕਤਲੇਆਮ ਦੀ ਪੜਤਾਲ ਵਾਲੇ ਕਮਿਸ਼ਨ ਦਾ ‘ਇੰਚਾਰਜ’ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ। ਸਿੱਖਾਂ ਅਤੇ ਮੁਸਲਮਾਨਾਂ ਦੇ ਘਾਣ (1984 ਅਤੇ 2002) ਸਬੰਧੀ ਕਾਂਗਰਸ ਅਤੇ ਬੀ. ਜੇ. ਪੀ. ਦੀ ‘ਨਾਨਾਵਤੀ ਖੇਡ’ ਦਾ ਮਾਟੋ ਸੀ - ‘ਤੁਸੀਂ ਰਾਜੀਵ ਗਾਂਧੀ ਨੂੰ ਬਚਾਓ, ਅਸੀਂ ਨਰਿੰਦਰ ਮੋਦੀ ਦਾ ਵਾਲ ਨਹੀਂ ਵਿੰਗਾ ਹੋਣ ਦਿੰਦੇ।’ ਇਸ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਕੇਰਲਾ ਦੇ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਵਲੋਂ ਲਈ ਗਈ ਪੁਜ਼ੀਸ਼ਨ ਬੜੀ ਬਹਾਦਰੀ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਧੰਨਵਾਦੀ ਵੀ ਹਾਂ।
ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਅਛੂਤਾਨੰਦ ਦੇ ਬਿਆਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕੇਰਲਾ ਵਿਧਾਨ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਵਿਰੋਧੀ ਧਿਰ ਦੇ ਨੇਤਾ (ਕਾਂਗਰਸ ਪਾਰਟੀ) ਊਮਨ ਚੰਦੀ ਨੇ, ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਨੂੰ ਮਾਫੀ ਮੰਗਣ ਅਤੇ ਬਿਆਨ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਲਈ ਕਿਹਾ। ਜਿਸ ਦੇ ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ - ‘‘ਮੇਰਾ ਬਿਆਨ ਦੇਣ ਦਾ ਮਕਸਦ ਨਹਿਰੂ ਖਾਨਦਾਨ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਦਾ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਵਿੱਚ ਪਾਏ ਯੋਗਦਾਨ ਨੂੰ ਘਟਾਉਣਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਪਰ ਮੈਂ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਕਿਹਾ ਹੈ ਉਹ ਇਤਿਹਾਸਕ ਤੱਥਾਂ ਦੇ ਅਧਾਰ ’ਤੇ ਕਿਹਾ ਹੈ। ਇੰਦਰਾ ਗਾਂਧੀ ਦੇ ਕਤਲ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਿੱਖਾਂ ਦੇ ਕਤਲੇਆਮ ਸਬੰਧੀ ਜੋ ਕੁਝ ਰਾਜੀਵ ਗਾਂਧੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਉਦੋਂ ਵੀ ਮੀਡੀਏ ਵਿੱਚ ਭਾਰੀ ਆਲੋਚਨਾ ਹੋਈ ਸੀ। ਨਵੰਬਰ ’84 ਦੇ ਸਿੱਖ ਕਤਲੇਆਮ ਦੇ ਹਾਲਾਤ ਨਾਲ ਨਜਿੱਠਣ ਵਿੱਚ ਰਾਜੀਵ ਗਾਂਧੀ ਨੇ ਨਾ ਹੀ ਨਿਰਪੱਖਤਾ ਦਿਖਾਈ ਸੀ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਸੰਜਮ। ਰਾਜੀਵ ਗਾਂਧੀ ਨੇ ਸਿੱਖ ਕਤਲੇਆਮ ਨੂੰ ਉੱਚਿਤ ਠਹਿਰਾਉਂਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ਸੀ - ‘ਜਦੋਂ ਵੱਡਾ ਦਰੱਖਤ ਡਿਗਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਝਟਕੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ...।’
ਕੇਰਲਾ ਦੇ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਅਛੂਤਾਨੰਦ ਕੋਈ ਛੋਟੀ ਸ਼ਖਸੀਅਤ ਨਾ ਹੋ ਕੇ, ਬੜੇ ਉੱਚ ਪਾਏ ਦੇ ਨੇਤਾ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਾਰਟੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਮਾਰ ਜਯੋਤੀ ਬਾਸੂ ਵਰਗਿਆਂ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਰਾਜ ਵੇਲੇ 1940 ਤੋਂ 1946 ਤੱਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਜੇਲ੍ਹ-ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ। ਅਜ਼ਾਦ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਵੀ ਲੋਕ-ਪੱਖੀ ਸੰਘਰਸ਼ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦਿਆਂ 1954, 1962, 1963, 1965 ਅਤੇ 1975 ਵਿੱਚ ‘ਅੰਡਰਗਰਾਊਂਡ’ ਰਹੇ। ਕਈ ਸਾਲ ਕਮਿਊਨਿਸਟ ਪਾਰਟੀ ਦੇ ਉੱਚ ਅਹੁਦਿਆਂ ’ਤੇ ਰਹਿਣ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ 1996-2000 ਤੱਕ ਲੈਫਟ ਡੈਮੋਕਰੈਟਿਕ ਫਰੰਟ ਦੇ ਮੁਖੀ ਵੀ ਰਹੇ। ਮਈ 2006 ਵਿੱਚ ਅਛੂਤਾਨੰਦ ਕੇਰਲਾ ਦੇ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਬਣੇ। ਉਹ ਸਮੇਂ ਸਮੇਂ ਵਿਵਾਦਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਰਹੇ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ‘ਕਥਨੀ’ ਵਿੱਚ ਬੜੇ ਬੇਬਾਕ ਹਨ। ਰਾਜੀਵ ਗਾਂਧੀ ਨੂੰ ਨਵੰਬਰ ’84 ਲਈ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਠਹਿਰਾਉਣ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਬਿਆਨਣਾ, ਇੱਕ ਬੜੇ ਹੌਂਸਲੇ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਪਿਛਲੇ ਦੋ -ਤਿੰਨ ਦਹਾਕਿਆਂ ਦੇ ‘ਕਾਮਰੇਡਾਂ’ ਨੇ ਤਾਂ ਇੰਦਰਾ ਗਾਂਧੀ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਪਿਛਲੱਗ ਬਣ ਕੇ ਜਾਤੀ ਫਾਇਦੇ ਚੁੱਕਣੇ ਹੀ, ਪੁੰਨ ਦਾ ਕੰਮ ਸਮਝਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ‘ਕ੍ਰਾਂਤੀ’ ਦੇ ਨਾਹਰੇ ਨੂੰ ਵੀ ਤਿਲਾਂਜਲੀ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਨਤੀਜੇ ਦੇ ਤੌਰ ’ਤੇ ‘ਨਕਸਲੀ ਲਹਿਰ’ ਇੱਕ ਅਜ਼ਾਦਾਨਾ ਤੌਰ ’ਤੇ ਕ੍ਰਾਂਤੀਕਾਰੀ ਲਹਿਰ ਵਜੋਂ ਪਨਪੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਮਿਊਨਿਸਟਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਯੋਗਦਾਨ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਕੇਰਲਾ ਦੇ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਦਾ ਬਿਆਨ, ਹੋਰ ਵੀ ਅਹਿਮੀਅਤ ਵਾਲਾ ਹੋ ਨਿੱਬੜਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕਿ ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਪਾਰਲੀਮੈਂਟ ਵਿੱਚ ਨਵੰਬਰ ’84 ਨੂੰ ‘ਸਿੱਖ ਨਸਲਕੁਸ਼ੀ’ ਐਲਾਨਣ ਅਤੇ ‘ਇਨਸਾਫ’ ਦੇਣ ਦੀ ਪਟੀਸ਼ਨ ਵਿਚਾਰ-ਅਧੀਨ ਹੈ। ਕੀ ਭਾਰਤ ਵਿਚਲੇ ਹੋਰ ਸਿਆਸਤਦਾਨ ਵੀ, ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਅਛੂਤਾਨੰਦ ਵਾਂਗ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਦਾ ਹੌਂਸਲਾ ਵਿਖਾਉਣਗੇ?

‘‘ਨਕਸਲੀ ਹਮਲੇ ਦੇ ਰੂਬਰੂ - ਕੀ ਭਾਰਤ ਇੱਕ ਫੇਲ੍ਹ ਸਟੇਟ?’’

ਭਾਰਤ ਦਾ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਮਨਮੋਹਨ ਸਿੰਘ ਟੋਰੰਟੋ ਵਿਚਲੀ ਜੀ-20 ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੀ ਮੀਟਿੰਗ ਵਿੱਚ, ਭਾਰਤ ਦੀ ਆਰਥਿਕ ਤਰੱਕੀ ’ਤੇ ‘ਵਾਧਾ ਦਰ’ ਦੀਆਂ ਬੜੀਆਂ ਡੀਂਗਾਂ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਪਰ ਜਿਉਂ ਹੀ ਉਹ ਆਪਣੀ ਮੀਡੀਆ ਬਰਾਤ ਨੂੰ ਲੈਕੇ ਵਾਪਸ ਉਡਾਨ ਭਰ ਰਿਹਾ ਸੀ - ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮੁੱਖ ਨਿਊਜ਼ ਚੈਨਲਾਂ ’ਤੇ ਇਹ ਖਬਰ ਪ੍ਰਮੁੱਖਤਾ ਨਾਲ ਸੁਣਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਭਾਰਤੀ ਪ੍ਰਾਂਤ ਛੱਤੀਸਗੜ੍ਹ ਦੇ ਬਸ਼ਤਰ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ ਨਕਸਲੀਆਂ ਵਲੋਂ ਕੀਤੇ ਗਏ ਦਿਨ-ਦਿਹਾੜੇ ਦੇ ਇੱਕ ਹਮਲੇ ਵਿੱਚ, ਸੀ. ਆਰ. ਪੀ. ਐਫ. ਦੇ 18 ਜਵਾਨ ਮਾਰੇ ਗਏ ਅਤੇ 15 ਹੋਰ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ 4 ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਅਤਿ-ਗੰਭੀਰ ਹੈ। ਮਾਰੇ ਗਏ ਸਾਰੇ ਜਵਾਨ ਸੀ. ਆਰ. ਪੀ. ਐਫ. ਦੀ 39ਵੀਂ ਬਟਾਲੀਅਨ ਨਾਲ ਸਬੰਧਿਤ ਸਨ। ਨਕਸਲੀਆਂ ਵਲੋਂ ਛੱਤੀਸਗੜ੍ਹ ਵਿੱਚ ਪਿਛਲੇ ਤਿੰਨ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਇਹ ਤੀਸਰਾ ਵੱਡਾ ਹਮਲਾ ਹੈ। 6 ਅਪ੍ਰੈਲ, 2010 ਨੂੰ ਦਾਂਤੇਵਾੜਾ ਦੀ ਥਾਂ ’ਤੇ ਗਸ਼ਤ ਕਰ ਰਹੇ ਸੀ. ਆਰ. ਪੀ. ਐਫ. ਜਵਾਨਾਂ ’ਤੇ, ਘਾਤ ਲਾ ਕੇ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਮਲੇ ਵਿੱਚ 76 ਜਵਾਨ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸਨ ਅਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋਏ ਸਨ। ਨਕਸਲੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਅਤੇ ਅਸਲਾ ਵੀ ਚੁੱਕ ਕੇ ਲੈ ਗਏ ਸਨ। ਗ੍ਰਹਿ ਮੰਤਰੀ ਚਿਦੰਬਰਮ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ‘ਰਣਨੀਤੀ ਦੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਭੁੱਲ’ ਕਰਾਰ ਦਿੰਦਿਆਂ, ਅਸਤੀਫਾ ਦੇਣ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਨੇ ਪ੍ਰਵਾਨ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ 17 ਮਈ ਨੂੰ ਨਕਸਲੀਆਂ ਨੇ ਬਾਰੂਦੀ ਸੁਰੰਗ ਨਾਲ, ਬਸਤਰ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਇੱਕ ਬੱਸ ਨੂੰ ਉਡਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ 35 ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪੁਲਿਸ ਅਧਿਕਾਰੀ (ਐਸ. ਪੀ. ਓ.) ਮਾਰੇ ਗਏ ਸਨ।
ਤਿੰਨ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਘਟਨਾਵਾਂ, ਭਾਰਤੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਸਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਫੌਜੀ ਕਾਰਵਾਈ, (ਜਿਸ ਨੂੰ ‘ਅਪਰੇਸ਼ਨ ਗਰੀਨ ਹੰਟ’ ਦਾ ਨਾਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ) ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਗਰੀਬੀ ਦੀ ਮਾਰ ਹੇਠ ਜੀਅ ਰਹੇ, ਜੰਗਲੀ ਪ੍ਰਾਣੀਆਂ (ਆਦਿ-ਵਾਸੀਆਂ) ਨੂੰ ਕੀੜੇ -ਮਕੌੜੇ ਸਮਝਦਿਆਂ ਮਾਰ ਮੁਕਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਅਪਰੇਸ਼ਨ ਗਰੀਨ ਹੰਟ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਭਾਰਤ ਭਰ ਦੇ ਵਿਵੇਕਸ਼ੀਲ ਬੁੱਧੀਜੀਵੀਆਂ (ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੇਖਕਾ ਅਰੁਧੰਤੀ ਰਾਏ, ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸਮਾਜਿਕ ਕਾਰਜਕਰਤਾ ਮੇਧਾ ਪਾਟੇਕਰ ਆਦਿ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ) ਨੇ ਆਵਾਜ਼ ਬੁ¦ਦ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਖੱਬੇ ਪੱਖੀ ਸਿਆਸੀ ਪਾਰਟੀਆਂ, ਤ੍ਰਿਣਮੂਲ ਕਾਂਗਰਸ ਦੀ ਮੁਖੀ, ਰੇਲਵੇ ਮੰਤਰੀ ਮਮਤਾ ਬੈਨਰਜੀ ਆਦਿਕ ਨੇ ਵੀ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਅਪੀਲ ਕੀਤੀ ਹੈ ਕਿ ‘ਫੌਜੀ ਸ਼ਕਤੀ’ ਨਾਲ ਆਦਿ-ਵਾਸੀਆਂ ਦਾ ਘਾਣ ਕਰਨ ਦੀ ਥਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮੂਲ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਹੱਲ ਕੀਤਾ ਜਾਏ ਪਰ ਦਿੱਲੀ ਦੀ ਅਖੌਤੀ ਲੋਕਤੰਤਰੀ ਸਰਕਾਰ, ‘ਸਰਕਾਰੀ-ਜਬਰ’ ਨੂੰ ਹੀ ਸਭ ਮਸਲਿਆਂ ਦਾ ਹੱਲ ਸਮਝਦੀ ਹੈ। ਭਾਰਤੀ ਗ੍ਰਹਿ ਮੰਤਰਾਲਾ, ਬਹੁਤ ਜਲਦੀ ਭਾਰਤੀ ਹਵਾਈ ਫੌਜ ਤੋਂ, ਛੱਤੀਸਗੜ੍ਹ ਵਿੱਚ ‘ਬੰਬਾਰੀ’ ਕਰਵਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ ਤਾਂਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਆਦਿਵਾਸੀਆਂ ਦਾ ਖੁਰਾ ਖੋਜ ਹੀ ਮਿਟਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਭਾਰਤ ਸਰਕਾਰ ਦੀਆਂ ਆਰਥਿਕ ਨੀਤੀਆਂ ਨੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਭੁੱਖ-ਨੰਗ ਨਾਲ ਘੁਲ ਰਹੇ ਆਦਿ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜੰਗਲੀ -ਘਰਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਮਹਿਰੂਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ‘ਮਾਈਨਿੰਗ’ (ਖਣਿਜ ਪਦਾਰਥ ਕੱਢਣ) ਦੇ ਨਾਂ ਥੱਲੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ‘ਘਰ’, ਮਲਟੀਨੈਸ਼ਨਲ ਕੰਪਨੀਆਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ। ਸਰਕਾਰੀ ਮਾਫੀਆ, ਮਲਟੀਨੈਸ਼ਨਲ ਮਾਫੀਆ, ਜੰਗਲੀ ਮਾਫੀਆ ਅਤੇ ਭਾਰਤੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਸਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਖੜ੍ਹੇ ਕੀਤੇ ਗਏ ਨਕਲੀ ਖਾੜਕੂ ਗਰੁੱਪ (ਜੂਡਮ ਵਰਗੇ) ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਆਦਿਵਾਸੀਆਂ ਦਾ ਸਫਾਇਆ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਢਿੱਡੋਂ ਭੁੱਖੇ ਗਰੀਬਾਂ ਕੋਲ, ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕਣ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕੋਈ ਚਾਰਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰੰਪਰਾਗਤ ਤੀਰ ਕਮਾਨ ਹੋਣ ਜਾਂ ਭਾਰਤੀ ਦਸਤਿਆਂ ਤੋਂ ਖੋਏ ਹੋਏ ਹਥਿਆਰ।
ਲੇਖਿਕਾ ਅਰੁਧੰਤੀ ਰਾਏ ਨੇ, ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਭਾਈਚਾਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗਰੀਬ, ਆਦਿਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਦਾ ਪੱਖ ਪੂਰਦਿਆਂ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਕਿਹਾ - ‘‘ਗਾਂਧੀ ਜੀ ਕੋਲ ਤਾਂ ਭੁੱਖ - ਹੜਤਾਲ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਮੰਗਾਂ ਮੰਨਵਾਉਣ ਦਾ ਬਲ ਸੀ ਪਰ ਇਹ ਵਿਚਾਰੇ ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਢਿੱਡੋਂ ਭੁੱਖੇ ਹਨ। ਇਹ ਵੀ ਗਾਂਧੀਵਾਦੀ ਹੀ ਹਨ। ਫਰਕ ਸਿਰਫ ਇੰਨਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਬੰਦੂਕ ਵਾਲੇ ਗਾਂਧੀਵਾਦੀ ਹਨ (ਗਾਂਧੀਅਨਜ਼ ਵਿਦ ਦਾ ਗੰਨਜ਼), ਕੋਈ ਦਹਿਸ਼ਤਗਰਦ ਨਹੀਂ ਹਨ।’’ ਸੱਚ ਦੀ ਵਕਾਲਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਇਹ ਬਹਾਦਰ ਬੀਬੀ ਸਾਹਮਣੇ ਸਿਰ ਝੁਕਦਾ ਹੈ। ਕਾਸ਼ ਭਾਰਤੀ ਨਕਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਕੈਦ ਸਿੱਖ ਬੁੱਧੀਜੀਵੀਆਂ ਨੇ, ਅਣਖ ਅਤੇ ਪੱਤ ਲਈ ਲੜ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਸਿੱਖ ਯੋਧਿਆਂ ਪ੍ਰਤੀ ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਗੰਭੀਰ ਪਹੁੰਚ ਅਪਣਾਈ ਹੁੰਦੀ। ਜੇ ਇਉਂ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਫਿਰ ਜੂਨ ’84 ਦੇ ਘੱਲੂਘਾਰੇ ਤੋਂ 26 ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਭਾਰਤ ਦਾ ਅਖੌਤੀ ਸਿੱਖ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ, ਕੈਨੇਡਾ ਆ ਕੇ ਸਮੁੱਚੀ ਸਿੱਖ ਕੌਮ ’ਤੇ ‘ਅੱਤਵਾਦੀ ਅਤੇ ਦਹਿਸ਼ਤਵਾਦ’ ਦਾ ਲੇਬਲ ਲਾਉਣ ਦੀ ਕਮੀਨੀ ਹਰਕਤ ਨਾ ਕਰਦਾ। ਸੋਨੀਆ-ਰਾਹੁਲ ਦੇ ਜਮੂਰੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਨੂੰ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਦਸ ਸੂਬਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮੂੰਹ ਅੱਡੀ ਖੜੀ ਦਲਿਤਾਂ, ਆਦਿ-ਵਾਸੀਆਂ, ਘੱਟਗਿਣਤੀਆਂ ਦੀ ਇਹ ‘ਕ੍ਰਾਂਤੀ’ (ਜਿਸ ਨੂੰ ਨਕਸਲਵਾਦ ਦਾ ਨਾਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ) ਕਿਉਂ ‘ਵੱਡਾ ਚੈ¦ਿਜ’ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ? ਕਿਉਂ ਉਹ ‘ਸਿੱਖ ਅੱਤਵਾਦ’ ਦੇ ਮੰਤਰ ਨੂੰ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਦੋਹਰਾ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਕਸ਼ਮੀਰ ਵਿਚ ਪਿਛਲੇ ਹਫ਼ਤੇ, ਇੱਕ ਫੌਜੀ ਕਰਨਲ ਸਮੇਤ ਕਈ ਫੌਜੀ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ। ਪਿਛਲੇ ਦੋ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕਸ਼ਮੀਰ ਵਿੱਚ ਫੌਜ ਨੇ 6 ਬੇਗੁਨਾਹ ਕਸ਼ਮੀਰੀ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੇ ਘਾਟ ਉਤਾਰਿਆ ਹੈ। ਸਮੁੱਚੀ ਕਸ਼ਮੀਰ ਵਾਦੀ ਵਿੱਚ ਰੋਸ ਹੜਤਾਲ ਜਾਰੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕਸ਼ਮੀਰ ਵਿੱਚ 7 ਲੱਖ ਭਾਰਤੀ ਫੌਜ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵਾਪਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਹੋ ਹਾਲ ਭਾਰਤ ਦੇ ਉੱਤਰ-ਪੂਰਬ ਵਿਚਲੇ ਸੱਤ ਪ੍ਰਾਂਤਾਂ ਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾਗਾਲੈਂਡ, ਮਣੀਪੁਰ, ਅਸਾਮ, ਅਰੁਣਾਚਲ ਪ੍ਰਦੇਸ਼, ਮਿਜ਼ੋਰਮ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਆਦਿ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਰਿਟਾਇਰਡ ਫੌਜੀ ਜਨਰਲ ਅਤੇ ਪੁਲਿਸ ਅਫਸਰ ‘ਗਵਰਨਰ’ ਲਾਏ ਗਏ ਹਨ - ਭਾਵ ਇਹ ‘ਫੌਜੀ ਸਟੇਟਾਂ’ ਹੀ ਹਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਭਾਰਤ ਸਰਕਾਰ, ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਭਾਈਚਾਰੇ ਕੋਲ ਵਾਵੇਲਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ ਕਿ ਇਥੇ ‘ਚੀਨ’ ਅਤਿਵਾਦ ਨੂੰ ਬੜਾਵਾ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ?
ਹਕੀਕਤ ਇਹ ਹੈ ਕਿ 8-9 ਫੀ ਸਦੀ ਆਰਥਿਕ ‘ਗਰੋਥ ਰੇਟ’ ਦੀ ਕਾਵਾਂਰੌਲੀ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤੀ ਹਾਕਮ, ‘ਅਸਲੀ ਭਾਰਤ’ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਨੂੰ ਦਬਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਿਹੜੀ ਕਿ ਸੋਵੀਅਤ ਯੂਨੀਅਨ ਅਤੇ ਯੂਗੋਸਲਾਵੀਆ ਵਾਂਗ ਇੱਕ ‘ਫੇਲ੍ਹ ਸਟੇਟ’ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਹੈ। ‘ਲੋਕਤੰਤਰ’ ਦੀ ਛੱਤਰੀ, ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ‘ਮਨੁੱਖੀ ਹੱਕਾਂ ਦੇ ਘਾਣ’ ਨੂੰ ‘ਲੁਕਾਉਣ’ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਬੜੇ ਧੜੱਲੇ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਕਸ਼ਮੀਰ ਦੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਨੂੰ ‘ਪਾਕਿਸਤਾਨ’ ਦੇ ਖਾਤੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਿੱਖ ਸੰਘਰਸ਼ ਨੂੰ ‘ਦਹਿਸ਼ਤਗਰਦੀ’ ਨਾਲ ਜੋੜ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਪਰ ਭਾਰਤੀ ਹਾਕਮ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੇਸ਼-ਵਿਦੇਸ਼ ਵਿਚਲੇ ਦੁਮਛੱਲੇ ਨਕਸਲੀ ਸੰਘਰਸ਼ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ?
ਉਪਰੋਕਤ ਸਾਰੇ ਹੀ ਸੰਘਰਸ਼, ਢੋਲ ਦੇ ਡੱਗੇ ਨਾਲ ਇਹ ਐਲਾਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ ਕਿ ਭਾਰਤ ਇੱਕ ‘ਦੇਸ਼’ ਦੇ ਤੌਰ ’ਤੇ ‘ਇਨਸਾਫ’ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਨਾਕਾਮ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਫੇਲ੍ਹ ਸਟੇਟ ਹੈ ਅਤੇ ਬੜੀ ਜਲਦੀ ਸੋਵੀਅਤ ਯੂਨੀਅਨ ਅਤੇ ਯੂਗੋਸਲਾਵੀਆ ਵਾਂਗ, ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਨਕਸ਼ੇ ਤੋਂ ਗਾਇਬ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਆਗੇ ਆਗੇ ਦੇਖੋ, ਹੋਤਾ ਹੈ ਕਿਆ।

29 ਜੂਨ ਨੂੰ ਮਹਾਰਾਜਾ ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਦੀ ਬਰਸੀ ’ਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼
‘ਜੰਗ ਹਿੰਦ-ਪੰਜਾਬ ਜਾਰੀ ਹੈ...’

29 ਜੂਨ ਨੂੰ ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ 26 ਮਿਲੀਅਨ ਸਿੱਖ ਕੌਮ, ਆਪਣੀ ਗਵਾਚੀ ਬਾਦਸ਼ਾਹੀ ਦੀ ਯਾਦ ਨੂੰ ਬੜੀ ਸ਼ਿੱਦਤ ਨਾਲ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਦਿਨ 29 ਜੂਨ, 1839 ਨੂੰ ਸ਼ੇਰ-ਏ-ਪੰਜਾਬ, ਮਹਾਰਾਜਾ ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਨੇ ਲਾਹੌਰ ਦੀ ਧਰਤੀ ’ਤੇ ਆਪਣਾ ਅਖੀਰਲਾ ਸਾਹ ਲਿਆ ਸੀ। 1799 ਨੂੰ ਲਾਹੌਰ ਦੇ ਸ਼ਾਹੀ ਕਿਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ, ਲਗਭਗ 18 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਤਖਤ-ਨਸ਼ੀਨ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਗੱਭਰੂ ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਨੇ, ਪੂਰੇ 40 ਵਰ੍ਹੇ ਪੰਜਾਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੀ ਧਰਤੀ ’ਤੇ ‘ਸਰਕਾਰ-ਏ-ਖਾਲਸਾ ਜੀਓ’ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕੀਤੀ। ਅਨੇਕ ਮਨੁੱਖੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀਆਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਮਹਾਰਾਜਾ ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ‘ਨਿਆਂਕਾਰੀ, ਉਦਾਰ ਦਿਲ, ਭੇਦਭਾਵ ਅਤੇ ਫਿਰਕੂ ਵਿਤਕਰੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸ਼ਾਸ਼ਕ’ ਵਜੋਂ ਗੈਰ-ਸਿੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹਰਮਨਪਿਆਰਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਮਹਾਰਾਜਾ ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਦੇ ਚਲਾਣੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਲਿਖੇ ਗਏ ਸ਼ਾਹ ਮੁਹੰਮਦ ਦੇ ਜੰਗਨਾਮੇ - ‘ਜੰਗ ਹਿੰਦ-ਪੰਜਾਬ’ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਮਹਾਰਾਜੇ ਦੀ ਸ਼ਖਸੀਅਤ ਦੀ ਮੂੰਹ-ਬੋਲਦੀ ਤਸਵੀਰ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ -
‘‘ਮਹਾਂਬਲੀ ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਹੋਇਆ ਪੈਦਾ,
ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਦੇ ਮੁਲਕ ਹਿਲਾਇ ਗਿਆ।
ਮੁਲਤਾਨ, ਕਸ਼ਮੀਰ, ਪਸ਼ੌਰ, ਚੰਬਾ,
ਜੰਮੂ, ਕਾਂਗੜਾ ਕੋਟ ਨਿਵਾਇ ਗਿਆ।
ਹੋਰ ਦੇਸ਼ ਲੱਦਾਖ ਤੇ ਚੀਨ ਤੋੜੀ,
ਸਿੱਕਾ ਆਪਣੇ ਨਾਮ ਚਲਾਇ ਗਿਆ।
ਸ਼ਾਹ ਮੁਹੰਮਦਾ ਜਾਣ ਪਚਾਸ ਬਰਸਾਂ
ਅੱਛਾ ਰੱਜ ਕੇ ਰਾਜ ਕਮਾਇ ਗਿਆ।’’
ਅੱਜ ਵੀ ਲਾਹੌਰ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਰ ਸਿੱਖ ਜਦੋਂ ਸ਼ਾਹੀ ਕਿਲ੍ਹੇ ਵਿਚਲੀ ਸਿੱਖ ਗੈਲਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਕਿਲੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮਹਾਰਾਜਾ ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਦੀ ਉੱਚੀ ਖੜ੍ਹੀ ਸਮਾਧ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿੱਖ ਕੌਮ ਦੇ ਸੁਨਹਿਰੀ ‘ਬੀਤੇ-ਯੁੱਗ’ ਦੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਜ਼ਰੂਰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਇਸ ਲਿਖਤ ਰਾਹੀਂ ‘ਸਮਾਧਾਂ ਬਣਾਉਣ’ ਦੀ ਮਨਮਤੀ ਕਾਰਵਾਈ ਦੀ ਪ੍ਰੋੜਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ ਬਲਕਿ ਸਮੁੱਚੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਗਵਾਚੀ ਸਿੱਖ-ਬਾਦਸ਼ਾਹੀ ਦੇ ਨੈਣ-ਨਕਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਤਲਾਸ਼ ਰਹੇ ਹਾਂ।
ਮਹਾਰਾਜਾ ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਇੱਕ ‘ਵਿਅਕਤੀ’ ਵਜੋਂ ਭਾਵੇਂ ਕੁਝ ਅਣ-ਸਿੱਖ ਕਾਰਵਾਈਆਂ ਵੀ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ ਪਰ ਕੁਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਉਹਦਾ ਰਾਜ-ਕਾਜ ਸਮੁੱਚੀ ਅਠਾਰਵੀਂ ਸਦੀ ਦੀ ‘ਖਾਲਸਾ ਬਾਦਸ਼ਾਹਤ’ ਦੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਦੀ ਸਿਖਰ ਸੀ। ਸਿੱਖ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ, ਜਿੱਤ, ਉਦਾਰਤਾ, ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਗੁਣ ਮੌਜੂਦ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਐਲਾਨ ਸ਼ਾਹੀ-ਮੋਹਰ ਰਾਹੀਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ
‘‘ਦੇਗ-ਓ, ਤੇਗ-ਓ, ਫਤਿਹ-ਓ
ਨੁਸਰਤ ਬੇਦਰੰਗ!
ਯਾਫਤ ਅਜ
ਨਾਨਕ, ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ।’
ਇਹ ਸ਼ਾਹੀ-ਮੋਹਰ, ਉਸ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਦਾ ਦੋਹਰਾਅ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ ਬਾਬਾ ਬੰਦਾ ਸਿੰਘ ਬਹਾਦਰ ਨੇ ਪਹਿਲਾ ਸਿੱਖ ਰਾਜ ਸਥਾਪਤ ਕਰਕੇ, 14 ਮਈ, 1710 ਨੂੰ ਫਤਿਹਗੜ੍ਹ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਧਰਤੀ ’ਤੇ ਐਲਾਨਿਆ ਸੀ।
ਸਵਾਲ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਿੱਖ ਕੌਮ ਮੜ੍ਹੀਆਂ-ਸਮਾਧਾਂ ਆਦਿ ਵਿੱਚ ਯਕੀਨ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਕਿਉਂ ਹਰ ਸਾਲ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਿੱਖ, 29 ਜੂਨ ਨੂੰ ਮਹਾਰਾਜਾ ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਦੀ ਸਮਾਧ ’ਤੇ ਜੁੜ ਬੈਠਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਕਮੇਟੀ ਵਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ 500 ਸਿੱਖਾਂ ਦਾ ਜੱਥਾ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਿਛਲੇ 171 ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਤੋਂ ਹੀ ਇਹ ਦਸਤੂਰ ਜਾਰੀ ਹੈ। ਇਸਦਾ ਜਵਾਬ ਵੀ ਸ਼ਾਇਦ ‘ਸਫਲ ਲੀਡਰ’ ਦੀ ਤਰਜਮਾਨੀ ਕਰਦੀ ਸ਼ਾਹ ਮੁਹੰਮਦ ਦੀ ਲਿਖਤ ਹੀ ਦੇ ਸਕਦੀ ਹੈ -
‘‘ਜੰਗ ਹਿੰਦ-ਪੰਜਾਬ ਦਾ ਹੋਣ ਲੱਗਾ,
ਦੋਨੋਂ ਬਾਦਸ਼ਾਹੀ ਫੌਜਾਂ ਭਾਰੀਆਂ ਨੇ।
ਅੱਜ ਹੋਵੇ ਸਰਕਾਰ ਤਾਂ ਮੁੱਲ ਪਾਵੇ,
ਜਿਹੜੀਆਂ ਖਾਲਸੇ ਨੇ ਤੇਗਾਂ ਮਾਰੀਆਂ ਨੇ।
ਸਣੇ ਆਦਮੀ ਗੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਉੱਡਣ
ਹਾਥੀ ਡਿਗਦੇ ਸਣੇ ਅੰਬਾਰੀਆਂ ਨੇ।
ਸ਼ਾਹ ਮੁਹੰਮਦਾ ਇੱਕ ਸਰਕਾਰ ਬਾਝੋਂ,
ਫੌਜਾਂ ਜਿੱਤ ਕੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਹਾਰੀਆਂ ਨੇ।’’
ਇੱਕ ਵਿਚਾਰ -ਚਰਚਾ ਦੌਰਾਨ, ਜਦੋਂ ਬਹੁਤ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਵਿਦਵਾਨ, ਇੱਕ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਮਹਾਰਾਜਾ ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਦੀਆਂ ਕਮਜ਼ੋਰੀਆਂ ਗਿਣਾ ਰਹੇ ਸਨ ਤਾਂ ਉਸ ਇਕੱਠ ਵਿੱਚ, ਪਿੱਛੇ ਜਿਹੇ ਬੈਠੇ ਇੱਕ ਸਧਾਰਨ ਪੇਂਡੂ ਬਾਈ ਨੇ, ਖਲੋ ਕੇ ਕੁਝ ਕਹਿਣ ਦੀ ਇਜ਼ਾਜ਼ਤ ਮੰਗੀ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਟਿੱਪਣੀ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠ ਵਿੱਚ ਸੰਨਾਟਾ ਵਰਤਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ - ‘ਭਰਾਵੋ, ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਵਾਕਿਆ ਹੀ ਬਹੁਤ ਨਿਕੰਮਾ ਸਿੱਖ ਸੀ, ਪਰ ਚਲੋ ਇਵੇਂ ਕਰੋ, ਇੱਕ ਨਿਕੰਮਾ ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਹੀ ਜੰਮ ਦਿਓ, ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਰਾਜ ਦੇ ਮਾਲਕ ਤਾਂ ਅਖਵਾ ਸਕੀਏ।’
ਜਿਸ ਹਿੰਦ-ਪੰਜਾਬ ਜੰਗ ਨੇ, ਸਾਡੀ 1849 ਵਿੱਚ ‘ਬਾਦਸ਼ਾਹਤ’ ਨਿਗਲ ਲਈ ਸੀ, ਅੱਜ ਉਹ ਹੀ ‘ਪੂਰਬੀ-ਦੱਖਣੀ’ ਦਿੱਲੀ, ਦਰਬਾਰ ’ਤੇ ਕਾਬਜ਼ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਪਿਛਲੀ ਡੇਢ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਫਿਰੰਗੀ ਸਾਮਰਾਜ ਨਾਲ ਵੀ ਅਤੇ ਹਿੰਦੂ ਸਾਮਰਾਜ ਨਾਲ ਵੀ ਕਈ ਲੜਾਈਆਂ ਲੜੀਆਂ ਹਨ, ਕੁਝ ਜਿੱਤੀਆਂ ਅਤੇ ਕੁਝ ਹਾਰੀਆਂ ਹਨ। ਭਾਵੇਂ ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਧਰਤੀ ’ਤੇ ਹੀ ਇੱਕ ਬੇਘਰੀ ਕੌਮ ਹਾਂ ਪਰ ਸਾਡੇ ਸਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਬਾਦਸ਼ਾਹਤ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੋ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਕਦਮਾਂ ਵਿੱਚ ਮੰਜ਼ਿਲੇ-ਮਕਸੂਦ ਖਾਲਿਸਤਾਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਬਰਾਬਰ ਦਾ ਚਾਅ ਹੈ। ਵਿਕੇ ਹੋਇਆਂ, ਬੇਦਾਵਿਆਂ, ਮੌਕਾਪ੍ਰਸਤਾਂ ਦਾ ਵੀ ਭਾਵੇਂ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਝੁਰਮਟ ਹੈ, ਪਰ ਪ੍ਰਵਾਨਿਆਂ, ਭਉਰਿਆਂ ਦੀ ‘ਮਸਤੀ’ ਵੀ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਦਲ-ਖਾਲਸਾ ਦੇ ‘ਨਿਸ਼ਾਨ’ (ਇਨਸਿਗਨੀਆ) ’ਤੇ ਉੱਕਰੀਆਂ ਇਹ ਲਾਈਨਾਂ, ਸਮੁੱਚੀ ਕੌਮ ਦੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਦੀ ਤਰਜ਼ਮਾਨੀ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ -
ਜੰਗ ਹਿੰਦ ਪੰਜਾਬ ਦਾ ਮੁੜ ਹੋਸੀ,
ਸਾਥੋਂ ਖੁੱਸੀਆਂ ਭਾਵੇਂ ਸਰਦਾਰੀਆਂ ਨੇ।
ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਜੰਗ ਖਤਮ ਹੋਣੀ,
ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਜਿੱਤਦੀਆਂ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਹਾਰੀਆਂ ਨੇ।

ਸ਼ਹਾਦਤ ਦਾ ਸਫਰ
‘ਗੁਰ ਅਰਜਨ ਵਿਟਹੁ ਕੁਰਬਾਣੀ’॥23॥

ਪੰਥ ਪ੍ਰਵਾਣਿਤ ਨਾਨਕਸ਼ਾਹੀ ਕੈ¦ਡਰ ਅਨੁਸਾਰ 16 ਜੂਨ ਦਾ ਦਿਨ ਸਮੁੱਚੀ ਸਿੱਖ ਕੌਮ ਵਲੋਂ, ਪੰਜਵੇਂ ਪਾਤਸ਼ਾਹ, ਸ਼ਹੀਦਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਬਾਣੀ ਦੇ ਬੋਹਿਥ, ਸ੍ਰੀ ਹਰਿਮੰਦਰ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰ, ਪਹਿਲੇ ਸ਼ਹੀਦ ਗੁਰੂ, ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਸਾਹਿਬ ਦੇ 404ਵੇਂ ਸ਼ਹੀਦੀ-ਪੁਰਬ ਵਜੋਂ ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਵਿੱਚ ਮਨਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਸਾਹਿਬ ਤੋਂ ਸਿੱਖੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ਹਾਦਤ ਦਾ ਦੌਰ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਨਿਰੰਤਰ ਜਾਰੀ ਹੈ। ਜਹਾਂਗੀਰ ਵਲੋਂ ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਸ਼ਹੀਦੀ ਸਬੰਧੀ ਨਿਭਾਇਆ ਰੋਲ ਕਾਫ਼ੀ ਸਪੱਸ਼ਟ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਜੀਵਨ ਕਥਾ ਤੌਜ਼ਕੇ - ਜਹਾਂਗੀਰੀ ਰਾਹੀਂ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਪਰ ਦੁਸ਼ਟ ਚੰਦੂ ਦੇ ਰੋਲ ਨੂੰ ਅਜੋਕੇ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰ, ਹਿੰਦੂਤਵੀ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ ਬਹੁਤ ਘਟਾ ਕੇ ਦੱਸਣ ਦਾ ਯਤਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਤਿਹਾਸਕ ਤੱਥ ਅਤੇ ਸਿੱਖ ਪ੍ਰੰਪਰਾ ਦੁਸ਼ਟ ਚੰਦੂ ਨੂੰ ‘ਪੂਰਾ ਦੋਸ਼ੀ’ ਗਰਦਾਨਦੀ ਹੈ। ਹਕੀਕਤ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣਵਾਦੀਆਂ ਦੇ ਲਾਹੌਰ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਨੁਮਾਇੰਦੇ ਚੰਦੂ ਨੇ, ਲਾਹੌਰ ਦਰਬਾਰ ਦੇ ਮੁਤੱਸਬੀ ਮੌਲਾਣਿਆਂ ਅਤੇ ਹਾਕਮਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਸਾਹਿਬ ਨੂੰ ਅਕਹਿ ਅਤੇ ਅਸਹਿ ਕਸ਼ਟ ਦੇ ਕੇ ਸ਼ਹੀਦ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਚੰਦੂ ਕਿਆਂ ਦਾ ਸਿੱਖ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਦਾ ਅਗਲਾ ਚਾਰ ਸਦੀਆਂ ਦਾ ਰੋਲ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸਿੱਖ ਪ੍ਰੰਪਰਾ ਅਤੇ ਇਤਿਹਾਸਕ ਵੇਰਵਿਆਂ ਅਨੁਸਾਰ ਦੁਸ਼ਟ ਚੰਦੂ ਨੇ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਹਵੇਲੀ ਵਿੱਚ ਲਿਜਾ ਕੇ ਤੱਤੀ ਤਵੀ ’ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ, ਸਿਰ ਵਿੱਚ ਰੇਤ ਪਵਾਈ ਅਤੇ ਦੇਗ ਵਿੱਚ ਉਬਾਲ ਕੇ ਅਖੀਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ, ਛਾਲੇ ਛਾਲੇ ਹੋਇਆ ਸਰੀਰ ਦਰਿਆ ਰਾਵੀ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਚੰਦੂ ਦੀ ਦੁਸ਼ਮਣੀ, ਛੇਵੀਂ ਗੁਰੂ ਜੋਤ ਨਾਲ ਵੀ ਲਗਾਤਾਰ ਜਾਰੀ ਰਹੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਿੱਟਾ ਗੁਰੂ ਹਰਗੋਬਿੰਦ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਗਵਾਲੀਅਰ ਕਿਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਲਗਭਗ ਢਾਈ ਸਾਲ ਦੀ ਕੈਦ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਿਕਲਿਆ। ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਸਿੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲੀ ਬੇਚੈਨੀ, ਰੂਹਾਨੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਮੇ, ਸਾਈਂ ਮੀਆਂ ਮੀਰ ਦੀ ਦਖਲਅੰਦਾਜ਼ੀ ਆਦਿ ਦਾ ਸਾਂਝਾ ਸਿੱਟਾ ਜਹਾਂਗੀਰ ਦਾ ਸਿੱਖਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਬਦਲੇ ਰਵੱਈਏ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਿਕਲਿਆ। ਜਹਾਂਗੀਰ ਨੇ ਨਾ ਸਿਰਫ ਗੁਰੂ ਹਰਗੋਬਿੰਦ ਸਾਹਿਬ ਨੂੰ ਹੀ ਰਿਹਾਅ ਕੀਤਾ ਬਲਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ’ਤੇ 52 ਹੋਰ ਰਾਜਸੀ ਕੈਦੀ-ਰਾਜਿਆਂ (ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹਿੰਦੂ ਪਹਾੜੀ ਰਾਜੇ, ਰਾਜਪੂਤ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਕੁਝ ਮੁਸਲਮਾਨ ਵਿਦਰੋਹੀ ਰਾਜੇ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ) ਨੂੰ ਵੀ ਰਿਹਾਅ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਜਹਾਂਗੀਰ ਨੇ, ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਨਾਲ ‘ਸਮਝੌਤੇ’ ਦੇ ਤਹਿਤ ਹਤਿਆਰੇ ਚੰਦੂ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕੀਤਾ।
ਭਾਈ ਬਿਧੀ ਚੰਦ ਨੇ, ਚੰਦੂ ਦੇ ਨੱਕ ਵਿੱਚ ਨਕੇਲ ਪਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਲਾਹੌਰ ਦੇ ਬਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹੱਟੀ-ਹੱਟੀ ਮੰਗਤਾ ਬਣਾ ਕੇ ਫੇਰਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਛਿਤਰੌਲ ਹੋਈ। ਅਖੀਰ ਉਸ ਦੇ ਭੜਭੁੰਜੇ ਨੇ, (ਜਿਸ ਤੋਂ ਚੰਦੂ ਨੇ ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਸਿਰ ਵਿੱਚ ਰੇਤ ਪਵਾਈ ਸੀ) ਚੰਦੂ ਦੇ ਸਿਰ ਵਿੱਚ ਕੜਛਾ ਮਾਰ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਅੰਤ ਕੀਤਾ। ਚੰਦੂ ਦੀ ਕੁੱਤੇ ਵਰਗੀ ਮੌਤ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਸ ਦੇ ਲੜਕੇ ਨੇ ਗੁਰੂ ਘਰ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਜਾਰੀ ਰੱਖਿਆ। ਜਹਾਂਗੀਰ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ਾਹਜ਼ਹਾਂ ਦਿੱਲੀ ਦੇ ਤਖਤ ’ਤੇ ਬੈਠਾ। ਉਸ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਫੇਰ ਸਿੱਖ-ਵਿਰੋਧੀ ਲਾਬੀ ਦਾ ਦਿੱਲੀ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਜ਼ੋਰ ਵਧਿਆ। ਸ਼ਾਹਜ਼ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨੇ ਚਾਰ ਲੜਾਈਆਂ, ਗੁਰੂ ਹਰਗੋਬਿੰਦ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਲੜੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਚਾਰਾਂ ਲੜਾਈਆਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਿੱਖਾਂ ਦੀ ਫਤਹਿ ਹੋਈ। ਇੱਕ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ, ਚੰਦੂ ਦਾ ਲੜਕਾ, ਸਿੱਖ ਫੌਜ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਲੜਦਾ ਹੋਇਆ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਅੱਜ ਜਿਹੜੇ ਸਿੱਖ ਸਕਾਲਰ ਜਾਂ ਸੁਸ਼ਮਾ ਸਵਰਾਜ ਵਰਗੇ ਭਾਜਪਾ ਦੇ ਨੇਤਾ ਦੁਸ਼ਟ ਚੰਦੂ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਸ਼ਹੀਦੀ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ’ਚੋਂ ਬਿਲਕੁਲ ਬਰੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਤਿਹਾਸ ਨਾਲ ਦਗਾ ਕਮਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਜੇ ਚੰਦੂ ‘ਨਿਰਦੋਸ਼’ ਜਾਂ ‘ਘੱਟ ਦੋਸ਼ੀ’ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਸਿੱਖ ਉਸ ਦਾ, ਲਾਹੌਰ ਦੇ ਬਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਹ ਹਸ਼ਰ ਨਾ ਕਰਦੇ, ਜਿਹੜਾ ਹਸ਼ਰ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਬਾਬਾ ਬੰਦਾ ਸਿੰਘ ਬਹਾਦਰ ਨੇ ਸਰਹਿੰਦ ਦੀ ਫਤਹਿ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸੁੱਚਾ ਨੰਦ (ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਿੱਖ ਝੂਠਾ ਨੰਦ ਸੱਦਦੇ ਸਨ) ਦਾ ਕੀਤਾ। ਸੁੱਚਾ ਨੰਦ ਨੇ ਸਰਹਿੰਦ ਦੀ ਕਚਹਿਰੀ ਵਿੱਚ - ‘ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਬੱਚੇ ਸੱਪ ਹੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ’ ਦੀ ਟਿੱਪਣੀ ਨਾਲ ਹਾਕਮ ਵਜੀਦ ਖਾਂ ਨੂੰ, ਛੋਟੇ ਸਾਹਿਬਜ਼ਾਦਿਆਂ (ਸਾਹਿਬਜ਼ਾਦਾ ਜ਼ੋਰਾਵਰ ਸਿੰਘ, ਸਾਹਿਬਜ਼ਾਦਾ ਫਤਹਿ ਸਿੰਘ) ਦੀ ਸ਼ਹਾਦਤ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਜ਼ਮਾਨੇ ’ਚ ਚੰਦੂ ਤੇ ਸੁੱਚਾ ਨੰਦ ਨੇ ਸਿੱਖ ਵਿਰੋਧੀ ਲਾਬੀ ਕਰਕੇ ਸਿੱਖਾਂ ’ਤੇ ਜ਼ੁਲਮ ਢੁਹਾਏ, ਅੱਜ ਉਸੇ ਚੰਦੂ ਤੇ ਸੁੱਚਾ ਨੰਦ ਦੀ ਔਲਾਦ ਪੱਛਮੀ ਮੁਲਕਾਂ ਦੀਆਂ ਸਰਕਾਰਾਂ ਤੱਕ ਸਿੱਖ ਵਿਰੋਧੀ ਲਾਬੀ ਕਰਕੇ ਸਿੱਖਾਂ ਵਿਰੁੱਧ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਨ ਭਰ ਰਹੀ ਹੈ।
ਦਸਵੇਂ ਪਾਤਸ਼ਾਹ, ਸਾਹਿਬ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਸਾਹਿਬ ਨੇ, ਔਰੰਗਜ਼ੇਬ ਨੂੰ ਲਿਖੇ ਜ਼ਫਰਨਾਮੇ ਵਿੱਚ (ਜਿਹੜਾ ਕਿ ਦੀਨੇ-ਕਾਂਗੜ ਤੋਂ ਲਿਖਿਆ ਸੀ) ਇੱਕ ਉਹ ਤੱਥ ਬਿਆਨਿਆ ਸੀ, ਜਿਹੜਾ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣਵਾਦੀਆਂ ਨੂੰ, ਸਿੱਖੀ ਦੇ ਪ੍ਰਤੱਖ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਫਾਰਸੀ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ -ਮਨਮ ਕੁਸ਼ਤਰ ਅਮ ਕੋਰੀਆ ਬੁਤ-ਪ੍ਰਸਤ!
ਕਿ ਓ ਬੁੱਤ-ਪ੍ਰਸੰਦੋ ਮਨ ਬੁੱਤ-ਸ਼ਿਕਸਤ!
ਭਾਵ ‘ਮੈਨੂੰ ਬੁੱਤਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ (ਬੁੱਤ ਪ੍ਰਸਤ) ਪਹਾੜੀ (ਹਿੰਦੂ) ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ-ਯਾਫਤਾ ਕਰਨ ਦਾ ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਨੇ ਮਾਣ ਬਖਸ਼ਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਹਿੰਦੂ ਰਾਜੇ, ਬੁੱਤਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ (ਮੂਰਤੀ ਪੂਜਕ) ਹਨ ਅਤੇ ਮੈਂ ਬੁੱਤਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਨ ਵਾਲਾ (ਮੂਰਤੀ ਭੰਜਕ) ਹਾਂ।’ ਮਹਾਨ-ਕੋਸ਼ ਦੇ ਲਿਖਾਰੀ, ਭਾਈ ਸਾਹਿਬ ਭਾਈ ਕਾਹਨ ਸਿੰਘ ਨਾਭਾ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੁਸਤਕ ‘ਹਮ ਹਿੰਦੂ ਨਹੀਂ’ (ਜੋ ਕਿ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ 1898 ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਹੋਈ ਸੀ) ਦੇ ਪੰਨਾ 85 ’ਤੇ ਲਿਖਦੇ ਹਨ - ‘‘ਇਤਿਹਾਸ ਲਿਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਹਾਥੀ, ਤੰਬੂ ਆਦਿਕ ਸਮਾਨ ਨਾ ਦੇਣ ਕਰਕੇ, ਸਤਿਗੁਰਾਂ ਦਾ ਪਹਾੜੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋ ਵਿਰੋਧ ਲਿਖਿਆ ਹੈ, ਸੋ ਗੌਣ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਮੁੱਖ ਵਿਰੋਧ ਦਾ ਕਾਰਨ ਖਾਲਸਾ ਧਰਮ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਮੂਰਤੀ ਪੂਜਕ ਮੱਤ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਸੀ। ਦਬਿਸਤਾਨਿ ਮਜ਼ਾਰਸ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਹੈ - ‘ਨਾਨਕ ਪੰਥੀ ਜੋ ਗੁਰੂ ਦੇ ਸਿੱਖ ਹਨ, ਉਹ ਬੁੱਤ ਅਰ ਬੁੱਤਖਾਨਿਆਂ ਪਰ ਨਿਸਚਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ।’ ਸੋ ਜ਼ਾਹਰ ਹੈ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣਵਾਦੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧ ਬਾਈਧਾਰ ਦੇ ਹਿੰਦੂ ਪਹਾੜੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਜਿਹੜਾ ਕਾਰਾ 1685-86 ਵਿੱਚ ਭੰਗਾਣੀ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਕਰਨਾ ਚਾਹਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਸਫਲ ਹੋਏ ਸਨ, ਠੀਕ ਤਿੰਨ ਸਦੀਆਂ ਬਾਅਦ, ਜੂਨ 1984 ਵਿੱਚ ਉਹ ਹੀ ਕਰਤੂਤ ਇਨ੍ਹਾਂ ਬੁੱਤ-ਪ੍ਰਸਤਾਂ ਨੇ ਸ੍ਰੀ ਅਕਾਲ ਤਖਤ ਸਾਹਿਬ ਅਤੇ 37 ਹੋਰ ਇਤਿਹਾਸਕ ਗੁਰਦੁਆਰਿਆਂ ’ਤੇ ਟੈਂਕਾਂ-ਤੋਪਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਕੇ ਕਰ ਵਿਖਾਇਆ।
ਹਰਿਮੰਦਰ ਦੇ ਬੂਹੇ, ਆਪਣੇ ਪੰਜਵੇਂ ਪ੍ਰੀਤਮ ਦੀ ਸ਼ਹੀਦੀ ਯਾਦ ਮਨਾਉਂਦਿਆਂ, ਸਿੱਖ ਸੰਗਤਾਂ ਨੂੰ ਆਪ ਹੀ ਸ਼ਹੀਦੀਆਂ ਦਾ ਜਾਮ ਪੀਣਾ ਪਿਆ। ਦਿੱਲੀ ਦੇ ਬੁੱਤਪ੍ਰਸਤ ਹਾਕਮਾਂ ਨੇ ਐਸਾ ਪਾਪ ਵਰਤਾਇਆ ਕਿ ਮੱਸਾ ਰੰਘੜ ਅਤੇ ਅਹਿਮਦ ਸ਼ਾਹ ਅਬਦਾਲੀ ਦੇ ਜ਼ੁਲਮਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਤ ਪਾ ਦਿੱਤੀ। ਸੰਤ ਜਰਨੈਲ ਸਿੰਘ ਖਾਲਸਾ ਭਿੰਡਰਾਂਵਾਲੇ, ਭਾਈ ਅਮਰੀਕ ਸਿੰਘ, ਜਨਰਲ ਸ਼ੁਬੇਗ ਸਿੰਘ ਅਤੇ ਦਰਜਨਾਂ ਹੋਰ ਸਿੰਘਾਂ ਨੇ ਸੂਰਬੀਰਤਾ ਦੇ ਜ਼ੌਹਰ ਦਿਖਾ ਕੇ ਸ਼ਹੀਦੀਆਂ ਪਾਈਆਂ। ਜੇ ਬੁੱਤ ਪ੍ਰਸਤਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ‘ਅਸਲ ਇਰਾਦੇ’ ਨੂੰ ਇਸ ਹਮਲੇ ਨਾਲ ਜ਼ਾਹਰ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਪੁੱਤਰ-ਪੁੱਤਰੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਗੁਰੂ ਦੀ ਡਗਰ ’ਤੇ ਚੱਲਦਿਆਂ ਪਿਛਲੇ 26 ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ਹੀਦੀਆਂ ਦੀ ਝੜੀ ਲਗਾਤਾਰ ਲਾਈ ਹੋਈ ਹੈ। ਬੀਤੇ ਢਾਈ ਦਹਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਡੇਢ ਲੱਖ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਿੰਘ ਸਿੰਘਣੀਆਂ ਸ਼ਹੀਦ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਅਜੇ ਵੀ ਜੇਲ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਬੰਦ ਹਨ।
16 ਜੂਨ ਨੂੰ, ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਵਿੱਚ ਵਸਦੀ ਸਿੱਖ ਕੌਮ ਨੇ ਪੰਜਵੇਂ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਦੀ ਸ਼ਹਾਦਤ ਦਾ ਦਿਨ ਮਨਾਉਣਾ ਹੈ। ਜੇ ਸਤਾਰਵੀਂ ਸਦੀ (1606) ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਸ਼ਹਾਦਤ ਨਾਲ, ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਸਫਰ, ਅਠਾਰਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਖਾਲਸਾ ਪੰਥ ਵਲੋਂ ਰਾਜ-ਭਾਗ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ, ਮੁਗਲੀਆ ਰਾਜ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਪੁੱਟ ਦੇਣ ਨਾਲ ਅਤੇ ਅਫਗਾਨਾਂ ਦੇ ਘਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕੇ (ਜਮਰੌਦ) ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਬਕ ਸਿਖਾਉਣ ਤੱਕ ਦੇ ‘¦ਮੇ ਜ਼ੇਰੇ’ ਵਾਲਾ ਸੀ ਤਾਂ ਅੱਜ ਦੇ ਸਮੇਂ ਅੰਦਰ 3 ਜੂਨ, 1984 ਨੂੰ ਬੁੱਤ-ਪ੍ਰਸਤ ਦਿੱਲੀ ਹਾਕਮਾਂ ਵਲੋਂ ਸ੍ਰੀ ਹਰਿਮੰਦਰ ਸਾਹਿਬ ਤੇ ਬੋਲੇ ਹਮਲੇ ਦਾ ਜਵਾਬ ਖਾਲਿਸਤਾਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨਾਲ ਹੀ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਸਕੇਗਾ। ਜੰਗ ਅਜੇ ਜਾਰੀ ਹੈ..... ਸਿੱਖ ਸਟੂਡੈਂਟਸ ਫੈਡਰੇਸ਼ਨ ਦੀ ਵੈੱਬ-ਸਾਈਟ ’ਤੇ ਉੱਕਰੀ ਇਹ ਲਿਖਤ ਸਿੱਖ ਜਜ਼ਬਿਆਂ ਦੀ ਠੀਕ ਤਰਜਮਾਨੀ ਕਰਦੀ ਹੈ
ਤੇਰੇ ਝੰਡਿਆਂ ਦੀ ਥਾਵੇਂ ਜੋ ਝੁੱਲਦੇ ਨੇ ਝੰਡੇ,
ਪਾੜਾਂਗੇ, ਸਾੜਾਂਗੇ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਰੋੜਾਂਗੇ।
ਤੇਰੇ ਹੁਕਮਾਂ ਦਾ ਵੇਖੀਂ ਫਿਰ ਰਾਜ ਹੋਵੇਗਾ,
ਤੇਰੀ ਲਹੂ ਲਿੱਬੜੀ ਕੌਮ ਦੇ ਸਿਰ ਤਾਜ ਹੋਵੇਗਾ।

‘‘ਭਾਰਤੀ ਜ਼ਾਲਮਾਂ ਦੀਆਂ ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਕਾਲੀਆਂ ਸੂਚੀਆਂ ਬਨਾਮ ਅਖੌਤੀ ‘ਭਾਰਤੀ ਲੋਕਤੰਤਰ’ ਦੀਆਂ ਸਿੱਖ ਵਿਰੋਧੀ ਨੀਤੀਆਂ’’

ਪਿਛਲੇ ਦਿਨੀਂ, ਭਾਰਤ-ਕੈਨੇਡਾ ਸਬੰਧਾਂ ਵਿੱਚ ਇੰਨੀ ਕੁੜੱਤਣ ਆਈ ਕਿ ਭਾਰਤ ਦੇ ਵਿਦੇਸ਼ ਮੰਤਰਾਲੇ ਨੇ, ਦਿੱਲੀ ਸਥਿਤ ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਹਾਈ ਕਮਿਸ਼ਨਰ ਨੂੰ ਤਲਬ ਕਰਕੇ, ਆਪਣਾ ਰੋਸ ਜ਼ਾਹਰ ਕੀਤਾ। ਕੂਟਨੀਤੀ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਅੰਬੈਸਡਰ ਨੂੰ ਤਲਬ ਕਰਨਾ, ਅੰਬੈਸਡਰ ਨੂੰ ਦੇਸ਼ ’ਚੋਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢਣ ਤੋਂ ‘ਇੱਕ ਕਦਮ ਘੱਟ’ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵੀ ਐਨ ਉਸ ਮੌਕੇ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਜਦੋਂਕਿ ਭਾਰਤ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਮਨਮੋਹਣ ਸਿੰਘ, ਕੁਝ ਹਫਤਿਆਂ ਬਾਅਦ ਜੀ-8 ਅਤੇ ਜੀ-20 ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਸਿਖਰ ਸੰਮੇਲਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਮੂਲੀਅਤ ਕਰਨ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਪਹਿਲੀ ਕੈਨੇਡਾ ਫੇਰੀ ’ਤੇ ਆ ਰਹੇ ਹਨ। ਆਖਰ ਇੱਕਦਮ ਐਸਾ ਕੀ ਹੋਇਆ ਕਿ ਕੁਝ ਹਫ਼ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ, ਜਿਸ ਕੈਨੇਡਾ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਸਟੀਫਨ ਹਾਰਪਰ ਤੋਂ ਮਨਮੋਹਣ ਸਿੰਘ, ‘ਖਾਲਿਸਤਾਨੀ ਅਲਗਾਵਾਦੀਆਂ’ ਨੂੰ ਨੱਥ ਪਾਉਣ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ (ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਡੀ. ਸੀ. ਵਿਚਲੀ ਸੰਖੇਪ ਮੁਲਾਕਾਤ ਦੌਰਾਨ) ਹੁਣ ਭਾਰਤੀ ਹਾਕਮ ਉਸੇ ਕੈਨੇਡਾ ਨੂੰ ‘ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ’ ਵਿਖਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਹ ‘ਸਲਾਮ ਜਵਾਬ ਦੋਵੇਂ ਕਰੇ, ਮੁਢੋਂ ਘੁਥਾ ਜਾਇ’ ਵਾਲੀ ਸਥਿਤੀ ਕਿਉਂਕਰ ਬਣੀ?
ਇਸ ਘਟਨਾਕ੍ਰਮ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਖਬਰ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਦੀ ਟੀਮ ਨਾਲ, ਆਉਣ ਵਾਲੇ, ਇੱਕ ਆਈ. ਬੀ. (ਇੰਟੈਲੀਜੈਂਸ ਬਿਊਰੋ) ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਅਧਿਕਾਰੀ ਨੂੰ, ਕੈਨੇਡਾ ਵਲੋਂ ਵੀਜ਼ਾ ਦੇਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਿਕਾਇਤਕਰਤਾਵਾਂ ਦੀ ¦ਬੀ ਲਾਈਨ ਲੱਗ ਗਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿਛਲੇ ਦੋ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦੌਰਾਨ ਕੈਨੇਡਾ ਦਾ ਵੀਜ਼ਾ ਦੇਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਬਾਰਡਰ ਸਕਿਉਰਿਟੀ ਫੋਰਸ ਦਾ ਫਤਿਹ ਸਿੰਘ ਪੰਧੇਰ, ਪਟਿਆਲੇ ਦਾ ਸੀਨੀਅਰ ਪੁਲਿਸ ਕਪਤਾਨ ਐਸ. ਐਸ. ਖੱਟੜਾ ਅਤੇ ਐਡੀਸ਼ਨਲ ਡਾਇਰੈਕਟਰ ਜਨਰਲ (ਕ੍ਰਾਈਮ) ਰਾਜਨ ਗੁਪਤਾ ਆਦਿ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਭਾਰਤੀ ਮੀਡੀਏ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਆਦਤ ਅਨੁਸਾਰ ਕੈਨੇਡਾ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਹਾਲ ਪਾਹਰਿਆ ਕੀਤੀ। ਸਰਕਾਰੀ ਹਲਕਿਆਂ ਨੇ ਇਹ ਧਮਕੀ ਵੀ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਕੈਨੇਡਾ ਦੇ ਜਿਹੜੇ ਅਧਿਕਾਰੀ ਅਤੇ ਅਮਲਾ ਫੈਲਾ ਦਿੱਲੀ ਰਾਹੀਂ ਅਫਗਾਨਿਸਤਾਨ ਜਾਂਦਾ ਹੈ (ਕਿਉਂਕਿ ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਫੌਜੀ ਅਫਗਾਨਿਸਤਾਨ ਵਿੱਚ ਤਾਇਨਾਤ ਨੈਟੋ ਫੋਰਸ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹਨ) ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲੇ ਦੀ ਇਜ਼ਾਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇਗੀ। ਸਿੱਖ ਹਲਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਇਜ਼ਹਾਰ ਹੋਇਆ ਕਿ ਚਲੋ ਆਖਿਰ, 26 ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਕਿਸੇ ਮੁਲਕ ਨੇ ਮਨੁੱਖੀ ਹੱਕਾਂ ਦੇ ਮੁੱਦੇ ਨੂੰ ਅਧਾਰ ਬਣਾ ਕੇ, ਕੁਝ ਭਾਰਤੀ ਜ਼ਾਲਮਾਂ ਦੀ ਸ਼ਨਾਖਤ ਤਾਂ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਕੁਝ ਕੁ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪਿੱਠਾਂ ਵੀ ਥਾਪੜੀਆਂ ਕਿ ਸਾਡੀਆਂ ‘ਰਿਪੋਰਟਾਂ’ ਜਾਂ ‘ਯਤਨਾਂ’ ਨੂੰ ਹੀ ‘ਬੂਰ’ ਪਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਵੀ ਇੱਕ ਤੱਥ ਹੈ ਕਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੈਨੇਡਾ ਦਾ ਵੀਜ਼ਾ ਦੇਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪੰਜਾਬ ਪੁਲਿਸ, ਇੰਟੈਲੀਜੈਂਸ ਬਿਊਰੋ, ਭਾਰਤੀ ਫੌਜ ਅਤੇ ਬਾਰਡਰ ਸਕਿਉਰਿਟੀ ਫੋਰਸ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰੀ-ਮੁਲਾਜ਼ਮ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਇਸ ਸਮੁੱਚੇ ਘਟਨਾਕ੍ਰਮ ਦੀ ਹਕੀਕਤ ਜਾਂ ਬੁਨਿਆਦ ਕੀ ਹੈ? ਵੈਸੇ ਕੈਨੇਡਾ ਦਾ ਸ਼ੁਮਾਰ, ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਕੁਝ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਨੁੱਖੀ ਹੱਕਾਂ ਦੇ ਪਿੜ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਵਧੀਆ ‘ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਛਵੀ’ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਹੈ। ਕੈਨੇਡਾ ਜਿਥੇ ਨੀਊਕਲੀਅਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਦੇਸ਼ ਹੈ, ਉਥੇ ਕੈਨੇਡਾ ਨੇ ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ ਭਾਰੀ ਦਬਾਅ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਇਰਾਕ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਭੇਜਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਕੈਨੇਡਾ ਨੇ, ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਦੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਜਬਰ-ਜ਼ੁਲਮ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ‘ਪਨਾਹ’ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੋਹਰੀ ਰੋਲ ਅਦਾ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਿਆਸੀ ਪਨਾਹਗੀਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਕਈ ਸਿੱਖ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਬੀਬੀਆਂ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਜੂਨ-1984 ਦੇ ਘੱਲੂਘਾਰੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੈਨੇਡਾ ਸਰਕਾਰ ਦੀ ਸਿੱਖਾਂ ਨਾਲ ਕਿਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹਮਦਰਦੀ ਹੁੰਦੀ ਜੇਕਰ ਭਾਰਤੀ ਖੁਫੀਆ ਏਜੰਸੀਆਂ 1985 ਵਿੱਚ ‘ਏਅਰ ਇੰਡੀਆ ਧਮਾਕੇ’ ਦੀ ਨਿਖੇਧੀਯੋਗ, ਕਾਲੀ ਕਰਤੂਤ ਨੂੰ ਅੰਜ਼ਾਮ ਨਾ ਦਿੰਦੀਆਂ। ਇਸ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਬੀ. ਸੀ. ਸੁਪਰੀਮ ਕੋਰਟ ਨੇ, ਇਸ ਕੇਸ ਦੇ ਅਖੌਤੀ ਦੋਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਬਰੀ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸੁਨੇਹਾ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ‘ਨਿਰਪੱਖ ਅਦਾਲਤ’ ਦਾ ਮਤਲਬ ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਉਂ ਸਿਰਫ ਕੈਨੇਡਾ ਵਰਗੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸੰਭਵ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸਿੱਖ ਕੌਮ ਦੇ ਸਿਰ ਤੋਂ, ਏਅਰ ਇੰਡੀਆ ਦੀ ‘ਲਟਕਦੀ ਤਲਵਾਰ’ ਚੁੱਕੀ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭਾਰਤ ਸਰਕਾਰ ਦੀਆਂ ਏਜੰਸੀਆਂ, ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਬਦਨਾਮ ਕਰਨ ਲਈ ਲਗਾਤਾਰਤਾ ਨਾਲ ਕੈਨੇਡਾ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਨਾ ਕੋਈ ‘ਇਸ਼ੂ’ ਮਘਦਾ ਰੱਖ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਦੁਖਦਾਈ ਹੈ ਕਿ ਉੱਜਲ ਦੁਸਾਂਝ ਅਤੇ ਦੀਪਕ ਓਬਰਾਏ ਵਰਗੇ ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਸਿਆਸੀ ਨੇਤਾ ਵੀ, ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਹਿਤਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲ ਦੇਣ ਨਾਲੋਂ, ਭਾਰਤੀ ਸਿਸਟਮ ਦੇ ਹੱਥਠੋਕਿਆਂ ਦਾ ਰੋਲ ਅਦਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਭਾਰਤੀ ਬੁੱਚੜਾਂ ਨੂੰ ਵੀਜ਼ਾ ਨਾ ਦੇਣ ਦੇ ਫੈਸਲੇ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ, ਕੈਨੇਡਾ ਵਲੋਂ 2002 ਵਿੱਚ ਪਾਸ ਕੀਤੇ ਗਏ ‘ਇਮੀਗਰੇਸ਼ਨ ਐਂਡ ਰਫਿਊਜ਼ੀ ਪ੍ਰੋਟੈਕਸ਼ਨ ਐਕਟ’ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਲਗਭਗ ਦੋ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਲਾਗੂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਐਕਟ ਦੀ ਧਾਰਾ 35 (1) (ਏ) ਅਨੁਸਾਰ, ‘ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕੈਨੇਡਾ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕੋਈ ਐਸੀ ਕਾਰਵਾਈ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇ, ਜਿਹੜੀ ਕਿ ਨਸਲਘਾਤ, ਜੰਗੀ ਜ਼ੁਰਮ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਜ਼ੁਰਮਾਂ (ਜੈਨੋਸਾਈਡ, ਵਾਰ ਕਰਾਈਮਜ਼ ਔਰ ਕਰਾਈਮਜ਼ ਅਗੇਂਸਟ ਹਿਊਮੈਨਟੀ) ਦੀ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਕੈਨੇਡਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਲਈ ਅਯੋਗ ਹਨ।’ ਇਸ ਕਾਨੂੰਨ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ, ਕੈਨੇਡਾ ਦਾ ਵੀਜ਼ਾ ਲੈਣ ਲਈ ਜਿਹੜਾ ਅਰਜ਼ੀ-ਫਾਰਮ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਸੁਰੱਖਿਆ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ, ਮੁਲਾਜ਼ਮਾਂ (ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਨੌਕਰੀ ਵਿੱਚ ਹਨ ਜਾਂ ਰਿਟਾਇਰ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ) ਨੂੰ ਹੇਠ ਲਿਖੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸਵਾਲਾਂ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦੇਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ -
* ਕਿੱਥੇ-ਕਿੱਥੇ ਨੌਕਰੀ ਕੀਤੀ, ਯੂਨਿਟਾਂ ਦਾ ਨਾਂ, ਕਿੱਥੇ ਸਥਿਤ ਹਨ, ਨਿਭਾਈ ਗਈ ਡਿਊਟੀ ਦਾ ਵੇਰਵਾ, ਉੱਚ-ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਂ ਅਤੇ ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਉਸ ਅਹੁਦੇ ’ਤੇ ਤਾਇਨਾਤੀ ਰਹੀ।
* ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਚ ਅਧਿਕਾਰੀ ਦਾ ਨਾਂ, ਅਹੁਦਾ ਕੀ ਸੀ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਯੂਨਿਟ ਦਾ ਵੇਰਵਾ...।
* ਕੀ ਤੁਹਾਡੀ ‘ਯੂਨਿਟ’ ਨੇ ਕਦੀ ਕਿਸੇ ‘ਬਗਾਵਤ’ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਪਾਇਆ? ਜੇ ਜਵਾਬ ‘ਹਾਂ’ ਵਿੱਚ ਹੈ ਤਾਂ ਹਿ ਕਦੋਂ ਤੇ ਕਿੱਥੇ ਹੋਇਆ? ਇਨ੍ਹਾਂ ‘ਅਪਰੇਸ਼ਨਾਂ’ ਦੌਰਾਨ, ਆਪਣੇ ਰੋਲ ਬਾਰੇ ਦੱਸੋ।
* ਕੀ ਤੁਹਾਡੀ ਯੂਨਿਟ ਨੇ ਫੜੇ ਗਏ ਬਾਗੀਆਂ ਦੀ ‘ਪੁੱਛਗਿੱਛ’ (ਇਨਟੈਰੋਗੇਸ਼ਨ) ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲਿਆ? ਜੇ ਜਵਾਬ ‘ਹਾਂ’ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੱਸੋ ਕਿ ਪੁੱਛਗਿੱਛ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਕੀ ਸਨ ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਉਸ ਪੁੱਛਗਿੱਛ ਵਿੱਚ ਕੀ ਰੋਲ ਸੀ ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਕਿਸਮ ਦੇ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛੇ?
* ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਅਪਰੇਸ਼ਨ ‘ਬਲਿਊ ਸਟਾਰ’ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ?
* ਹੋਰ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਕੀ ਡਿਊਟੀਆਂ ਸਨ ( ਜਾਂ ਹਨ) ਗ੍ਰਿਫਤਾਰੀਆਂ, ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ, ਗ੍ਰਿਫਤਾਰੀਆਂ, ਪੁੱਛਗਿੱਛ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਬੰਧਿਤ ਵੇਰਵਿਆਂ ਸਬੰਧੀ ਪੂਰੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿਓ।
ਪਾਠਕਜਨ ਉਪਰੋਕਤ ‘ਵੇਰਵਿਆਂ’ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜੇ ਸ਼ੱਕੀ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਜਾਂ ਮੁਲਾਜ਼ਮਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਹੋਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀਜ਼ਾ ਦੇਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਇਹ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਇਮੀਗਰੇਸ਼ਨ ਨੇ ਇਸ ਲਿਸਟ ਵਿੱਚ ‘ਘੱਲੂਘਾਰਾ ਜੂਨ-1984’ ਦੀ ਵੱਖਰੀ ਪਛਾਣ ਵਾਲਾ ਕਾਲਮ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿੱਖ ਕੌਮ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਭਾਰਤ ਸਰਕਾਰ ਵਲੋਂ ਕੀਤੇ ਗਏ ਖੌਫਨਾਕ ਘੱਲੂਘਾਰੇ ਨੂੰ ਘੱਟੋ- ਘੱਟ ਤਸਲੀਮ ਤਾਂ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਸਮਝਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ, ਕੈਨੇਡਾ ਸਰਕਾਰ ਤੱਕ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਪਹੁੰਚਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਭਾਰਤ ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਦਬਾਅ ਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਨਾ ਕਬੂਲਣ ਅਤੇ ਸਖਤੀ ਨਾਲ ਵੀਜ਼ਾ-ਕਾਨੂੰਨ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਵਾਉਣ। ਹੁਣ ਗੱਲ ਉਸ ਭਾਰਤੀ ਸਿਸਟਮ ਦੀ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਹੜਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ‘ਵੱਡਾ ਲੋਕਤੰਤਰ’ ਹੋਣ ਦਾ ਖੋਖਲਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਿਛਲੇ 26 ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਇਸ ‘ਢਾਂਚੇ’ ਨੇ ਸਿੱਖ ਕੌਮ ਦੀ ਪੂਰੀ ਇੱਕ ਨਸਲ ਹੀ ਮਾਰ ਮੁਕਾਈ ਹੈ। ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ‘ਗਾਇਬ ਕੀਤਿਆਂ’ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਲੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ ਪਰ ਇਸ ਸਬੰਧੀ ਨਾ ਉਦੋਂ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਹੁਣ ਕੋਈ ਅਪੀਲ-ਵਕੀਲ-ਦਲੀਲ ਦੀ ਗੁੰਜਾਇਸ਼ ਹੈ। ਇਸ ਨਸਲਕੁਸ਼ੀ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਪ੍ਰਦੇਸਾਂ ਵਿੱਚ ਆਵਾਜ਼ ਉਠਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ‘ਬਲੈਕ ਲਿਸਟ’ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੇਸ਼-ਵਾਪਸੀ ’ਤੇ ਪਾਬੰਦੀ ਲਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਇਸ ਬਲੈਕ-ਲਿਸਟ ਨੀਤੀ ਨੂੰ ਭਾਰਤ ਦੀਆਂ ਅੱਡ-ਅੱਡ ਸਰਕਾਰਾਂ ‘ਖਾਲਿਸਤਾਨ ਲਹਿਰ’ ਦਾ ਲੱਕ ਤੋੜਨ ਲਈ ‘ਗਾਜਰ ਅਤੇ ਸੋਟੀ’ (ਕੈਰਟ ਐਂਡ ਸਟਿੱਕ ਪਾਲਿਸੀ) ਨੀਤੀ ਵਾਂਗ ਵਰਤ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਕੈਨੇਡਾ ਦੀ ਸਰਕਾਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸੁਨੇਹਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੈਨੇਡਾ ਸਰਕਾਰ ‘ਬਲੈਕ ਲਿਸਟਿਡ’ ਸਿੱਖਾਂ ਦੇ ਮਸਲੇ ਨੂੰ ਉੱਚ-ਪੱਧਰੀ ਤੌਰ ’ਤੇ, ਭਾਰਤੀ ਹਾਈਕਮਿਸ਼ਨਰ ਨੂੰ ਓਟਵਾ ‘ਤਲਬ’ ਕਰਕੇ ਉਠਾਵੇ। ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਕੈਨੇਡਾ ਸਰਕਾਰ, ਭਾਰਤ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਸਿੱਖਾਂ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ‘ਦਖਲਅੰਦਾਜ਼ੀ’ ਕਰਨ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਸਖਤ ਵਾਰਨਿੰਗ ਦੇਵੇ। ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਕੈਨੇਡਾ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਭਾਰਤੀ ਖੁਫੀਆ ਏਜੰਸੀਆਂ ਦੇ ‘ਏਜੰਟਾਂ’ ਦੀ ਸ਼ਨਾਖਤ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਲੀ ਦੇ ਜਹਾਜ਼ ’ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ ਜਾਵੇ।
ਭਾਰਤੀ ਲੋਕਤੰਤਰ ਦੀ ਕਰਤੂਤ ਤਾਂ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਘੱਲੂਘਾਰਾ-84 ਦੀ ਯਾਦ ਮਨਾਉਣ ਲਈ ਚੱਪੜਚਿੜੀ ਤੋਂ ਅਕਾਲ ਤਖਤ ਸਾਹਿਬ ਤੱਕ, ਅਕਾਲੀ ਦਲ (ਪੰਚ ਪ੍ਰਧਾਨੀ) ਵਲੋਂ ਕੱਢੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ‘ਮਾਰਚ’ ’ਤੇ ਹੀ ਪਾਬੰਦੀ ਲਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਚੱਪੜਚਿੜੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪੁਲਿਸ ਛਾਉਣੀ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਅੱਡ-ਅੱਡ ਲੀਡਰਾਂ-ਕਾਰਕੁੰਨਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਤੋਂ ਗ੍ਰਿਫਤਾਰ ਕਰ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੌਤ ਦੀ ਸਜ਼ਾ-ਪ੍ਰਾਪਤ, ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਦਵਿੰਦਰਪਾਲ ਸਿੰਘ ਭੁੱਲਰ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ (ਭਾਰਤੀ ਸੁਪਰੀਮ ਕੋਰਟ ਦੇ ਇੱਕ ਫੈਸਲੇ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ) ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਜੇਲ੍ਹ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲ ਕਰਨ ਤੋਂ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਕਿ ‘ਇਸ ਨਾਲ ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਅਮਨ-ਕਾਨੂੰਨ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿਗੜ ਸਕਦੀ ਹੈ।’ ਜਿਹੜਾ ਲੋਕਤੰਤਰ ਇੱਕ ਕੜੀਆਂ-ਬੇੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜਕੜੇ ‘ਕੈਦੀ’ ਤੋਂ ‘ਅਸੁਰੱਖਿਅਤ’ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ‘ਸ਼ਾਂਤਮਈ ਰੋਸ ਮਾਰਚ’ ਇੱਕ ‘ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਜੰਗ’ ਜਾਪਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਕਿੰਨੀ ਕੁ ਔਕਾਤ ਹੈ? ਉਸ ਦਾ ਕੈਨੇਡਾ ਵਰਗੇ ਲੋਕਤੰਤਰੀ ਮੁਲਕ ਨੂੰ ਧਮਕੀਆਂ ਅਤੇ ‘ਸਲਾਹਾਂ’ ਦੇਣਾ ਕਿੰਨਾ ਕੁ ਨਿਆਂਸੰਗਤ ਹੈ?
ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਸਿਸਟਮ ਦੇ ਛਾਨਣੇ ਨੇ ਕੁਝ ਭਾਰਤੀ ‘ਜ਼ਾਲਮ’ ਛਾਣ ਕੇ, ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆਂਦੇ ਹਨ ਪਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਕੈਨੇਡਾ ਸਰਕਾਰ, ਭਾਰਤੀ ਗਿੱਦੜ-ਭਬਕੀਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਵਾਹ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਕਾਨੂੰਨਾਂ ਨੂੰ ਸਖਤੀ ਨਾਲ ਲਾਗੂ ਕਰੇਗੀ।

‘ਹਿੰਦੂਤਵੀਆਂ ਦਾ ਸਿਧਾਂਤਕ ਖੋਖਲਾਪਨ’

1920ਵਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂਕਿ ਭਾਰਤ ਦੇ ਮੁਸਲਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੁਰਕੀ ਦੇ ‘ਖਲੀਫੇ’ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤ ਦੇ ਹੱਕ ਵਿੱਚ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ‘ਖਿਲਾਫਤ ਲਹਿਰ’ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ (ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਿ ਗਾਂਧੀ ਅਤੇ ਕਾਂਗਰਸ ਦੀ ਹਮਾਇਤ ਵੀ ਹਾਸਲ ਸੀ) ਤਾਂ ਮੂਲਵਾਦੀ ਹਿੰਦੂਆਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਸੁਰੱਖਿਆ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਪੈਦਾ ਹੋਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ। ਇਸ ਸਬੰਧੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹਿੰਦੂ-ਚਿੰਤਕ ਸਾਵਰਕਰ (ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਿੰਦੂਤਵੀ ਵੀਰ ਸਾਵਰਕਰ ਕਹਿ ਕੇ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਬੁੱਤ ਵਾਜਪਾਈ ਸਰਕਾਰ ਵੇਲੇ ਭਾਰਤੀ ਪਾਰਲੀਮੈਂਟ ਦੇ ਅਹਾਤੇ ਵਿੱਚ ਲਗਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ) ਨੇ ਇਹ ਫਲਸਫਾ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ, ‘ਦੋ ਰਾਸ਼ਟਰ’ ਹਨ, ਇੱਕ ਹਿੰਦੂ ਅਤੇ ਦੂਸਰਾ ਮੁਸਲਮਾਨ। ਇਹ ਉਹ ਸਮਾਂ ਸੀ ਜਦੋਂਕਿ ਭਾਰਤ ਭਰ ਦੇ ਮੁਸਲਮਾਨ, ਭਾਰਤ ਦੀ ਏਕਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਮੁਸਲਮਾਨਾਂ ਦੇ ‘ਅੱਡ ਕੌਮ’ ਹੋਣ ਜਾਂ ‘ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਦੇਸ਼’ ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਚਿੱਤ-ਚੇਤਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਮੁਹੰਮਦ ਅਲੀ ਜਿਨਾਹ, ਪੱਕੇ ਸੈਕੂਲਰ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾ ਵਾਲੇ ਕਾਂਗਰਸੀ ਸਨ, ਸੋ ਇਹ ਮੁੱਢਲਾ ਇਤਿਹਾਸਕ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ‘ਦੋ ਨੇਸ਼ਨ ਥਿਊਰੀ’ ਦੀ ਗੱਲ ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਵਰਕਰ ਨੇ ਹੀ ਕੀਤੀ ਸੀ ਜਦੋਂਕਿ ਜਿਨਾਹ ਨੇ 23 ਮਾਰਚ, 1940 ਨੂੰ ਲਾਹੌਰ ਵਿੱਚ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਦਾ ਮਤਾ ਪਾਸ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਸਾਵਰਕਰ ਦੀ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਡਾਕਟਰ ਹੈਡਗਵੇਅਰ ਅਤੇ ਗੋਲਵਲਕਰ ਨੇ ਆਰ. ਐਸ. ਐਸ. (ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਸਵੈਮ ਸੇਵਕ ਸੰਘ) ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ। ਆਰ. ਐਸ. ਐਸ. ਨੇ, ‘ਹਿੰਦੂ, ਹਿੰਦੀ, ਹਿੰਦੂਸਤਾਨ’ ਦਾ ਨਾਹਰਾ ਦਿੰਦਿਆਂ, ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ - ‘ਇੱਕ ਨਸਲ, ਇੱਕ ਲੋਕ, ਇੱਕ ਜ਼ੁਬਾਨ, ਇੱਕ ਸੱਭਿਆਚਾਰ’ ਦੀ ਨਾਜ਼ੀਵਾਦੀ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਐਲਾਨਿਆ। 1930ਵਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਨਾਜ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਜਰਮਨੀ ਵਿੱਚ ਯਹੂਦੀਆਂ ਦਾ ਘਾਣ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤਾਂ ਗੋਲਵਲਕਰ ਨੇ ਨਾਂ-ਸਿਰਫ ਹਿਟਲਰ ਦੀ ਤਾਰੀਫ ਹੀ ਕੀਤੀ ਬਲਕਿ ਲਿਖਤੀ ਤੌਰ ’ਤੇ ਇਹ ਵੀ ਕਿਹਾ - ‘ਜੋ ਹੱਲ ਨਾਜ਼ੀਆਂ ਨੇ ਯਹੂਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਦਾ ਕੱਢਿਆ ਹੈ, ਇਹ ਹੀ ਹੱਲ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਘੱਟਗਿਣਤੀਅ ਾਂ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਲਈ ਕੱਢਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।’ ਭਾਵ ਘੱਟਗਿਣਤੀਆਂ ਦੀ ਮੁਕੰਮਲ ਨਸਲਕੁਸ਼ੀ।
15 ਅਗਸਤ, 1947 ਨੂੰ ਅੰਗਰੇਜ਼ ਭਾਰਤੀ ਉੱਪ ਮਹਾਂਦੀਪ ਨੂੰ ਭਾਰਤ ਅਤੇ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਦੋ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਕੇ (ਸਾਵਰਕਰ ਦੀ ਸੋਚ ਅਨੁਸਾਰ) ਇੰਗਲੈਂਡ ਦੇ ਰਾਹੇ ਪਏ। 30 ਜਨਵਰੀ, 1948 ਨੂੰ ਅਖੌਤੀ ‘ਰਾਸ਼ਟਰ ਪਿਤਾ’ ਗਾਂਧੀ ਦਾ, ਹਿੰਦੂਤਵੀਆਂ ਨੇ ਕਤਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸਾਵਰਕਰ ਵੀ, ਨੱਥੂ ਰਾਮ ਗੌਡਸੇ ਦੇ ਨਾਲ ਗਾਂਧੀ - ਕਤਲ ਕੇਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ, ਪਰ ‘ਸਬੂਤਾਂ ਦੀ ਘਾਟ’ ਦੇ ਅਧਾਰ ’ਤੇ ਬਰੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਆਰ. ਐਸ. ਐਸ. ’ਤੇ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਪਾਬੰਦੀ ਲਗਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ।
1950ਵਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਆਰ. ਐਸ. ਐਸ. ਨੇ ਆਪਣੀ ਹਿੰਦੂਤਵੀ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾ ਨੂੰ, ਸਿਆਸੀ ਆਵਾਜ਼ ਦੇਣ ਅਤੇ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਸੱਤਾ ਦੇ ਗਲਿਆਰਿਆਂ ’ਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਰਾਜਸੀ ਪਾਰਟੀ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ‘ਭਾਰਤੀ ਜਨਸੰਘ’ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। 1970ਵਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਭਾਰਤੀ ਜਨਸੰਘ ‘ਭਾਰਤੀਆ ਜਨਤਾ ਪਾਰਟੀ’ (ਬੀ. ਜੇ. ਪੀ.) ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਵਾਂ ਅਵਤਾਰ ਧਾਰ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ। 1990ਵਿਆਂ ਤੋਂ ਹੁਣ ਤੱਕ ਬੀ. ਜੇ. ਪੀ. ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਸੱਤਾ ਦਾ ਸਵਾਦ ਚੱਖ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਇੱਕ ਵਾਰ 13 ਦਿਨ ਲਈ, ਦੋਬਾਰਾ 14 ਮਹੀਨਿਆਂ ਲਈ ਤੇ ਫਿਰ ਪੂਰੇ ਪੰਜ ਸਾਲ। ਤਿੰਨੋਂ ਵਾਰ ਇਹ ਸਰਕਾਰ ਅਟਲ ਬਿਹਾਰੀ ਵਾਜਪਾਈ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਹੋਂਦ ਵਿੱਚ ਆਈ। ਕਾਂਗਰਸ ਪਾਰਟੀ ਉਪਰ ਨਹਿਰੂ ਖਾਨਦਾਨ ਦਾ ਪੂਰਾ ਕੰਟਰੋਲ, ਪੀੜੀ-ਦਰ-ਪੀੜੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ‘ਸੱਤਾ’ ਤੇ ਬਹੁਤੀ ਵਾਰ ਇਸ ਦਾ ਹੀ ਕਬਜ਼ਾ ਰਿਹਾ। ਪੰਡਿਤ ਨਹਿਰੂ, ਇੰਦਰਾ ਗਾਂਧੀ, ਰਾਜੀਵ ਗਾਂਧੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੁਣ ਸੋਨੀਆ ਗਾਂਧੀ ਦਾ ਕ੍ਰਿਪਾ ਪਾਤਰ ਮਨਮੋਹਣ ਸਿੰਘ ਗੱਦੀ ਨਸ਼ੀਨ ਹੈ ਪਰ ਰਾਹੁਲ ਗਾਂਧੀ, ਦੀ ਤਾਜਪੋਸ਼ੀ ਦੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ ਲਗਭਗ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ। ਕਿਸੇ ਵੇਲੇ ਵੀ ਇਹ ਮਾਮੂਲੀ ਤਬਦੀਲੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਕਾਂਗਰਸੀ ਰਾਜ ਦੇ ਭ੍ਰਿਸ਼ਟਾਚਾਰੀ, ਬੇ-ਸਿਧਾਂਤਕ, ਭਾਈ ਭਤੀਜਾਵਾਦ ਵਾਲੇ ‘ਕਲਚਰ’ ਤੋਂ ਅੱਕੀ ਹੋਈ ਭਾਰਤੀ ਲੋਕਾਈ ਸਮਝਦੀ ਸੀ ਕਿ ਚਲੋ ਭਾਵੇਂ ਬੀ. ਜੇ. ਪੀ. ਇੱਕ ਹਿੰਦੂਤਵੀ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਈ ਹੋਈ ਪਾਰਟੀ ਹੈ ਪਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ‘ਸਿਧਾਂਤ’ (ਭਾਵ ਫਾਸ਼ੀਵਾਦੀ ਹੀ ਸੀ) ਤਾਂ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸ਼ਨ ‘ਇਮਾਨਦਾਰ’ ਜ਼ਰੂਰ ਹੋਵੇਗਾ। ਪਰ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਬਣੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਰਕਾਰ ਦਾ ਰਾਜ-ਕਾਲ ਅਤੇ ਇਸ ਵੇਲੇ ਭਾਰਤ ਦੇ 9 ਪ੍ਰਾਂਤਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਾਰਟੀ ਦੀਆਂ ਸਰਕਾਰਾਂ ਦੀ ਕਾਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਯਕੀਨ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਦੇਸ਼ ਦੀ ‘ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ’ ਹੋਣ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਿੰਦੂਤਵੀ ਵੀ ਪੁੱਜ ਕੇ ਬੇਈਮਾਨ, ਭ੍ਰਿਸ਼ਟਾਚਾਰੀ, ਬੇਅਸੂਲੇ ਅਤੇ ਸੱਤਾ ਦੇ ਭੁੱਖੇ ਹੀ ਹਨ, ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।
ਪਿਛਲੇ ਕੁਝ ਹਫਤਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਬੇ. ਜੇ. ਪੀ. ਦੀਆਂ ‘ਕਲਾਬਾਜ਼ੀਆਂ’ ਨੇ, ਬੀ. ਜੇ. ਪੀ. ਦੀ ‘ਜਵਾਨ ਬ੍ਰਿਗੇਡ’ ਦਾ ਪੋਲ ਵੀ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਵਾਜਪਾਈ ਅਤੇ ਅਡਵਾਨੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਕਰਕੇ, ਆਰ. ਐਸ. ਐਸ. ਨੇ ਆਪਣੇ ‘ਖਾਸਮ-ਖਾਸ’ ਨਿਤਿਨ ਗਡਕਰੀ ਨੂੰ ਬੀ. ਜੇ. ਪੀ. ਦਾ ਪ੍ਰਧਾਨ ਥਾਪਿਆ ਅਤੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿ ‘ਹੁਣ ਫੈਸਲਾਕੁੰਨ ਤਾਕਤ, ਜਵਾਨ ਕਾਰਕੁੰਨਾਂ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਜਿਹੜੇ ਸਿਧਾਂਤਕ ਤੌਰ ’ਤੇ ਪ੍ਰਪੱਕ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਹਾਣ ਦੇ ਵੀ ਹਨ।’ ਪਰ ਇਉਂ ਜਾਪਦਾ ਹੈ ਕਿ, ‘ਜਿਸ ਰੋਗ ਨਾਲ ਬੱਕਰੀ ਮਰ ਗਈ, ਉਹ ਹੀ ਰੋਗ ਪਠੋਰੀ ਨੂੰ’ ਵਾਂਗ, ਇਹ ਵੀ ਉਸੇ ਨਸਲ ਦੇ ਬੇਈਮਾਨਾਂ ਵਰਗੇ ਹੀ ਹਨ।
ਝਾਰਖੰਡ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿੱਬੂ ਸ਼ੋਰੇਨ ਨਾਲ ਗੱਠਜੋੜ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ, ਬੀ. ਜੇ. ਪੀ. ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਮਿੱਟੀ ਪਲੀਤ ਕਰਵਾਈ। ਸ਼ਿੱਬੂ ਸ਼ੋਰੇਨ ਨੇ ਬੀ. ਜੇ. ਪੀ. ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਲਾਵੇ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੇਨਕਾਬ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਹੁਣ ਫਿਰ ਜ਼ੋਰ ਦੀ ਠੁੱਡਾ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਅਖੌਤੀ ਇਮਾਨਦਾਰ ਮੰਤਰੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਕਾਂਤਾ ਚਾਵਲਾ (ਸਿਹਤ ਮੰਤਰੀ) ਦੀਆਂ ਬੇਈਮਾਨੀਆਂ ਦੇ ਪੋਲ, ਬੀ. ਜੇ. ਪੀ. ਵਲੋਂ ਹੀ ਪੰਜਾਬ ਸਰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਥਾਪੇ ਪਾਰਲੀਮਾਨੀ ਸਕੱਤਰ ਜਗਦੀਸ਼ ਸਾਹਨੀ (ਬਟਾਲਾ) ਨੇ ਸ਼ਰ੍ਹੇ-ਬਜ਼ਾਰ ਖੋਲ੍ਹੇ। ਲਕਸ਼ਮੀ ਕਾਂਤਾ ਚਾਵਲਾ ਨੇ ਅੱਗੋਂ ਸਾਹਨੀ ਦੀਆਂ ਬੇਈਮਾਨੀਆਂ ਦਾ ‘ਕੱਚਾ ਚਿੱਠਾ’ ਫੋਲ ਧਰਿਆ। ਨਿਤਿਨ ਗ਼ਡਕਰੀ ਨੇ ਸਾਹਨੀ ਨੂੰ ਤਾਂ ‘ਬੂਹਾ’ ਦਿਖਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਪਰ ਚਾਵਲਾ ਬਾਰੇ ‘ਮਸ਼ਟ’ ਵੱਟੀ ਹੋਈ ਹੈ। ‘ਸਿਧਾਂਤਵਾਦੀ’ ਪਾਰਟੀ ਦਾ ਇਹ ਚੋਰ-ਜਲੂਸ ਕੁਲ ਦੁਨੀਆ ਵੇਖ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਹ ਹੀ ਗਡਕਰੀ, 14 ਮਈ ਨੂੰ ਫਤਹਿਗੜ੍ਹ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਸਮਾਗਮ ਵਿੱਚ, ‘ਵੀਰ ਬੰਦਾ ਵੈਰਾਗੀ’ ਸ਼ਬਦ ਨਾਲ, ਬਾਬਾ ਬੰਦਾ ਸਿੰਘ ਬਹਾਦਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ, ‘ਅਣਖੀਲੇ ਸਿੰਘਾਂ’ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਝੰਡ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਭਰੇ ਦੀਵਾਨ ਵਿੱਚ ਭਾਸ਼ਣ ਵਿੱਚੇ ਛੱਡ ਕੇ, ‘ਬੈਠਣ’ ਲਈ ਮਜ਼ਬੂਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
‘ਹਿੰਦੂਤਵੀ ਸਿਧਾਂਤਵਾਦੀਆਂ’ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਜਨਾਜ਼ਾ ਜਾਤ-ਪਾਤੀ ਖਾਨੇ ਨੂੰ 2011 ਦੀ ਮਰਦਮਸ਼ੁਮਾਰੀ ਦੌਰਾਨ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਨ ਦੇ ਮੁੱਦੇ ’ਤੇ ਉਠਵਾਇਆ ਹੈ। 7 ਮਈ ਨੂੰ ਲੋਕ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਇਸ ਵਿਸ਼ੇ ’ਤੇ, ਪਾਰਟੀ ਲੀਡਰ ਸੁਸ਼ਮਾ ਸਵਰਾਜ ਅਤੇ ਡਿਪਟੀ ਲੀਡਰ ਗੋਪੀਨਾਥ ਮੁੰਡੇ ਨੇ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਅਪੀਲ ਕੀਤੀ (ਬਾਕੀ ਪਾਰਟੀਆਂ ਸਮੇਤ) ਕਿ ਜਾਤ-ਪਾਤ ਦਾ ਖਾਨਾ, ਮਰਦਮਸ਼ੁਮਾਰੀ ਫਾਰਮ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਨਿਤਿਨ ਗਡਕਰੀ ਨੇ ਗੋਲਮੋਲ ਬਿਆਨ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ 26 ਮਈ ਦੀ ਟ੍ਰਿਬਿਊਨ ਅਖਬਾਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਖਬਰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਿਰਲੇਖ ਹੈ - ‘ਬੀ. ਜੇ. ਪੀ. ਵਲੋਂ ਜਾਤ-ਪਾਤ ਸਬੰਧੀ ਸਟੈਂਡ ਤੋਂ ਯੂ ਟਰਨ’ ਖਬਰ ਦੇ ਵੇਰਵੇ ਅਨੁਸਾਰ, ‘‘ਆਰ. ਐਸ. ਐਸ. ਦੇ ਜਨਰਲ ਸਕੱਤਰ ਸੁਰੇਸ਼ ਜੋਸ਼ੀ ਨੇ ਨਾਗਪੁਰ ਵਿੱਚ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ਕਿ, ‘ਮਰਦਮਸ਼ੁਮਾਰੀ ਦਾ ਅਸਰ ਰਾਸ਼ਟਰੀਅਤਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਾਤ-ਪਾਤ ਨਹੀਂ। ਜਾਤ-ਪਾਤ ਲਿਖਣ ਨਾਲ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਤਣਾਅ ਵਧੇਗਾ ਅਤੇ ਹੁਣ ਤੱਕ ਜੋ ਕੰਮ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਏਕਤਾ ਲਈ ਆਰ.ਐਸ. ਐਸ. ਤੇ ਹੋਰ ਜਥੇਬੰਦੀਆਂ ਨੇ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਬੇਕਾਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।’ ਆਰ. ਐਸ. ਐਸ. ਦਾ ਇਹ ਬਿਆਨ ਆਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਪਣੀ ਸੁਰ ਬਦਲਦਿਆਂ, ਬੀ. ਜੇ. ਪੀ. ਦੇ ਬੁਲਾਰੇ ਰਵੀ ਸ਼ੰਕਰ ਪ੍ਰਸਾਦ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਨੂੰ ਇਸ ਵਿਸ਼ੇ ’ਤੇ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਇੱਕ-ਸੰਮਤੀ ਪੈਦਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।’’
ਪਾਠਕਜਨ! ਕਿੱਥੇ ਹੈ ਹਿੰਦੂਤਵੀਆਂ ਦਾ ਸਿਧਾਂਤਕ ਸਟੈਂਡ ਅਤੇ ਇਮਾਨਦਾਰੀ?

‘‘ਖਾਲਿਸਤਾਨ ਲਈ ਪੇਸ਼ਕਦਮੀਂ ਕਰਨਾ ਹੀ ਪਹਿਲੇ ਸਿੱਖ ਰਾਜ ਦੀ ਯਾਦ ਮਨਾਉਣਾ ਹੈ’’
(ਅੰਤਿਮ ਕਿਸ਼ਤ)

ਬਾਬਾ ਬੰਦਾ ਸਿੰਘ ਬਹਾਦਰ ਵਲੋਂ ‘ਸਰਹਿੰਦ ਫਤਹਿ’ ਅਤੇ ਖਾਲਸਾ ਰਾਜ ਸਥਾਪਨਾ ਦਿਵਸ ਨਾਲ ਸਬੰਧਿਤ, ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਕਮੇਟੀ ਅਤੇ ਬਾਦਲ ਅਕਾਲੀ ਦਲ (ਸਰਕਾਰ ਸਮੇਤ) ਵਲੋਂ ਉਲੀਕੇ ਸਮਾਗਮ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। 14 ਮਈ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਸਮਾਗਮ ਦੌਰਾਨ, ਫਤਹਿਗੜ੍ਹ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਭਾਰੀ ਇਕੱਠ ਵਿੱਚ, ਜਥੇਦਾਰ ਅਕਾਲ ਤਖਤ ਅਤੇ ਸਮੁੱਚੀ ਅਕਾਲੀ ਲੀਡਰਸ਼ਿਪ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਵਿੱਚ, ਹਿੰਦੂਤਵੀ ਲੀਡਰਾਂ- ਨਿਤਿਨ ਗਡਕਰੀ, (ਪ੍ਰਧਾਨ ਬੀ. ਜੇ. ਪੀ.), ਮਨੋਰੰਜਨ ਕਾਲੀਆ (ਮੰਤਰੀ) ਅਤੇ ਬਲਬੀਰ ਪੁੰਜ ਨੇ, ਬਾਬਾ ਬੰਦਾ ਸਿੰਘ ਬਹਾਦਰ ਨੂੰ ਬਾਰ-ਬਾਰ ‘ਬੰਦਾ ਵੈਰਾਗੀ’ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੱਚੀ ਸਿੱਖ ਕੌਮ ਨੂੰ ਜ਼ਲੀਲ ਕੀਤਾ, ਇਹ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਮਾਗਮਾਂ ਦਾ ‘ਅਨਿੱਖੜਵਾਂ ਦੁਖਦਾਈ ਇਤਿਹਾਸ’ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਅਕਾਲੀ ਦਲ (ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ) ਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਬਹਾਦਰ ਸਿੰਘਾਂ-ਸਿੰਘਣੀਆਂ ਨੂੰ ਵਧਾਈ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗਡਕਰੀ ਨੂੰ ਚੈ¦ਜ ਕਰਦਿਆਂ ‘ਖਾਲਿਸਤਾਨ-ਜ਼ਿੰਦਾਬਾਦ’ ਦੇ ਨਾਹਰਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਹਿੰਦੂਤਵੀ ਰੱਥ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਅਤੇ ਸੁਨੇਹਾ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਫਤਹਿਗੜ੍ਹ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਅਣਖੀ ਤੇ ਬਲਕਾਰ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਪਾਵਨ ਧਰਤੀ ’ਤੇ ਅਜੇ ਜਿਊਂਦੀ ਜ਼ਮੀਰ ਵਾਲੇ ਗੁਰੂ ਪਿਆਰੇ ਵਸਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਜ਼ਮੀਰ-ਫਰੋਸ਼ ਬਾਦਲਕਿਆਂ ਦੇ ਚਿਹਰਿਆਂ ’ਤੇ ਫਿਰੀ ਪਿਲੱਤਣ ਦੱਸਦੀ ਸੀ ਕਿ ਕੌਮ-ਘਾਤਕਾਂ ਲਈ ਇਤਿਹਾਸ ਨੇ ਕੀ ਥਾਂ ਨੀਯਤ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਇਸ ਮੌਕੇ ਸਿਰਦਾਰ ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਸਿੰਘ ਮਾਨ ਦੀ ਸੈਂਕੜੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਗ੍ਰਿਫ਼ਤਾਰੀ, ਅਕਾਲੀ ਦਲ (ਪੰਚ ਪ੍ਰਧਾਨੀ) ਵਲੋਂ ਸ਼ਹੀਦਾਂ ਦੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਸਮੇਤ ਲਗਾਈ ਗਈ ਅਜੋਕੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਸਬੰਧੀ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨੀ, ਦਲ ਖਾਲਸਾ ਅਤੇ ਸਹਿਯੋਗੀ ਜਥੇਬੰਦੀਆਂ ਵਲੋਂ ਚੱਪੜਚਿੜੀ ਤੋਂ ਫਤਹਿਗੜ੍ਹ ਸਾਹਿਬ ਤੱਕ ਕੱਢਿਆ ਗਿਆ ‘ਖਾਲਸਾ ਰਾਜ ਮਾਰਚ’ ਆਦਿਕ ਕਾਰਵਾਈਆਂ ਨੇ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਸਾਬਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਕਿ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਧਰਤੀ ’ਤੇ ਖਾਲਿਸਤਾਨ ਦਾ ਪ੍ਰਚਮ ਉੱਚਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਕਾਫ਼ਲਾ ਨਿਰੰਤਰ ਆਪਣੀ ਮੰਜ਼ਿਲੇ-ਮਕਸੂਦ ਵੱਲ, ਭਾਰੀ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਪੇਸ਼ ਕਦਮੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਲਿਖਤ ਦੇ ਸਿਰਲੇਖ ਵਿੱਚ ਹੀ ਇਹ ਸਪੱਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਕਿ ਗੁਰੂ ਦੀ ਬਖਸ਼ਿਸ਼ ਦੁਆਰਾ ‘ਪਹਿਲਾ ਸਿੱਖ ਰਾਜ’ ਸਥਾਪਤ ਕਰਨ ਦਾ ਜਿਹੜਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਮਾ, 300 ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਬਾਬਾ ਬੰਦਾ ਸਿੰਘ ਨੇ ਫਤਹਿਗ਼ੜ੍ਹ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਧਰਤੀ ’ਤੇ ਕਰ ਵਿਖਾਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਅਸਲੀ ਯਾਦ ਮਨਾਉਣਾ ਇਹ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿ ਗੁਲਾਮੀ ਦੇ ਸੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਜਕੜੀ ਸਿੱਖ ਕੌਮ, ਖਾਲਿਸਤਾਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੇ ਰਸਤੇ ’ਤੇ ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਤੁਰੇ। ਇਤਿਹਾਸਕ ਪਿਛੋਕੜ ਵੱਲ ਇੱਕ ਪੰਛੀ ਝਾਤ ਇਉਂ ਹੈ -
12 ਮਈ, 1710 ਦੀ ਸਰਹਿੰਦ ਫਤਹਿ, 16 ਜੂਨ, 1606 ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਸ਼ਹਾਦਤ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਏ ‘ਅਜ਼ਾਦੀ’ ਦੇ ਸਫਰ ਦੀ ਸਿਖਰ ਸੀ। ਇਸ ਸ਼ਹਾਦਤ ਨੇ ਸ੍ਰੀ ਅਕਾਲ ਤਖਤ ਸਾਹਿਬ, ਮੀਰੀ-ਪੀਰੀ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤ ਅਤੇ ‘ਤਾਜ ਬਾਜ ਸਭਹੂੰ ਹਮ ਲੀਨੇ’ ਦੇ ਮਾਰਗ ਤੇ ਸਿੱਖ ਲਹਿਰ ਨੂੰ ਚਲਾਇਆ ਸੀ। 24 ਨਵੰਬਰ, 1675 ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਤੇਗ ਬਹਾਦਰ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਸ਼ਹਾਦਤ, 14 ਅਪ੍ਰੈਲ, 1699 ਨੂੰ ਖਾਲਸਾ ਪੰਥ ਦੀ ਸਿਰਜਣਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਅਨੰਦਪੁਰ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਵਲੋਂ ਬਾਈਧਾਰ ਦੇ ਪਹਾੜੀ ਰਾਜਿਆਂ, ਸੂਬਾ ਸਰਹਿੰਦ ਦੀਆਂ ਮੁਗਲ ਫੌਜਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜਿਹਾਦੀਆਂ- ਰੰਘੜਾਂ ਆਦਿਕ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਲੜੀਆਂ ਗਈਆਂ ਜਾਨ-ਹੂਲਵੀਆਂ ਲੜਾਈਆਂ ਨੇ, ਖਾਲਸੇ ਨੂੰ ‘ਤੇਗ ਦੇ ਧਨੀ’ ਅਤੇ ‘ਕੁਰਬਾਨੀ ਦੇ ਪੁਤਲੇ’ ਬਣਾਇਆ ਸੀ। ਵੱਡੇ ਸਾਹਿਬਜ਼ਾਦਿਆਂ ਦੀਆਂ ‘ਬਹਾਦਰੀ ਪੈੜਾਂ’ ਅਤੇ ਛੋਟੇ ਸਾਹਿਬਜ਼ਾਦਿਆਂ ਤੇ ਮਾਤਾ ਗੁਜਰੀ ਦੀਆਂ ਦਰਦਨਾਕ ਸ਼ਹਾਦਤਾਂ ਨੇ, ਖਾਲਸੇ ਨੂੰ ਰੋਹ ਨਾਲ ਨੱਕੋ ਨੱਕ ਭਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਖਾਲਸਾ ਰਾਜ ਦੀ ਫਸਲ ਤਿਆਰ ਖੜੀ ਸੀ। ਫੇਰ ਔਹ ਵੇਖੋ। ਦੱਖਣ ਦੀ ਧਰਤੀ ਤੋਂ, ਨੀਲੇ ਦੇ ਸ਼ਾਹ ਅਸਵਾਰ, ਕਲਗੀਧਰ, ਸਰਬੰਸਦਾਨੀ, ਦਸਮੇਸ਼ ਪਿਤਾ ਨੇ, ਇੱਕ ‘ਭਗੌੜੇ ਵੈਰਾਗੀ’ ਨੂੰ ਥਾਪੜਾ ਦੇ ਕੇ, ‘ਬੰਦਾ ਸਿੰਘ ਬਹਾਦਰ’ ਬਣਾ ਕੇ, ਖੰਡੇ ਬਾਟੇ ਦੀ ਪਾਹੁਲ ਬਖਸ਼ ਕੇ, ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ, ਨਗਾਰੇ, ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਾਹਿਬ ਅਤੇ ਪੰਜਾਂ ਸਿੰਘਾਂ ਦੀ ਕੌਂਸਲ ਨਾਲ, ਪੰਜਾਬ ਵੱਲ ਤੋਰਿਆ ਸੀ। ਪੰਜਾਬ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੀਆਂ ਸਿੱਖ ਸੰਗਤਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਹੁਕਮਨਾਮੇ ਸਨ ਕਿ ਸ਼ਸ਼ਤਰਧਾਰੀ ਹੋ ਕੇ, ਬੰਦਾ ਸਿੰਘ ਬਹਾਦਰ ਦੇ ਨਾਲ ਆ ਮਿਲੋ। ਬਾਬਾ ਬੰਦਾ ਸਿੰਘ ਬਹਾਦਰ ਨੂੰ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹਦਾਇਤਾਂ ਸਨ - ‘ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ-ਯਾਫਤਾ ਕਰਨਾ’ ਅਤੇ ‘ਸਰਬੱਤ ਦੇ ਭਲੇ ’ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ, ਖਾਲਸਾ ਰਾਜ ਦੀ ਕਾਇਮੀ।’ ਬਾਬਾ ਬੰਦਾ ਸਿੰਘ ਨੇ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਬਖਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਫਰਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਨਦੇਹੀ ਨਾਲ ਨਿਭਾਇਆ। 12 ਮਈ ਨੂੰ ਛੱਪੜ-ਝਿੜੀ (ਚੱਪੜ ਚਿੜੀ) ਦੀ ਜੰਗ ਜਿੱਤ ਕੇ, 13 ਮਈ ਨੂੰ ਸਰਹਿੰਦ ਸ਼ਹਿਰ ’ਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਜਮਾਇਆ ਅਤੇ 14 ਮਈ ਨੂੰ ਇਸ ਧਰਤੀ ’ਤੇ ਪਹਿਲਾ ‘ਖਾਲਸਾ ਰਾਜ’ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਬਾਬਾ ਬੰਦਾ ਸਿੰਘ ਦੀ ਸ਼ਾਹੀ-ਦਿੱਖ ਖਾਲਸਾ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਦਸ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬਾਨ ਦੀ ਕਮਾਈ ਦਾ ਜਲਵਾ ਸੀ
- ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਹੀ ਮੋਹਰ, ਸਿੱਕਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਸੀਲਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਜੱਗ-ਜ਼ਾਹਰ ਕੀਤਾ -
‘ਦੇਗ ਓ, ਤੇਗ ਓ, ਫਤਹਿ ਓ, ਨੁਸਰਤ ਬੇਦਰੰਗ।
ਯਾਫਤ ਅਜ਼ ਨਾਨਕ, ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ’
ਮਤਲਬ ਸਪੱਸ਼ਟ ਸੀ - ਦੇਗ, ਤੇਗ, ਫਤਹਿ ਅਤੇ ਅਤੁੱਟ ਬਖਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਸਾਨੂੰ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਤੋਂ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਸਾਹਿਬ ਸਤਿਗੁਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬਖਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਹਾਸਲ ਹੋਈਆਂ।
ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਰੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਮੋਹਰ ’ਤੇ ਇਹ ਇਬਾਰਤ ਦਰਜ ਸੀ -
‘ਅਜ਼ਮਤਿ ਨਾਨਕ ਗੁਰੂ, ਹਮ ਜਾਹਿਰੋ-ਬਾਤਨ ਅਸਤ।
ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਦੀਨੋ-ਦੁਨੀਆ, ਆਪ ਸੱਚਾ ਸਾਹਿਬ ਅਸਤ।’
ਜਿਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ - ‘ਬਾਬਾ ਨਾਨਕ ਦੀ ਵਡਿਆਈ, ਅੰਦਰ ਅਤੇ ਬਾਹਰ ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਹੈ। ਸੱਚਾ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਦੀਨ ਤੇ ਦੁਨੀਆ ਦੋਹਾਂ ਦਾ ਹੀ ਮਾਲਕ ਹੈ।’ ਖਾਲਸਾ ਰਾਜ ਦੇ ਫਾਰਸੀ ਲਿਖਤ ਵਾਲੇ ਜਾਰੀ ਸਿੱਕਿਆਂ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ, ਗੁਰੂ ਕੀ ਵਡਿਆਈ ਅਤੇ ਗੁਰੂ-ਆਸ਼ੇ ਦੇ ‘ਬੇਗਮਪੁਰੇ ਰਾਜ’ ਦਾ ਸਪੱਸ਼ਟ ਐਲਾਨਨਾਮਾ ਸੀ।
ਸਿੱਕੇ ਦੇ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਲਿਖਿਆ ਸੀ -
‘ਸਿੱਕਾ ਜ਼ਦ ਬਰ ਹਰਦੋ ਆਲਿਮ, ਤੇਗਿ ਨਾਨਕ ਵਾਹਿਬ ਅਸਤ।
ਫ਼ਤਹਿ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਸ਼ਾਹਿ-ਸ਼ਾਹਾਂ,
ਜ਼ਲਿ ਸੱਚਾ ਸਾਹਿਬ ਅਸਤ।’ ਮਤਲਬ ਹੈ - ‘ਦੋ ਜਹਾਨਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸੱਚੇ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਦੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਇਹ ਸਿੱਕਾ ਜਾਰੀ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਬਖਸ਼ਿਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਤੇਗ ’ਚੋਂ ਹਰ ਦਾਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਦੇ ਮਿਹਰੋ-ਕਰਮ ਨਾਲ, ਸ਼ਾਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਨਸ਼ਾਹ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਫਤਹਿ ਬਖਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਹੈ।’
ਸਿੱਕੇ ਦੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਦਰਜ ਸੀ -
‘ਜਰਬ ਬ ਅਮਾਨੁਲ ਦਹਰ ਮੱਸਵਰਤ ਸ਼ਹਿਰ, ਜ਼ੀਨਤੁਲ ਬਖਤ ਮੁਬਾਰਕ ਬਖਤ।’
ਮਤਲਬ - ‘ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਅਮਨ-ਚੈਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਥਾਨ, ਸਵਰਗ ਵਰਗੇ ਸ਼ਹਿਰ, ਮੁਬਾਰਕ ਤਖਤ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਿੱਕਾ ਜਾਰੀ ਹੋਇਆ।’
ਬਾਬਾ ਬੰਦਾ ਸਿੰਘ ਬਹਾਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਗੁਰੂ ਕੇ ਖਾਲਸੇ ਨੇ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਅਮਨ ਚੈਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਰਾਜ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜਿਹੋ ਜਿਹਾ ਪਹਿਲਾਂ ਇਸ ਧਰਤੀ ਨੇ ਕਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਵੇਖਿਆ। 700 ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਇਸਲਾਮਿਕ ਰਾਜ ਦੇ ਗਲਬੇ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿਵਾਉਣਾ ਕੋਈ ਛੋਟੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਸਿੱਖ ਰਾਜ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਫੁਰਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚ - ‘ਹਰ ਜ਼ਮੀਨ ਵਾਹੁਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਉਸ ਜ਼ਮੀਨ ਦੀ ਮਾਲਕੀ’ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਨ ਦਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਹੁਕਮ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ। ਇਹ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ, ਜ਼ਮੀਨੀ ਸੁਧਾਰਾਂ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਐਲਾਨਿਆ ਗਿਆ ਪਹਿਲਾ ਕ੍ਰਾਂਤੀਕਾਰੀ ਕਦਮ ਸੀ। ਸਿੱਖ ਰਾਜ ਨੇ ਜਗੀਰਦਾਰੀ ਸਿਸਟਮ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਕੇ ਕਿਸਾਨਾਂ (ਹਿੰਦੂ, ਸਿੱਖ, ਮੁਸਲਮਾਨ) ਨੂੰ ‘ਜ਼ਿਮੀਂਦਾਰ’ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਦਲਿਤ ਵਰਗ ਲਈ ਵੀ ਇਹ ਸਮਾਂ ਸੁਨਹਿਰੀ ਸਮਾਂ ਸੀ ਜਦੋਂਕਿ ਜਾਤ-ਪਾਤ ਅਧਾਰਤ ਵਿਤਕਰਾ ਖਤਮ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਰਾਜ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਉਹ ਭਾਈਵਾਲ ਸਨ।
1715 ਵਿੱਚ ਬਾਬਾ ਬੰਦਾ ਸਿੰਘ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ 700 ਦੇ ਕਰੀਬ ਸਾਥੀਆਂ ਦੀ ਗੁਰਦਾਸ ਨੰਗਲ ਦੀ ਗੜ੍ਹੀ ਵਿੱਚ ਗ੍ਰਿਫਤਾਰੀ ਅਤੇ 12 ਜੂਨ, 1716 ਵਿੱਚ ਸ਼ਹੀਦੀ ਨੇ ਪਹਿਲੇ ਸਿੱਖ ਰਾਜ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਲਗਭਗ ਅੱਧੀ ਸਦੀ ਦਾ ਦੌਰ ਜ਼ੁਲਮਾਂ, ਘੱਲੂਘਾਰਿਆਂ, ਸ਼ਹੀਦੀਆਂ ਦਾ ਦੌਰ ਵੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਿੱਖ ਮਿਸਲਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਰਾਜਸੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦਾ ਵੀ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੇ ਅਗਲੇ ਦਹਾਕੇ 1799 ਵਿੱਚ, ਲਾਹੌਰ ਦਾ ਕਬਜ਼ਾ ਮਹਾਰਾਜਾ ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਕੋਲ ਆਉਣ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ 1849 ਤੱਕ ਚੱਲੇ ‘ਸੁਨਹਿਰੀ ਸਿੱਖ ਰਾਜ’ ਦੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਹਨ। ਇਸ ਸਿੱਖ ਰਾਜ ਦੇ ਜਾਣ ’ਤੇ ਮੁਸਲਮਾਨ ਕਵੀ ਸ਼ਾਹ ਮੁਹੰਮਦ ਦੇ ਪਾਏ ਕੀਰਨੇ, ਸਿੱਖ ਰਾਜ ਦੀ ਹਰਮਨਪਿਆਰਤਾ ਦੀ ਸੱਚੀ-ਸੁੱਚੀ ਝਲਕ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।
‘ਮਹਾਂਬਲੀ ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਹੋਇਆ ਪੈਦਾ,
ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਦੇ ਮੁਲਕ ਹਿਲਾਏ ਗਿਆ।
1849 ਤੋਂ 1947 ਤੱਕ ਦਾ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਸਾਮਰਾਜਵਾਦੀ ਦੌਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਖ਼ਤਮ ਕਰਨ ਲਈ ਸਿੱਖ ਕੌਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਤੋਂ ਕਿਤੇ ਵੱਧ (80 ਫੀ ਸਦੀ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ) ਕੁਰਬਾਨੀਆ ਕੀਤੀਆਂ। ਪਰ ਅਫਸੋਸ! ਸਿੱਖ ਲੀਡਰਸ਼ਿਪ ’ਤੇ, ਕਿ 1947 ਦੇ ਦੌਰ ਵਿੱਚ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਰਾਜ ਦਾ ਜੂਲਾ ਲਾਹ ਕੇ, ਹਿੰਦੂ ਗੁਲਾਮੀ ਦਾ ਜੂਲਾ ਆਪਣੇ ਗਲ ਪਵਾ ਲਿਆ। ਕਾਫ਼ਲੇ ਦੇ ਸ਼ਾਹ-ਸਵਾਰਾਂ ਨੇ ਹੀ, ਕਾਫਲੇ ਨੂੰ ਅਣਗਹਿਲੀ ਕਰਕੇ ਲੁਟਾ ਧਰਿਆ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ‘ਫੌਜਾਂ ਜਿੱਤ ਕੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਹਾਰੀਆਂ ਨੇ’ ਵਾਲਾ ਭਾਣਾ ਵਰਤਿਆ।
1980ਵਿਆਂ ਦੇ ਦੌਰ ਨੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ‘ਮਹਾਂਬਲੀ ਸਮੇਂ ’ਤੇ ਬੈਠਾ, ਉਹ ਕਦੀ ਨਾ ਹਾਰੇ’ ਦਾ ਕੌਤਕ ਵਰਤਾਇਆ। ਸੰਤ ਜਰਨੈਲ ਸਿੰਘ ਖਾਲਸਾ ਭਿੰਡਰਾਂਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਮਿਕਨਾਤੀਸੀ ਸ਼ਖਸੀਅਤ ਨੇ, ਬਾਬਾ ਬੰਦਾ ਸਿੰਘ ਬਹਾਦਰ ਵਾਲਾ ਦੋਹਰਾਅ ਵਿਖਾਇਆ। ਗੁਰੂ ਬਖਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਝਾੜ-ਝਾੜ ਵਿੱਚੋਂ ‘ਰਾਜ ਕਰੇਗਾ ਖਾਲਸਾ’ ਦਾ ਨਾਦ ਸੁਣਾਈ ਦੇਣ ਲੱਗਾ। ਜੂਨ - 1984 ਦਾ ਘੱਲੂਘਾਰਾ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਹਿੰਦੂ-ਹਾਕਮਾਂ ਦੇ ਜ਼ੁਲਮ ਦੀ ਸਿਖਰ ਸੀ। ਖੰਡਰਾਤ ਬਣਾ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਅਕਾਲ ਤਖਤ ਦੀ ਤਾਬਿਆ ਜੁੜੇ ਸਰਬੱਤ ਖਾਲਸਾ ਨੇ, 1710 ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵੱਲ ਮੁੜਦਿਆਂ, ਇਤਿਹਾਸਕ ਫੈਸਲਾ ਲੈਂਦਿਆਂ, 26 ਜਨਵਰੀ, 1986 ਨੂੰ ‘ਖਾਲਿਸਤਾਨ’ ਦੀ ਵਕਾਲਤ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਦਾ ‘ਐਲਾਨਨਾਮਾ’ ਬਾਬਾ ਮਾਨੋਚਾਹਲ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠਲੀ ਪੰਥਕ ਕਮੇਟੀ ਨੇ 29 ਅਪ੍ਰੈਲ, 1986 ਨੂੰ ਜਾਰੀ ਕੀਤਾ।
ਇਸ ਐਲਾਨਨਾਮੇ ਦੇ ਜਾਰੀ ਹੋਇਆਂ, 24 ਵਰ੍ਹੇ ਬੀਤ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਭਾਰਤੀ ਹਕੂਮਤ ਦੀਆਂ ਸਿੱਖ ਨਸਲਕੁਸ਼ੀ ਦੀਆਂ ਨੀਤੀਆਂ ਨੇ, ਇੱਕ ਪੂਰੀ ਸਿੱਖ ਪੀੜ੍ਹੀ ਦਾ ਖਾਤਮਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਅਕਾਲੀ ਲੀਡਰਸ਼ਿਪ ਦਾ ਰੋਲ ਗੰਗੂ, ਸੁੱਚਾ ਨੰਦ, ਲਖਪਤ ਰਾਏ, ਜਸਪਤ ਰਾਏ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਭ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ‘ਜੰਗ ਅਜੇ ਜਾਰੀ ਹੈ।’ ਇਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਸਿੰਘਾਂ, ਸਿੰਘਣੀਆਂ, ਗੁਰੂ ਕਲਗੀਧਰ ਵਲੋਂ ਖਾਲਸੇ ਨੂੰ ਸਦੀਵ ਲਈ ਬਖਸ਼ੀ ‘ਬਾਦਸ਼ਾਹਤ’ ਦੀ ਬਖਸ਼ਿਸ਼ ਨੂੰ ਮੁੜ ਸਥਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਸੰਘਰਸ਼ਸ਼ੀਲ ਹਨ। 26 ਮਿਲੀਅਨ ਸਿੱਖ ਆਪਣੇ ਅਜ਼ਾਦ, ਪ੍ਰਭੂਸੱਤਾ ਸੰਪਨ ਰਾਜ ਖਾਲਿਸਤਾਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਾ ਸਪੱਸ਼ਟ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਦਮਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਵੱਲ ਵਧਣ। 21ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਮੁਢਲੇ ਦਹਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਤਿਗੁਰੂ ਦੀ ਬਖਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਵਾਹਗਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਦਰਿਆਏ ਜਮੁਨਾ ਤੱਕ ਖਾਲਿਸਤਾਨ ਦੀ ਕਾਇਮੀ ਦਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਮਾ, ਖਾਲਸੇ ਨੇ ਕਰ ਵਿਖਾਉਣਾ ਹੈ, ਇਸ ਬਾਰੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ-ਸ਼ੁਬਾ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਖਾਲਿਸਤਾਨ ਜ਼ਿੰਦਾਬਾਦ!

ਸਰਹਿੰਦ ਫਤਹਿ ਅਤੇ ਖਾਲਸਾ ਰਾਜ ਸਥਾਪਨਾ ਦੀ 300ਵੀਂ ਵਰ੍ਹੇਗੰਢ ਨੂੰ ਸਮਰਪਤ
‘‘ਖਾਲਿਸਤਾਨ ਲਈ ਪੇਸ਼ਕਦਮੀਂ ਕਰਨਾ ਹੀ ਪਹਿਲੇ ਸਿੱਖ ਰਾਜ ਦੀ ਯਾਦ ਮਨਾਉਣਾ ਹੈ’’

12 ਮਈ, 2010 ਦਾ ਦਿਨ ਦੇਸ਼-ਵਿਦੇਸ਼ ਦੀਆਂ ਸਿੱਖ ਸੰਗਤਾਂ ਵਲੋਂ ‘ਸਰਹਿੰਦ ਫਤਹਿ ਦਿਵਸ’ ਵਜੋਂ ਬੜੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਸਹਿਤ ਮਨਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜਦੋਂਕਿ 14 ਮਈ ਦਾ ਦਿਨ, ਖਾਲਸਾ ਰਾਜ ਐਲਾਨ ਦਿਵਸ ਵਜੋਂ, ਫਤਿਹਗੜ੍ਹ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਧਰਤੀ ’ਤੇ ਮਨਾਇਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਸ ਸਬੰਧੀ ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਕਮੇਟੀ ਵਲੋਂ, ਤਖਤ ਸ੍ਰੀ ਹਜ਼ੂਰ ਸਾਹਿਬ (ਨੰਦੇੜ) ਤੋਂ ਬੜੇ ਧੂਮ-ਧੜੱਕੇ ਨਾਲ ਅਰੰਭਿਆ ਗਿਆ ‘ਫਤਹਿ ਮਾਰਚ’ ਅੱਡ-ਅੱਡ ਸਟੇਟਾਂ ’ਚੋਂ ਗੁਜ਼ਰਦਾ ਹੋਇਆ, 14 ਮਈ ਨੂੰ ਫਤਿਹਗੜ੍ਹ ਸਾਹਿਬ ਵਿਖੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਿਥੇ ਕਿ ਇਸ ਸਬੰਧੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਮਾਗਮ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ। ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਸ ਵਾਰ ਵੀ ਸਿੱਖ ਸੰਗਤਾਂ ਦੀ ਗੁਰੂ ਪ੍ਰਤੀ ਸ਼ਰਧਾ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਡੁੱਲ੍ਹ-ਡੁੱਲ੍ਹ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਬੂਤ ਇਸ ‘ਫਤਹਿ ਮਾਰਚ (ਜਿਸ ਨੂੰ ਨਗਰ ਕੀਰਤਨ ਕਹਿਣਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਢੁੱਕਵਾਂ ਹੋਵੇਗਾ) ਦੇ ਥਾਂ-ਥਾਂ ਹੋਏ ਅਤੇ ਹੋ ਰਹੇ ਸਵਾਗਤ ਤੋਂ ਜ਼ਾਹਰ ਹੈ। ਇਸ ‘ਨਗਰ ਕੀਰਤਨ’ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਵੀ ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਤੋਂ ਚੱਲੇ ਹੋਏ ‘ਮਾਰਚ’, 14 ਮਈ ਨੂੰ ਫਤਿਹਗੜ੍ਹ ਸਾਹਿਬ ਵਿਖੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣਗੇ। ਦਲ ਖਾਲਸਾ ਨੇ, ਸੰਘਰਸ਼ ਪੱਖੀ ਸਹਿਯੋਗੀ ਜਥੇਬੰਦੀਆਂ ਦੀ ਮੱਦਦ ਨਾਲ ਚੱਪੜ ਚਿੜੀ (ਇੱਕ ਪੁਰਾਤਨ ਸਰੋਤ ਮੁਤਾਬਿਕ ਇਸ ਦਾ ‘ਛੱਪੜ-ਝਿੜੀ’ ਸੀ ਪਰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਚੱਪੜ ਚਿੜੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ। 12 ਮਈ ਨੂੰ ਇਸ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਸੂਬਾ ਸਰਹਿੰਦ ਵਜ਼ੀਰ ਖਾਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੀ ਮੁਗਲੀਆ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਬਾਬਾ ਬੰਦਾ ਸਿੰਘ ਬਹਾਦਰ ਦੀ ਲੀਡਰਸ਼ਿਪ ਹੇਠ ਖਾਲਸੇ ਨੇ ਲਹੂ ਡੋਲਵੀਂ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਫਤਹਿ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ, 800 ਸਾਲ ਤੋਂ ਹਕੂਮਤ ਕਰ ਰਹੇ ਇਸਲਾਮਿਕ ਹਾਕਮਾਂ ਦੀ ਸਫ ਵਲੇਟਣ ਦਾ ਰਾਹ ਪੱਧਰਾ ਕੀਤਾ) ਤੋਂ ਫਤਹਿਗੜ੍ਹ ਸਾਹਿਬ ਤੱਕ ‘ਖਾਲਸਾ ਰਾਜ ਪਰੇਡ’ ਕੱਢਣ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਮੀਡੀਆ ਰਿਪੋਰਟਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ ਖਾਲਸਾ ਰਾਜ ਪਰੇਡ ਵਿੱਚ, ਖਾਲਿਸਤਾਨ ਦੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਨਾਲ ਸਬੰਧਿਤ ਸ਼ਹੀਦਾਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣਗੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨਿਤ ਵੀ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ। ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਜ਼ਾਲਮ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਬੇਅੰਤੇ ਨੂੰ ਸੋਧਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ਹੀਦ ਭਾਈ ਦਿਲਾਵਰ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ‘ਬਾਬਾ ਬੰਦਾ ਸਿੰਘ ਬਹਾਦਰ ਬਹਾਦਰੀ ਮੈਡਲ’ ਨਾਲ ਨਿਵਾਜਿਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਸ ਮਾਰਚ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਅਕਾਲੀ ਦਲ (ਪੰਚ ਪ੍ਰਧਾਨੀ), ਖਾਲਸਾ ਐਕਸ਼ਨ ਕਮੇਟੀ, ਸਿੱਖ ਸਟੂਡੈਂਟਸ ਫੈਡਰੇਸ਼ਨ ਆਦਿ ਜਥੇਬੰਦੀਆਂ ਦੇ ਨੁਮਾਇੰਦੇ ਵੀ ਸ਼ਮੂਲੀਅਤ ਕਰਨਗੇ। ਫਤਹਿਗੜ੍ਹ ਸਾਹਿਬ ਪਹੁੰਚਣ ’ਤੇ ਖਾਲਸਾ ਰਾਜ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ‘ਕੇਸਰੀ ਝੰਡਾ’ ਝੁਲਾਇਆ ਜਾਵੇਗਾ ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਸਲਾਮੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇਗੀ।
ਅਸੀਂ ਸਮਝਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਖਾਲਿਸਤਾਨ ਦੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਜਥੇਬੰਦੀਆਂ ਵਲੋਂ ‘ਸਰਹਿੰਦ ਫਤਿਹ ਦਿਵਸ’ ਦੀ ਠੀਕ ਭਾਵਨਾ ਦੀ ਤਰਜ਼ਮਾਨੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਜਦੋਂਕਿ ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਕਮੇਟੀ ਵਲੋਂ ਕੱਢੇ ਜਾ ਰਹੇ ਮਾਰਚ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਗੱਲ ਨੂੰ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ‘ਖਾਲਸਾ ਰਾਜ’ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤ ਨੂੰ ਦਫਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਨੂੰ ਮਹਿਜ਼ ਇੱਕ ਨਗਰ ਕੀਰਤਨ ਦਾ ਰੂਪ ਦੇਣਾ, ਬੀ. ਜੇ. ਪੀ. ਤੇ ਕਾਂਗਰਸ ਦੇ ਲੀਡਰਾਂ ਤੋਂ ਸਮਾਗਮ ਵਿੱਚ ਸ਼ਮੂਲੀਅਤ ਕਰਵਾਉਣਾ, ਮੌਜੂਦਾ ਦੌਰ ਵਿੱਚ ਕੁਰਬਾਨੀਆਂ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਲਾਂਭੇ ਰੱਖਣਾ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਆਰ. ਐਸ. ਐਸ. ਦੇ ਸ਼ੋਅ ਬਵਾਏਜ਼ ਬਾਦਲ-ਮੱਕੜ ਐਂਡ ਕੰਪਨੀ ਦੇ ਅਸਲ ਇਰਾਦੇ ਕੀ ਹਨ। ਅਕਾਲੀ ਦਲ (ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ) ਵਲੋਂ, ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਕਮੇਟੀ ਨਾਲ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਸੰਪਰਕ ਕਰਨ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਕਮੇਟੀ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਕੋਈ ਸੰਪਰਕ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਕਿ ਸਟੇਜ ਦੀ ਕਾਰਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਪੰਥਕ ਸ਼ਖਸੀਅਤਾਂ (ਸਮੇਤ ਸਿਰਦਾਰ ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਸਿੰਘ ਮਾਨ ਦੇ) ਦਾ ਕੀ ਰੋਲ ਹੋਵੇਗਾ? ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬਾਦਲ ਦਲੀਏ, ਸੌੜੀ ਰਾਜਨੀਤੀ ਕਰਦਿਆਂ ਫਤਹਿਗੜ੍ਹ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ‘ਕੱਥੂਨੰਗਲ’ ਵਾਲੀ ਹਿੰਸਾ ਦੁਹਰਾਉਣ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਣ। ਜੇ ਐਸਾ ਕੁਝ ਵੀ ਮੰਦਭਾਗਾ ਵਾਪਰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਇਸ ਦੀ ਸਮੁੱਚੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਕਮੇਟੀ ਅਤੇ ਬਾਦਲ ਦਲ ਦੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਪੰਥਕ ਸਟੇਜਾਂ, ਪੰਥ ਪ੍ਰਸਤਾਂ ਲਈ ਹਨ ਨਾ ਕਿ ਹਿੰਦੂਤਵੀਆਂ ਅਤੇ ਕਾਂਗਰਸੀਆਂ ਲਈ।
12 ਮਈ, 1710 ਦੀ ਸਰਹਿੰਦ ਫਤਹਿ, 16 ਜੂਨ, 1606 ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਸ਼ਹਾਦਤ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਏ ‘ਅਜ਼ਾਦੀ’ ਦੇ ਸਫਰ ਦੀ ਸਿਖਰ ਸੀ। ਇਸ ਸ਼ਹਾਦਤ ਨੇ ਸ੍ਰੀ ਅਕਾਲ ਤਖਤ ਸਾਹਿਬ, ਮੀਰੀ-ਪੀਰੀ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤ ਅਤੇ ‘ਤਾਜ ਬਾਜ ਸਭਹੂੰ ਹਮ ਲੀਨੇ’ ਦੇ ਮਾਰਗ ਤੇ ਸਿੱਖ ਲਹਿਰ ਨੂੰ ਚਲਾਇਆ ਸੀ। 24 ਨਵੰਬਰ, 1675 ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਤੇਗ ਬਹਾਦਰ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਸ਼ਹਾਦਤ, 14 ਅਪ੍ਰੈਲ, 1699 ਨੂੰ ਖਾਲਸਾ ਪੰਥ ਦੀ ਸਿਰਜਣਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਅਨੰਦਪੁਰ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਵਲੋਂ ਬਾਈਧਾਰ ਦੇ ਪਹਾੜੀ ਰਾਜਿਆਂ, ਸੂਬਾ ਸਰਹਿੰਦ ਦੀਆਂ ਮੁਗਲ ਫੌਜਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜਿਹਾਦੀਆਂ- ਰੰਘੜਾਂ ਆਦਿਕ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਲੜੀਆਂ ਗਈਆਂ ਜਾਨ-ਹੂਲਵੀਆਂ ਲੜਾਈਆਂ ਨੇ, ਖਾਲਸੇ ਨੂੰ ‘ਤੇਗ ਦੇ ਧਨੀ’ ਅਤੇ ‘ਕੁਰਬਾਨੀ ਦੇ ਪੁਤਲੇ’ ਬਣਾਇਆ ਸੀ। ਵੱਡੇ ਸਾਹਿਬਜ਼ਾਦਿਆਂ ਦੀਆਂ ‘ਬਹਾਦਰੀ ਪੈੜਾਂ’ ਅਤੇ ਛੋਟੇ ਸਾਹਿਬਜ਼ਾਦਿਆਂ ਤੇ ਮਾਤਾ ਗੁਜਰੀ ਦੀਆਂ ਦਰਦਨਾਕ ਸ਼ਹਾਦਤਾਂ ਨੇ, ਖਾਲਸੇ ਨੂੰ ਰੋਹ ਨਾਲ ਨੱਕੋ ਨੱਕ ਭਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਖਾਲਸਾ ਰਾਜ ਦੀ ਫਸਲ ਤਿਆਰ ਖੜੀ ਸੀ। ਫੇਰ ਔਹ ਵੇਖੋ। ਦੱਖਣ ਦੀ ਧਰਤੀ ਤੋਂ, ਨੀਲੇ ਦੇ ਸ਼ਾਹ ਅਸਵਾਰ, ਕਲਗੀਧਰ, ਸਰਬੰਸਦਾਨੀ, ਦਸਮੇਸ਼ ਪਿਤਾ ਨੇ, ਇੱਕ ‘ਭਗੌੜੇ ਵੈਰਾਗੀ’ ਨੂੰ ਥਾਪੜਾ ਦੇ ਕੇ, ‘ਬੰਦਾ ਸਿੰਘ ਬਹਾਦਰ’ ਬਣਾ ਕੇ, ਖੰਡੇ ਬਾਟੇ ਦੀ ਪਾਹੁਲ ਬਖਸ਼ ਕੇ, ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ, ਨਗਾਰੇ, ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਾਹਿਬ ਅਤੇ ਪੰਜਾਂ ਸਿੰਘਾਂ ਦੀ ਕੌਂਸਲ ਨਾਲ, ਪੰਜਾਬ ਵੱਲ ਤੋਰਿਆ ਸੀ। ਪੰਜਾਬ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੀਆਂ ਸਿੱਖ ਸੰਗਤਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਹੁਕਮਨਾਮੇ ਸਨ ਕਿ ਸ਼ਸ਼ਤਰਧਾਰੀ ਹੋ ਕੇ, ਬੰਦਾ ਸਿੰਘ ਬਹਾਦਰ ਦੇ ਨਾਲ ਆ ਮਿਲੋ। ਬਾਬਾ ਬੰਦਾ ਸਿੰਘ ਬਹਾਦਰ ਨੂੰ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹਦਾਇਤਾਂ ਸਨ - ‘ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ-ਯਾਫਤਾ ਕਰਨਾ’ ਅਤੇ ‘ਸਰਬੱਤ ਦੇ ਭਲੇ ’ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ, ਖਾਲਸਾ ਰਾਜ ਦੀ ਕਾਇਮੀ।’ ਬਾਬਾ ਬੰਦਾ ਸਿੰਘ ਨੇ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਬਖਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਫਰਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਨਦੇਹੀ ਨਾਲ ਨਿਭਾਇਆ। 12 ਮਈ ਨੂੰ ਛੱਪੜ-ਝਿੜੀ (ਚੱਪੜ ਚਿੜੀ) ਦੀ ਜੰਗ ਜਿੱਤ ਕੇ, 13 ਮਈ ਨੂੰ ਸਰਹਿੰਦ ਸ਼ਹਿਰ ’ਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਜਮਾਇਆ ਅਤੇ 14 ਮਈ ਨੂੰ ਇਸ ਧਰਤੀ ’ਤੇ ਪਹਿਲਾ ‘ਖਾਲਸਾ ਰਾਜ’ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਬਾਬਾ ਬੰਦਾ ਸਿੰਘ ਦੀ ਸ਼ਾਹੀ-ਦਿੱਖ ਖਾਲਸਾ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਦਸ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬਾਨ ਦੀ ਕਮਾਈ ਦਾ ਜਲਵਾ ਸੀ
- ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਹੀ ਮੋਹਰ, ਸਿੱਕਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਸੀਲਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਜੱਗ-ਜ਼ਾਹਰ ਕੀਤਾ -
‘ਦੇਗ ਓ, ਤੇਗ ਓ, ਫਤਹਿ ਓ, ਨੁਸਰਤ ਬੇਦਰੰਗ।
ਯਾਫਤ ਅਜ਼ ਨਾਨਕ, ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ’
ਮਤਲਬ ਸਪੱਸ਼ਟ ਸੀ - ਦੇਗ, ਤੇਗ, ਫਤਹਿ ਅਤੇ ਅਤੁੱਟ ਬਖਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਸਾਨੂੰ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਤੋਂ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਸਾਹਿਬ ਸਤਿਗੁਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬਖਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਹਾਸਲ ਹੋਈਆਂ।
(ਚੱਲਦਾ)

‘‘ਦੋ ਮੂੰਹਾਂ ਪੱਤਰਕਾਰ ਕੁਲਦੀਪ ਨਈਅਰ - ਫਿਰਕੂ ਕਿ ਸੈਕੂਲਰ?’’

ਭਾਰਤ ਦੇ ਇੰਗਲੈਂਡ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਚੁੱਕੇ ਸਾਬਕਾ ਹਾਈ ਕਮਿਸ਼ਨਰ, ਪੱਤਰਕਾਰ ਕੁਲਦੀਪ ਨਈਅਰ, ਸਿੱਖ ਜਗਤ ਅਤੇ ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ‘ਭੰਬਲਭੂਸਾ’ ਪਾਉਣ ਲਈ ਜਗਤ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਸਿੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਬੰਧਿਤ ਸੰਸਥਾਵਾਂ, ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀਆਂ ਅਤੇ ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਮੀਡੀਆ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ‘ਸਪਾਟ ਲਾਈਟ’ ਦੇਣ ਤੋਂ ਕਦੇ ਸੰਗ ਸੰਕੋਚ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਅਖੌਤੀ ਸੈਕੂਲਰ ਮੀਡੀਏ ਵਲੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਾਲਮਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣਾ ਤਾਂ ਸਮਝ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਪਰ ਸਿੱਖ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦੀ ਐਸੀ ਕੀ ਮਜਬੂਰੀ ਹੈ ਕਿ ਨਈਅਰ ਦੀਆਂ ਫਿਰਕੂ ਟਿੱਪਣੀਆਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੋਟੀ ਹਜ਼ਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਨਈਅਰ ਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਫਿਰਕੂ ਹਿੰਦੂ ਜ਼ਹਿਨੀਅਤ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ, ਪਿਛਲੇ ਦਿਨੀਂ ਪੰਜਾਬੀ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਪਟਿਆਲਾ ਵਿੱਚ, ਪੰਜਾਬੀ ਕਾਨਫਰੰਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਿਆਂ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਜੋ ਕੁਝ ਨਈਅਰ ਨੇ ਪਟਿਆਲੇ ਦੀ ਕਾਨਫਰੰਸ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਉਹ ਕੁਝ ਕਹਿਣ ਲਈ, ਉਸ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਉਸ ਨੇ ਕੁਝ ਮਹੀਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਭਾਸ਼ਣਾਂ ਅਤੇ ਲਿਖਤਾਂ ਰਾਹੀਂ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਈ ਸੀ। ਉਸ ਭੂਮਿਕਾ ਤਹਿਤ ਨਈਅਰ ਨੇ, ਯੂਨੈਸਕੋ (ਯੂ. ਐਨ.) ਦੀ ਕਿਸੇ ‘ਦੁਨੀਆ ਦੀਆਂ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਭਵਿੱਖ’ ਸਬੰਧੀ ਰਿਪੋਰਟ ਨੂੰ ਤੋੜ-ਮਰੋੜ ਕੇ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਪੰਜਾਬੀ ਜ਼ੁਬਾਨ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਕੁਝ ਦਹਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ‘ਮ੍ਰਿਤਕ ਜ਼ੁਬਾਨ’ ਬਣ ਜਾਵੇਗੀ। ਅਫਸੋਸ! ਇਸ ਵੇਲੇ ਸੈਂਕੜੇ ਸਿੱਖ ਵਿਦਵਾਨ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਖੋਜ ਅਧਾਰਿਤ ਪੀ. ਐਚ. ਡੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਨੇ ਵੀ ਨਈਅਰ ਦੀ ਇਸ ਗਲਤ-ਬਿਆਨੀ ਨੂੰ ਤੱਥਾਂ ਅਧਾਰਿਤ ਚੈ¦ਜ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਕਈਆਂ ਨੇ ਨਈਅਰ ਦੀ ਮੱਖੀ ’ਤੇ ਮੱਖੀ ਮਾਰਦਿਆਂ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਹੋਰ ਭਿਆਵਲਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਕੁਝ ਨੇ ਫੋਕੇ ਦਮਗਜ਼ੇ ਮਾਰ ਕੇ, ਪੰਜਾਬੀ ਦੀ ‘ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ’ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਕੋਈ ਚੈ¦ਜ ਨਾ ਹੋਣ ’ਤੇ, ਨਈਅਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਜ਼ਹਿਰੀਲਾ ਬਾਣ ਛੱਡਦਿਆਂ, ਪਟਿਆਲੇ ਦੇ ਇਕੱਠ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, ‘ਪੰਜਾਬੀ ਦੀ ਤਰੱਕੀ ਨਾ ਹੋਣ ਸਕਣ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਇਸ ਦਾ ਦੂਜੀਆਂ ਲਿਪੀਆਂ ਵਿੱਚ ਨਾ ਲਿਖਿਆ ਜਾਣਾ ਹੈ। ਪੰਜਾਬੀ ਤਾਂ ਹੀ ਵਧ ਫੁੱਲ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਜੇ ਇਸ ਨੂੰ ਗੁਰਮੁਖੀ ਲਿਪੀ ਦੀ ਕੈਦ ਤੋਂ ਅਜ਼ਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।’
ਨਈਅਰ ਦੀ ਇਸ ਅਤਿ-ਖਤਰਨਾਕ ਫਿਰਕੂ ਟਿੱਪਣੀ ਨੇ 1950ਵਿਆਂ ਦਾ ਪੰਜਾਬੀ ਹਿੰਦੂਆਂ ਦਾ ਰੋਲ ਇੱਕ ਫਿਰ ਚੇਤੇ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਅਖੌਤੀ ਆਜ਼ਾਦ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ, 1951ਵਿਆਂ ਦੀ ਮਰਦਮਸ਼ੁਮਾਰੀ ਦੌਰਾਨ, ਪੰਜਾਬੀ ਹਿੰਦੂਆਂ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਕਰ ਇੱਕ ਹਿੰਦੂ ਅਖਬਾਰ ਨੇ ਬੜਾ ਜ਼ਹਿਰੀਲਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਹਿੰਦੂਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ-ਬੋਲੀ ਹਿੰਦੀ ਲਿਖਵਾਉਣ ਲਈ ਕਿਹਾ - ਜਿਸ ਦੇ ਤਹਿਤ ਪੰਜਾਬੀ ਜ਼ੁਬਾਨ ਦੀ ‘ਨਸਲਕੁਸ਼ੀ’ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਦੌਰ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ। ਮਾਸਟਰ ਤਾਰਾ ਸਿੰਘ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਅਕਾਲੀ ਦਲ ਨੇ ਜਦੋਂ ‘ਪੰਜਾਬੀ ਸੂਬਾ ਲਹਿਰ’ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ ਤਾਂ ਪੰਜਾਬੀ ਹਿੰਦੂਆਂ ਨੇ ਜਵਾਬੀ ‘ਮਹਾਂ-ਪੰਜਾਬ’ ਦਾ ਨਾਹਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਪੰਜਾਬੀ ਵਿਰੋਧੀ ਰੋਲ ਦੇ ਦੌਰ ਵਿੱਚ, ਵਿਦਵਾਨ ਪੰਜਾਬੀ ਹਿੰਦੂਆਂ (ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਸੂਰਜ ਭਾਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ) ਨੇ ਅਕਾਲੀਆਂ ਨੂੰ ਸੁਝਾਅ ਦਿੱਤਾ, ‘ਜੇ ਅਕਾਲੀ ਪੰਜਾਬੀ ਜ਼ੁਬਾਨ ਨੂੰ, ਗੁਰਮੁਖੀ ਅੱਖਰਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਹਿੰਦੀ ਦੀ ਦੇਵਨਾਗਰੀ ਲਿਪੀ ਵਿੱਚ ਲਿਖਣਾ ਮੰਨ ਲੈਣ ਤਾਂ ਉਹ ਪੰਜਾਬੀ ਸੂਬੇ ਦੀ ਹਮਾਇਤ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਨ।’ ਇਸ ਸਬੰਧੀ ਮੁੱਢਲੀ ਗੱਲਬਾਤ ਵੀ ਹੋਈ ਪਰ ਇਹ ਸੁਝਾਅ ‘ਮਹਾਰਾਣੀ’ ਨੂੰ ‘ਗੋਲੀ’ ਬਣਾਉਣ ਦੇ ਤੁਲ ਸੀ, ਜਿਸ ਕੁਚੇਸ਼ਟਾ ਭਰੀ ਸੋਚ ਦਾ ਅਖੀਰ ਭੋਗ ਪੈ ਗਿਆ। ਪੰਜਾਬੀ ਹਿੰਦੂਆਂ ਨੇ ਨਾ ਸਿਰਫ ਪੰਜਾਬੀ ਸੂਬੇ ਦਾ ਹਿੰਸਕ ਵਿਰੋਧ ਹੀ ਕੀਤਾ ਬਲਕਿ 1950ਵਿਆਂ ਤੋਂ 1980ਵਿਆਂ ਤੱਕ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਫਿਜ਼ਾ ਵਿੱਚ ਇਹ ਨਾਹਰੇ ਵੀ ਗੂੰਜਾਏ -
‘ਊੜਾ ਈੜੀ ਨਹੀਂ ਪੜ੍ਹੇਂਗੇ’
‘ਦੁੱਕੀ ਤਿੱਕੀ ਖਹਿਣ ਨਹੀਂ ਦੇਣੀ, ਸਿਰ ’ਤੇ ਪਗੜੀ ਰਹਿਣ ਨਹੀਂ ਦੇਣੀ।’
‘ਕੱਛ ਕੰਘਾ ਕੜਾ ਕਿਰਪਾਨ, ਇਨ ਕੋ ਭੇਜੋ ਪਾਕਿਸਤਾਨ’
‘ਸਿਗਰਟ ਬੀੜੀ ਪੀਏਂਗੇ, ਸ਼ਾਨ ਕੇ ਸਾਥ ਜੀਏਂਗੇ।’
1980ਵਿਆਂ ਦੀ ਸਿੱਖ ਨਸਲਕੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਘੱਲੂਘਾਰਿਆਂ (ਜੂਨ, 1984, ਨਵੰਬਰ, 1984, 1984 ਤੋਂ 1995 ਤੱਕ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿੱਖਾਂ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ) ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਵਿੱਚ, ਪੰਜਾਬੀ ਹਿੰਦੂਆਂ ਦੀ ਪੰਜਾਬੀ ਵਿਰੋਧੀ ਅਤੇ ਸਿੱਖ ਵਿਰੋਧੀ ਜ਼ਹਿਨੀਅਤ ਦਾ ਹੀ ਮੁੱਖ ਰੋਲ ਹੈ। 1991 ਦੀ ਮਰਦਮਸ਼ੁਮਾਰੀ ਤੱਕ ਪੰਜਾਬੀ ਹਿੰਦੂਆਂ ਵਲੋਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ-ਬੋਲੀ ਹਿੰਦੀ ਲਿਖਵਾਉਣ ਦਾ ਅਮਲ ਜਾਰੀ ਰਿਹਾ। 2001 ਵਿੱਚ ‘ਤਬਦੀਲੀ’ ਵੇਖਣ ਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਮਿਲੀ ਪਰ ਹੁਣ 2010 ਵਿੱਚ ਫਿਰਕੂ ਨਈਅਰ ਵਲੋਂ ਪੰਜਾਬੀ ਦੀ ‘ਲਿਪੀ’ ਸਬੰਧੀ ਛੇੜੀ ਗਈ ਬਹਿਸ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਖਤਰਨਾਕ ਉਦੇਸ਼ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਹ ਅਮਲ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਜਿਥੇ ਸਿੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਭੰਬਲਭੂਸਾ ਪਾਉਣ ਲਈ ਹੈ, ਉਥੇ 2011 ਦੀ ਮਰਦਮਸ਼ੁਮਾਰੀ ਦੌਰਾਨ ਪੰਜਾਬੀ ਹਿੰਦੂਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵੱਖਰਾ ਸੁਨੇਹਾ ਵੀ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਨਈਅਰ ਪੰਜਾਬੀ ਹਿੰਦੂਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ ਪੰਜਾਬੀ ਲਿਖਵਾਉਣ ਦੀ ਜ਼ੁਬਾਨੀ-ਕਲਾਮੀਂ ‘ਸਲਾਹ’ ਦਿੰਦਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਇਸ ਸਬੰਧੀ ਉਸ ਨੇ ਕਦੀ ਕੋਈ ਅਮਲੀ ਕਦਮ ਨਹੀਂ ਪੁੱਟਿਆ। ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ ਕਿ ਨਈਅਰ ਮਰ ਰਹੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜ਼ੁਬਾਨ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ (ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਿ ਸਰਕਾਰ ਕਰੋੜਾਂ ਰੁਪਈਏ ਖਰਚ ਕੇ ਜਿੰਦਾ ਰੱਖਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ) ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੱਦਦ ਕਰੇ ਅਤੇ ਪੰਜਾਬੀ ਜ਼ੁਬਾਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਿਲੱਖਣ ਲਿਪੀ -ਗੁਰਮੁਖੀ ਨੂੰ ‘ਇਕੱਲਿਆਂ’ ਛੱਡ ਦੇਵੇ। ਇਸ ਨਈਅਰ ਨੂੰ ਕਦੀ ਭਿੰਡਰਾਂਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਫੋਟੋ, ਸਿੱਖ ਅਜਾਇਬ ਘਰ ਵਿੱਚ ਲੱਗਣ ਦੀ ਤਕਲੀਫ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਕਦੀ ਉਹ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖਾਲਿਸਤਾਨ ਦੀ ਮੰਗ ਛੱਡ ਕੇ, ‘ਭਾਰਤੀਅਤਾ’ ਦੇ ਰਾਹ ਪੈਣ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਨਈਅਰ ਨੇ ਜੇ ਕਿਤੇ ‘ਲਿਪੀ’ ਬਦਲਣ ਦਾ ਸੁਝਾਅ ਤਾਮਿਲ, ਬੰਗਾਲੀ, ਤੇਲਗੂ ਮਲਿਆਲਮ, ਆਸਾਮੀ ਆਦਿ ਸੂਬਾਈ ਜ਼ੁਬਾਨਾਂ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਟੇ-ਦਾਲ ਦਾ ਭਾਅ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਪਰ ਅਫਸੋਸ! ਸਿੱਖ ਕੌਮ ਅਤੇ ਪੰਜਾਬੀ ਪਿਆਰਿਆਂ ਨੂੰ ਅੱਜ ਫਿਰਕੂ-ਨਈਅਰ ਵਰਗੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀਆਂ ਨੇ ‘ਬੈਠੀਆਂ ਬੱਤਖਾਂ’ ਸਮਝਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਮੀਟ ਇਨ੍ਹਾਂ ਬੱਤਖਾਂ ਦਾ ਧੜਾਧੜ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਮਾਖਿਓਂ ਮਿੱਠੀ ਪੰਜਾਬੀ ਜ਼ੁਬਾਨ ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਗੁਰਮੁਖੀ ਲਿਪੀ, ਬਹੁਗਿਣਤੀ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਦੀ ਬੇਵਫਾਈ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ (ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪੱਛਮੀ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਉਰਦੂ ਨੂੰ ਮਾਤ-ਭਾਸ਼ਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਮੁਸਲਮਾਨ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ) ਅੱਜ ਇੱਕ ਜਿਉਂਦੀ ਜਾਗਦੀ ਜ਼ੁਬਾਨ ਹੈ। ਭਾਰਤੀ ਕਬਜ਼ੇ ਹੇਠਲੇ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਰਾਜ-ਬੋਲੀ ਬਣਨ ਵਿੱਚ (ਇਸ ਅਧਾਰ ’ਤੇ ਹੀ ਪੰਜਾਬੀ ਸੂਬਾ ਕਾਇਮ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਪੰਜਾਬ ਭਾਸ਼ਾ ਐਕਟ ਪਾਸ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ) ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਹਿੰਦੂ ਬਿਓਰੋਕ੍ਰੇਸੀ ਨੇ ਭਰਵਾਂ ਰੋਲ ਅਦਾ ਕਰਦਿਆਂ, 44 ਸਾਲ ਬੀਤਣ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਇਸ ਨੂੰ ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਾਗੂ ਨਹੀਂ ਹੋਣ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹਿੰਦੂ ਡੀ. ਏ. ਵੀ. ਸਕੂਲਾਂ ਅਤੇ ਕਾਲਜਾਂ ਨੇ, ਪੰਜਾਬੀ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਸੁਪਰੀਮ ਕੋਰਟ ਤੱਕ ਲੜਾਈ ਲੜੀ ਪਰ ਅਖੀਰ ਮੂੰਹ ਦੀ ਖਾਧੀ। ਇਸ ਪੰਜਾਬੀ ਹਿੰਦੂ ਫਿਰਕੂ ਜ਼ਹਿਨੀਅਤ ਦਾ ਇਹ ‘ਜ਼ਹਿਰ’ ਹੀ ਹੈ, ਜਿਹੜਾ ਕਿ ਕੁਲਦੀਪ ਨਈਅਰ ਦੇ ਸਿਰ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ‘ਪੰਜਾਬੀ’ ਦੇ ਨਾਂ ’ਤੇ ਬਣੀ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਦੀ ਹਦੂਦ ਅੰਦਰ ਖਲੋ ਕੇ, ਪੰਜਾਬੀ ਦੀ ਪਿੱਠ ਵਿੱਚ ਛੁਰਾ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਪੰਜਾਬੀ ਜ਼ੁਬਾਨ ਦੀ ਰੂਹ (ਗੁਰਮੁਖੀ) ਨੂੰ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਅੱਡ ਕਰਨ ਦੇ ਯਤਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਹਿੰਦੂਤਵੀਆਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਇਸੇ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਦੇ ਦੋ ਸਾਬਕਾ ਵਾਈਸ-ਚਾਂਸਲਰਾਂ (ਸਿੱਖੀ ਸ਼ਕਲੋਂ ਸੂਰਤ ਵਾਲੇ) ਤੋਂ ਵੀ ਕਰਵਾਏ ਪਰ ‘ਭਾੜੇ ਦੇ ਟੱਟੂ’ ਬਹੁਤੀ ਦੇਰ ਅੜ ਨਹੀਂ ਸਕੇ। ਸੈਕੂਲਰ ਲਬਾਦੇ ਵਿੱਚ ਲਿਪਟਿਆ ਨਈਅਰ, ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਪਾਕਿਸਤਾਨੀਆਂ, ਬੰਗਲਾ ਦੇਸ਼ੀਆਂ, ਮਾਲਦੀਵਜ਼-ਵਾਸੀਆਂ, ਭੂਟਾਨਵਾਸੀਅ ਾਂ, ਨੇਪਾਲੀਆਂ, ਸ੍ਰੀ ¦ਕਾ ਵਾਸੀਆਂ, ਅਫਗਾਨਾਂ ਆਦਿ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿੱਲੀ ਵਿੱਚ ਕਰਵਾਏ ‘ਸਿਖਰ ਸੰਮੇਲਨ’ ਰਾਹੀਂ, ‘ਯੂਰਪੀਅਨ ਯੂਨੀਅਨ’ ਵਾਂਗ ਬਣਨ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤਾਂਕਿ ਹਿੰਦੂਤਵੀਆਂ ਦਾ ‘ਅਖੰਡ ਭਾਰਤ’ ਦਾ ਸੁਫਨਾ, ਬਿਨਾਂ ਲੜਾਈ ਭਿੜਾਈ ਦੇ ਹੀ ਸਾਕਾਰ ਹੋ ਸਕੇ ਅਤੇ ਦੂਸਰੇ ਪਾਸੇ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ‘ਗੁਰਮੁਖੀ’ ਲਿਪੀ ਛੱਡਣ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤਾਂਕਿ ਸਿੱਖ ਕੌਮ ਦੀ ਨਸਲਕੁਸ਼ੀ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੁਣ ਪੰਜਾਬੀ ਜ਼ੁਬਾਨ ਦੀ ਰੂਹ ਦਾ ਵੀ ਕਤਲ ਹੋ ਸਕੇ। ਕਿਹਾ ਕਹਿਣੇ, ਕੁਲਦੀਪ ਨਈਅਰ ਦੀ ਮਾਸੂਮੀਅਤ, ਭੋਲੇਪਣ, ਪੰਜਾਬੀ ਪਿਆਰੇ ਤੇ ਸਿੱਖ ਹਿਤੈਸ਼ੀ ਹੋਣ ਦੇ.....
‘ਬੜੇ ਮਾਸੂਮ ਨੇ ਸਾਜਨ, ਸ਼ਰਾਰਤ ਕਰ ਹੀ ਜਾਂਦੇ ਨੇ।’

ਖਾਲਿਸਤਾਨ ਐਲਾਨ ਦਿਵਸ ਦੀ 24ਵੀਂ ਵਰ੍ਹੇਗੰਢ ’ਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼
‘ਖਾਲਿਸਤਾਨ ਦੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਵੱਲ ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਨਾਲ ਵਧਣ ਦੀ ਲੋੜ’

29 ਅਪਰੈਲ 1986 ਦਾ ਦਿਨ ਇੱਕ ਇਤਿਹਾਸਕ ਦਿਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਿਨ 26 ਜਨਵਰੀ, 1986 ਦੇ ‘ਸਰਬੱਤ ਖਾਲਸਾ’ ਵਲੋਂ ਥਾਪੇ ਬਾਬਾ ਗੁਰਬਚਨ ਸਿੰਘ ਮਾਨੋਚਾਹਲ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੀ ਪੰਜ ਮੈਂਬਰੀ ਪੰਥਕ ਕਮੇਟੀ ਨੇ ਖਾਲਿਸਤਾਨ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰਕੇ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਹਲਚਲ ਮਚਾ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਜੂਨ ’84 ਦੇ ਘੱਲੂਘਾਰੇ ਨੇ ਸਿੱਖ ਮਾਨਸਿਕਤਾ ਨੂੰ ਬੜੀ ਬੁਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜ਼ਖਮੀ ਕੀਤਾ ਸੀ ਅਤੇ ਰੋਹ ਵਿੱਚ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸਿੱਖ ਕੌਮ ਸ਼ਹੀਦ ਸੰਤ ਜਰਨੈਲ ਸਿੰਘ ਜੀ ਖਾਲਸਾ ਭਿੰਡਰਾਂਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਦਰਸਾਏ ਰਸਤੇ ’ਤੇ ਚੱਲਣ ਲਈ ਤੱਤਪਰ ਸੀ। ਗੁਰਧਾਮਾਂ ’ਤੇ ਫੌਜੀ ਹਮਲੇ ਦੀ ਸੂਰਤ ਵਿੱਚ ਖਾਲਿਸਤਾਨ ਦੀ ਨੀਂਹ ਰੱਖਣ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਸੋ ਪੰਥਕ ਕਮੇਟੀ ਦਾ ਦਿਸ਼ਾ ਨਿਰਦੇਸ਼ ਸੰਤਾਂ ਦੇ ਆਸ਼ੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਸੀ। ਖਾਲਿਸਤਾਨ ਐਲਾਨ ਦੀ 24ਵੀਂ ਵਰ੍ਹੇਗੰਢ ਮੌਕੇ ’ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਅਸੀਂ ਖਾਲਿਸਤਾਨ ਦੇ ਸਮੂਹ ਸ਼ਹੀਦਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਸਿਰ ਝੁਕਾਉਂਦੇ ਹਾਂੌ5 ਉੱਥੇ ਪਿਛਲੇ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਵਿੱਚ ਖਾਲਿਸਤਾਨੀ ਲਹਿਰ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ, ਘਾਟਿਆਂ ’ਤੇ ਵੀਚਾਰ ਕਰਨੀ ਵੀ ਲਾਹੇਵੰਦ ਹੋਵੇਗੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ 24 ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦੇ ਅਰਸੇ ਵਿੱਚ ਡੇਢ ਲੱਖ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਿੰਘ-ਸਿੰਘਣੀਆਂ ਨੇ ਜਾਮ-ਏ-ਸ਼ਹਾਦਤ ਪੀਤਾ ਹੈ। ਕੀ ਇਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਕੁਰਬਾਨੀਆਂ ਨੇ ਕੋਈ ਰੰਗ ਨਹੀਂ ਲਿਆਂਦਾ? ਵੀਚਾਰਵਾਨ ਵੀਚਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ - ਬਿਬੇਕਹੀਣ ਪ੍ਰਾਪੇਗੰਡੇ ਵਿੱਚ ਯਕੀਨ ਰੱਖਦੇ ਹਨ! ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਸ਼ਾਇਦ ਅਹਿਸਾਸ ਨਾ ਹੋਵੇ ਪਰ ਸਾਡਾ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਸਾਡੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਦਾ ਹੈ। ਕੀ ਅੱਜ ਤੋਂ 24 ਵਰ੍ਹੇ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਸੋਚਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ ਕਿ ਕੋਈ ਪਗੜੀਧਾਰੀ ਭਾਰਤ ਦਾ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਬਣਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਕੋਈ ਪਗੜੀਧਾਰੀ ਭਾਰਤੀ ਫੌਜ ਦਾ ਜਰਨੈਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਭਾਵੇਂ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਮਨਮੋਹਣ ਸਿੰਘ ਤੇ ਫੌਜੀ ਮੁਖੀ ਜਨਰਲ ਜੇ. ਜੇ. ਸਿੰਘ ਭਾਰਤ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਵਾਦੀ ਸਿਸਟਮ ਦੇ ਦੁਮਛੱਲਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਹੈਸੀਅਤ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਦੇ ਸਾਬਤ ਨਹੀਂ ਹੋਏ ਪਰ ਸਿੱਖ ਸ਼ਕਲ ਸੂਰਤ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲਿਆਉਣਾ ਭਾਰਤੀ ਹਾਕਮਾਂ ਦੀ ‘ਮਜ਼ਬੂਰੀ’ ਹੈ ਤਾਂ ਕਿ ਖਾਲਿਸਤਾਨ ਦੀ ਲਹਿਰ ਨੂੰ ਭੰਬਲਭੂਸੇ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਜਾ ਸਕੇ। ਹੁਣ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ‘ਕੁਲੀਸ਼ਨ’ ਸਰਕਾਰਾਂ ਹੀ ਬਣਦੀਆਂ ਹਨ (ਭਾਵੇਂ ਪਿਛਲੀ ਬੀਜੇਪੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੀ 21 ਪਾਰਟੀਆਂ ਦੀ ਸਰਕਾਰ ਸੀ ਜਾਂ ਅਜੋਕੀ ਕਾਂਗਰਸ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੀ ਮਿਲੀ ਜੁਲੀ ਸਰਕਾਰ ਹੈ), ਜਿਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਣਾਉਣ ਵਿੱਚ ‘ਤਾਕਤ ਦਾ ਤਰਾਜ਼ੂ’ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੇਤਰੀ ਪਾਰਟੀਆਂ ਦੇ ਹੱਥ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਹਕੀਕਤ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ‘ਹਿੰਦੂਤਵ’ ਦੀਆਂ ਏ ਅਤੇ ਬੀ ਟੀਮਾਂ (ਬੀਜੇਪੀ ਅਤੇ ਕਾਂਗਰਸ) ਦਾ ਭਾਰਤੀ ਰਾਜਨੀਤੀ ਤੇ ‘ਏਕਾਧਿਕਾਰ’ (ਮੋਨੋਪਲੀ) ਖਤਮ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅੱਜਕੱਲ੍ਹ ਦੌਰ ਖੇਤਰੀ ਪਾਰਟੀਆਂ ਦਾ ਹੈ। ਦੋ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਭਾਰਤੀ ਪਾਰਲੀਮੈਂਟ ਵਿੱਚ ‘ਕਟੌਤੀ ਪ੍ਰਸਤਾਵਾਂ’ ਤੇ ਬੇਭਰੋਸਗੀ ਦੇ ਮਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਖੇਤਰੀ ਪਾਰਟੀਆਂ ਦੀ ਮੱਦਦ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨਮੋਹਣ ਸਿੰਘ ਸਰਕਾਰ ਝੇਲ ਸਕੀ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਸਰਕਾਰ ਟੁੱਟ ਜਾਣੀ ਸੀ। ਕੀ ਇੰਦਰਾ ਗਾਂਧੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਤੋੜਕੇ ਇਸ ‘ਖੇਤਰੀਵਾਦ’ ਦੇ ਯੁੱਗ ਦੀ ਅਰੰਭਤਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ‘ਮੁੱਖ ਰੋਲ’ ਸਿੱਖ ਯੋਧਿਆਂ ਦਾ ਨਹੀਂ ਹੈ? ਪਿਛਲੇ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤੀ ਨਕਸ਼ੇ ਦੀ ਕੈਦ ਵਿਚਲਾ ਦਲਿਤ ਵਰਗ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਵਾਦ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਉੱਠ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਅੱਜ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਵਾਦ ਦਾ ਸਤਾਇਆ ਦਲਿਤ, ਪਹਿਲਾਂ ਦਲਿਤ ਦੇ ਤੌਰ ’ਤੇ ਸੋਚਦਾ ਹੈ - ਫੇਰ ਉਸ ਦੀ ਕੋਈ ਹੋਰ ਪਾਰਟੀ ਹੈ। ਇਹ ਉਲਟੀ ਗੰਗਾ ਵਗਾਉਣ ਵਾਲਾ ਕੌਣ ਹੈ? ਠੀਕ ਹੈ, ਖਾਲਿਸਤਾਨ ਲਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸਰਕਾਰੀ ਨੀਤੀ ਤਹਿਤ ਲੁਟੇਰਿਆਂ ਦੀ ਘੁਸਪੈਠ ਨੇ ਲਹਿਰ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਵੀ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬੇਦਿਲ ਵੀ ਕੀਤਾ ਪਰ ਕੀ ਇਸ ਦੌਰ ਵਿੱਚ ਸੱਚੇ-ਸੁੱਚੇ ਕੌਮੀ ਪ੍ਰਵਾਨਿਆਂ ਦੀ ਕੋਈ ਕਮੀ ਰਹੀ ਹੈ? ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਨੂੰ ਛੁਟਿਆਉਣ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀਆਂ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਬਣਾ ਕੇ ਵੇਖਣਾ, ਇਹ-ਬੇਈਮਾਨ ਬੁੱਧੀਜੀਵੀਆਂ ਦੇ ਲੱਛਣ ਹਨ, ਸਚਿਆਰੇ ਇਨਸਾਨਾਂ ਦੇ ਨਹੀਂ! ਖਾਲਿਸਤਾਨ ਐਲਾਨ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਏ ਸੰਘਰਸ਼ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕਸ਼ਮੀਰ, ਅਸਾਮ, ਨਾਗਾਲੈਂਡ, ਮਨੀਪੁਰ, ਮਿਜ਼ੋਰਮ ਆਦਿ ਭਾਰਤ ਦੇ ਅੱਠ ਸੂਬਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਸੰਘਰਸ਼ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਫ²ਿੜਆ। ਆਂਧਰਾ ਪ੍ਰਦੇਸ਼, ਬੰਗਾਲ, ਕਰਨਾਟਕਾ, ਬਿਹਾਰ, ਛੱਤੀਸਗੜ੍ਹ, ਝਾਰਖੰਡ, ਮੱਧ ਪ੍ਰਦੇਸ਼, ਉੜੀਸਾ, ਮਹਾਰਾਸ਼ਟਰਾ ਆਦਿ ਪ੍ਰਾਂਤਾਂ ਵਿੱਚ ਨਕਸਲਬਾੜੀ ਲਹਿਰ ਮੁੜ ਜ਼ੋਰ ਫੜ੍ਹ ਰਹੀ ਹੈ। ਭਾਰਤ ਦੀਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਖੁਫੀਆ ਏਜੰਸੀਆਂ ਦੀਆਂ ਰਿਪੋਰਟਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਨਕਸਲਬਾੜੀਆਂ ਕੋਲ 50 ਹਜ਼ਾਰ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਟਰੇਂਡ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਗੁਰੀਲੇ ਹਨ। ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਨਕਸਲੀਆਂ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ-ਹਜ਼ਾਰ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਧਾਤੂ-ਖਾਣਾਂ ’ਤੇ ਵੀ ਹਮਲੇ ਆਰੰਭੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਭਾਰਤੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਸਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਆਰੰਭੇ ਅਪਰੇਸ਼ਨ ‘ਗਰੀਨ ਹੰਟ’ ਦੇ ਜਿਵੇਂ ਨਕਸਲੀਆਂ ਨੇ ਛੱਕੇ-ਛੁਡਾਏ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਇੱਕ ਮਿਸਾਲ ਇੱਕੋ ਹੱਲੇ ਵਿੱਚ 75 ਭਾਰਤੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰਮੀਆਂ ਦਾ ਮਾਰੇ ਜਾਣਾ ਹੈ। ਨਕਸਲਬਾੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਗਿਣਤੀ ਜ਼ਮੀਨ-ਰਹਿਤ ਦਲਿਤਾਂ ਅਤੇ ਆਦਿਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਹੈ, ਜਿਹੜੇ ਸਦੀਆਂ ਤੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਵਾਦ ਦੀ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾ ਦੇ ਸਤਾਏ ਹੋਏ ਹਨ।
ਯੂ. ਪੀ. ਅਤੇ ਬਿਹਾਰ ਵਿੱਚ ਦਲਿਤਾਂ ਤੇ ਪੱਛੜੀਆਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀਆਂ ਨਾਲ ਸਬੰਧਿਤ ਪਾਰਟੀਆਂ ਨੇ ਕਾਂਗਰਸ -ਬੀ. ਜੇ. ਪੀ. ਬ੍ਰਾਂਡ ਬ੍ਰਾਹਮਣਵਾਦੀ ਪਾਰਟੀਆਂ ਨੂੰ ਧੋਬੀ ਪਟਕਾ ਮਾਰ ਕੇ ਚਿੱਤ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਯੂ. ਪੀ. ਵਿੱਚ ਬੀ. ਜੇ. ਪੀ. ਤੇ ਕਾਂਗਰਸ ਵਲੋਂ ਦਲਿਤਾਂ ਦੀ ਸਰਦਾਰੀ ਕਬੂਲਣਾ ਕੋਈ ਛੋਟੀ ਘਟਨਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਬਹੁਜਨ ਸਮਾਜ ਪਾਰਟੀ ਦੀ ਪ੍ਰਧਾਨ, ਯੂ. ਪੀ. ਦੀ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਮਾਇਆਵਤੀ ਹੁਣ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਦੀ ਕੁਰਸੀ ’ਤੇ ਸ਼ੁਸ਼ੋਭਿਤ ਹੋਣ ਲਈ ਬੇਚੈਨ ਹੈ। ਯੂ. ਪੀ. ਦੇ ‘ਬ੍ਰਾਹਮਣ’ ਅੱਜਕੱਲ੍ਹ ਉਸਦੀ ਅਰਦਲ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਪਿਛਲੀਆਂ ਪਾਰਲੀਮਾਨੀ ਚੋਣਾਂ ਵਿੱਚ ਲਾਲੂ ਯਾਦਵ, ਮੁਲਾਇਮ ਯਾਦਵ ਤੇ ਰਾਮ ਬਿਲਾਸ ਪਾਸਵਾਨ ਦਾ ਇਕੱਠਾ ਹੋਣਾ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਵਾਦੀਆਂ ਨੂੰ ਬੜਾ ਚੁੱਭ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਪਾਰਲੀਮੈਂਟ ਵਿੱਚ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ‘ਔਰਤ ਰਾਖਵਾਂਕਰਨ ਬਿੱਲ’ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪਾਸ ਹੋਣ ਤੋਂ ਰੋਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਕਦੇ ਜਿਵੇਂ ਆਨੰਦਪੁਰ ਸਾਹਿਬ ਤੋਂ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਦਿੱਲੀ ਦੇ ਔਰੰਗਜ਼ੇਬੀ ਨਿਜ਼ਾਮ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਸੰਘਰਸ਼ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਲੈ ਕੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਭਰ ਵਿੱਚ ਬਗਾਵਤਾਂ ਉੱਠ ਖੜ੍ਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ ਮੁਗਲੀਆ ਸਲਤਨਤ ਦੀ ਸਫ ਵਲੇਟ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਖਾਲਸਾ ਪੰਥ ਨੇ ਖਾਨਦਾਨੀ ਬਾਦਸ਼ਾਹਤ ਰਾਹੀਂ ਸਥਾਪਤ ਇੰਦਰਾ ਗਾਂਧੀ ਦੀ ਤਾਨਾਸ਼ਾਹ ਹਕੂਮਤ ਨੂੰ ਚੈ¦ਿਜ ਕੀਤਾ ਤੇ ਇਉਂ ਭਾਰੀ ਕੁਰਬਾਨੀਆਂ ਦੇ ਕੇ ਭਾਰਤ ਵਿਚਲੀਆਂ ਦੂਸਰੀਆਂ ਦੱਬੀਆਂ ਕੁਚਲੀਆਂ ਕੌਮਾਂ ਤੇ ਤਹਿਰੀਕਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਕ ਮੰਗਣ। ਅੱਜ ਭਾਰਤ ਦਾ ਅਖੌਤੀ ਲੋਕਤੰਤਰੀ ਚਿਹਰਾ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੀ ਕਚਹਿਰੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਖੂੰਨੀ ਦਰਿੰਦਗੀ ਵਾਲੇ ਚਿਹਰੇ ਦੀ ਪਛਾਣ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਭਾਰਤੀ ਉਪ ਮਹਾਂਦੀਪ ਵਿਚਲੀ ਸਿੱਖ ਕੌਮ ਨੇ ਇਸ ਅਰਸੇ ਅੰਦਰ ਬਹੁਤ ਕਸ਼ਟ ਭੋਗੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਪਰਦੇਸੀ ਖਾਲਸਾ ਜੀ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਵਿੱਤ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਲਾਘਾਯੋਗ ਹਿੱਸਾ ਪਾਇਆ ਹੈ। ਕਦੇ ਗਦਰ ਲਹਿਰ ਦੇ ‘ਬਾਬਿਆਂ’ ਨੇ ਨਾਰਥ ਅਮਰੀਕਾ ਦੀ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਜਾ ਕੇ, ਭਾਰਤ ਵਿੱਚੋਂ ਫਿਰੰਗੀ ਦਾ ਰਾਜ ਸਮਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਗਦਰ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਪਈਆਂ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਕੁਰਬਾਨੀਆਂ ਨੇ ਸਾਹ-ਸੱਤ ਹੀਣ ਭਾਰਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਰੂਹ ਫੂਕੀ ਸੀ। ਇਵੇਂ ਹੀ ਖਾਲਿਸਤਾਨ ਦੀ ਲਹਿਰ ਦਾ ਧੁਰਾ ਭਾਵੇਂ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਧਰਤੀ ’ਤੇ ਲਹੂ ਡੋਲ੍ਹਵੀਂ ਲੜਾਈ ਲੜਨ ਵਾਲੇ ਖਾਲਿਸਤਾਨੀ ਯੋਧੇ ਹਨ ਪਰ ਭਾਰਤੀ ਜ਼ੁਲਮਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਲਿਆਉਣ ਵਿੱਚ ਪਰਦੇਸੀ ਖਾਲਸਾ ਜੀ ਨੇ ਕੇਂਦਰੀ ਰੋਲ ਅਦਾ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਜੂਨ-84 ਵਿੱਚ ਭਾਰਤੀ ਫੌਜ ਵਲੋਂ ਸ੍ਰੀ ਅਕਾਲ ਤਖਤ ਸਾਹਿਬ ਅਤੇ 37 ਹੋਰ ਇਤਿਹਾਸਕ ਗੁਰਦੁਆਰਿਆਂ ’ਤੇ ਕੀਤੇ ਗਏ ਟੈਂਕਾਂ-ਤੋਪਾਂ ਦੇ ਹਮਲੇ ਦੇ ਰੋਸ ਵਜੋਂ ਦੁਨੀਆਂ ਭਰ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਸਿੱਖ ਉੱਠ ਖੜ੍ਹੇ ਸਨ। ਭਾਰਤੀ ਖੁਫੀਆ ਏਜੰਸੀਆਂ ਵਲੋਂ ਏਅਰ ਇੰਡੀਆ ਦਾ ‘ਹਾਦਸਾ’ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਉਸ ਵਿਚਲੇ 329 ਮੁਸਾਫਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਮੁਕਾਉਣਾ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਅਖੌਤੀ ‘ਸਿੱਖ ਦਹਿਸ਼ਤਗਰਦੀ’ ਦੇ ਖਾਤੇ ਵਿੱਚ ਪਾਉਣਾ - ਬਾਹਰਲੇ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ‘ਬਦਨਾਮ’ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਝੀ ਸਾਜ਼ਿਸ਼ ਸੀ। ਪਰ 20 ਸਾਲ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਕਾਨੂੰਨੀ ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਿੱਖ ਕੌਮ ਇਸ ਵਿੱਚੋਂ ਸੁਰਖਰੂ ਹੋ ਕੇ ਨਿਕਲੀ ਅਤੇ ਸ਼ੱਕ ਦੀ ਸੂਈ, ਅਸਲੀ ਕਾਤਲ-ਭਾਰਤ ਸਰਕਾਰ ’ਤੇ ਕੇਂਦਰਤ ਹੋਈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਮਰੀਕਾ ਦੀਆਂ ਸਿੱਖ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਅਤੇ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਕਮੇਟੀਆਂ ਨੇ ਈਸਾਈ, ਮੁਸਲਮਾਨ, ਦਲਿਤ ਜਥੇਬੰਦੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਲਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਗੁਜਰਾਤੀ ਹਿਟਲਰ, ਨਰਿੰਦਰ ਮੋਦੀ ਦੇ ਅਮਰੀਕਾ ਦਾਖਲੇ ’ਤੇ ਪਾਬੰਦੀ ਲਵਾਈ, ਇਹ ਭਾਰਤੀ ਨਕਸ਼ੇ ਦੀ ਕੈਦ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਬੈਠੇ 30 ਲੱਖ ਸਿੱਖਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਮੁਜ਼ਾਹਰਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਬਿਨਾ ’ਤੇ ਸਿੱਖ ਕੌਮ ਨੇ ਜਗਦੀਸ਼ ਟਾਈਟਲਰ, ਕਮਲ ਨਾਥ, ਸੱਜਣ ਕੁਮਾਰ ਵਰਗਿਅ੍ਯਾਂ ਨੂੰ ਨਵੰਬਰ 1984 ਦੇ ਸਿੱਖ ਕਤਲੇਆਮ ਲਈ ਸਜ਼ਾਵਾਂ ਦਿਵਾਉਣ ਲਈ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਲਾਮਬੰਦੀ ਅਰੰਭੀ ਹੋਈ ਹੈ। ‘ਸਿੱਖਜ਼ ਫਾਰ ਜਸਟਿਸ’ ਜਥੇਬੰਦੀ ਦੀ ਇਸ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਭੂਮਿਕਾ ਹੈ। ਕਮਲ ਨਾਥ ਦੀ ਕੈਨੇਡਾ ਫੇਰੀ ਨੂੰ ਸਿੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਚੈ¦ਜ ਅਤੇ ਨਿਊਯਾਰਕ ਦੀ ਅਦਾਲਤ ਵਲੋਂ ਉਸ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਜਾਰੀ ਸੰਮਨ, ਸਿੱਖ ਤਾਕਤ ਦਾ ਸੱਜਰਾ ਵਿਖਾਵਾ ਹੈ।
ਜਰਨੈਲ ਸਿੰਘ ਪੱਤਰਕਾਰ ਦਾ ਬਹਾਦਰੀ ਭਰਿਆ ਕਾਰਨਾਮਾ ਅਤੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਟਾਈਟਲਰ ਤੇ ਸੱਜਣ ਕੁਮਾਰ ਦੀ ਟਿਕਟ ਕੱਟਿਆ ਜਾਣਾ - 26 ਮਿਲੀਅਨ ਸਿੱਖ ਕੌਮ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਤਾਜ਼ਾ ਮਿਸਾਲ ਹੈ। ਅਠਾਰਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਬਿਖੜੇ ਸਮੇਂ ਸਿੰਘ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਨ ਤੇ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਥਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਜੁੜੇ (ਪੰਜਾਬ ਜਾਂ ਬੀਕਾਨੇਰ) ਹੋਏ ਸਨ। ਪਰ ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਕਰੋੜਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਂ ਅਤੇ ਦੁਨੀਆਂ ਭਰ ਵਿੱਚ ਫੈਲੇ ਹੋਏ ਹਾਂ। ਆਰਥਿਕ ਤੌਰ ’ਤੇ ਅਸੀਂ ਸੌਖੇ ਹਾਂ। ਬਾਹਰਲੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੀ ਰਾਜਨੀਤਕ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਆ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖੀ ਹੱਕਾਂ ਦੀਆਂ ਅ¦ਬਰਦਾਰ ਜਥੇਬੰਦੀਆਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਹਾਅ ਦਾ ਨਾਅਰਾ ਮਾਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਪਿਛਲੇ 24 ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਤੌਰ ’ਤੇ ਸਾਡੀ ਸਿੱਖ ਦੇ ਤੌਰ ’ਤੇ ਪਛਾਣ ਬਣੀ ਹੈ। ਨਗਰ ਕੀਰਤਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੇਸਰੀ ਦਸਤਾਰਾਂ ਅਤੇ ਚੁੰਨੀਆਂ ਲੈ ਕੇ ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਸਿੰਘ-ਸਿੰਘਣੀਆਂ, ਭੁਜੰਗੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ। ਮੀਡੀਆ, ਭਾਰਤੀ ਏਜੰਸੀਆਂ ਅਤੇ ਭਾਰਤ ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਭਾਰੀ ਦਬਾਅ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਜਿਵੇਂ ਵਿਸਾਖੀ ਦੇ ਨਗਰ ਕੀਰਤਨਾਂ ਮੌਕੇ ਲੱਖਾਂ ਸਿੱਖ ਸੰਗਤਾਂ ਖਾਲਿਸਤਾਨ ਦੇ ਕਾਜ ਅਤੇ ਖਾਲਿਸਤਾਨੀ ਸ਼ਹੀਦਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਆਪਣੀ ਸਮਰਪਣ ਭਾਵਨਾ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਹ ਖਾਲਿਸਤਾਨੀ ਸੰਘਰਸ਼ ਦੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਦਾ ਪ੍ਰਤੱਖ ਸਬੂਤ ਹੈ। ਮੁਸਲਮਾਨ ਭਾਈਚਾਰੇ ਨਾਲ ਜਿੰਨਾ ਮੇਲ ਮਿਲਾਪ ਅੱਜ ਹੈ, ਇੰਨਾ ਪਿਛਲੇ ਪੰਜ ਸੌ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੇਖਣ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਆਇਆ। ਹਿੰਦ ਸਰਕਾਰ ਦਾ ਗਾਂਧੀਵਾਦ ਚਿਹਰਾ ਅੱਜ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹਿਟਲਰਵਾਦੀ ਬਣਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਇੰਦਰਾ ਗਾਂਧੀ, ਜਨਰਲ ਵੈਦਿਆ, ਬੇਅੰਤੇ ਸਮੇਤ ਕਈ ਦੁਸ਼ਟ ਜੰਮਪੁਰੀ ਪਹੁੰਚਾਏ ਗਏ ਹਨ। ਬਾਕੀ ਡਰ ਡਰ ਕੇ ਜੀਵਨ ਦੀਆਂ ਘੜੀਆਂ ਬਿਤਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਭਾਈ ਜਗਤਾਰ ਸਿੰਘ ਹਵਾਰਾ, ਭਾਈ ਬਲਵੰਤ ਸਿੰਘ ਰਾਜੋਆਣਾ ਅਤੇ ਭਾਈ ਦਵਿੰਦਰਪਾਲ ਸਿੰਘ ਭੁੱਲਰ ਵਰਗੇ ਬਹਾਦਰ ਸਿੰਘ, ਜੇਲ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਾਲ ਕੋਠੜੀਆਂ ਅੰਦਰ ਅੱਜ ਵੀ ਖਾਲਿਸਤਾਨ ਦੇ ਤਰਾਨੇ ਗਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਖਾਲਿਸਤਾਨ ਸ਼ਬਦ ਆਪਣਿਆਂ ਤੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਜ਼ੁਬਾਨ ’ਚੋਂ ਅਸਾਨੀ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਖਾਲਿਸਤਾਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਮਿੱਥ ਕੇ ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਅਕਾਲੀ ਦਲ (ਪੰਚ ਪ੍ਰਧਾਨੀ), ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਅਕਾਲੀ ਦਲ (ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ), ਦਲ ਖਾਲਸਾ ਇੰਟਰਨੈਸ਼ਨਲ, ਅਕਾਲੀ ਦਲ ਇੰਟਰਨੈਸ਼ਨਲ ਆਦਿ ਪਾਰਟੀਆਂ ਆਪੋ-ਆਪਣੇ ਵਿੱਤ ਅਨੁਸਾਰ ਯਤਨਸ਼ੀਲ ਹਨ। ਅੱਜ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਧਰਤੀ ’ਤੇ ਸਿੱਖ ਆਜ਼ਾਦੀ ਮਾਰਚ, ਬੰਦੀਛੋੜ ਖਾਲਸਾ ਮਾਰਚ, ਸ਼ਹੀਦੀ ਕਾਨਫਰੰਸਾਂ ਤੇ ਦੀਵਾਨਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਲਗਾਤਾਰ ਚੱਲ ਰਹੇ ਹਨ। ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਇਸਦੀ ਕੀਮਤ ਭਾਈ ਦਲਜੀਤ ਸਿੰਘ ਵਰਗੇ ਪੰਥਕ ਆਗੂਆਂ ਨੂੰ ‘ਦੇਸ਼ਧ੍ਰੋਹ’ ਦੇ ਮੁਕੱਦਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜੇਲ੍ਹ-ਯਾਤਰਾ ਕਰਕੇ ਚੁਕਾਉਣੀ ਪੈ ਰਹੀ ਹੈ। ਕੀ ਇਹ ਸਭ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਸਾਡੇ ਸੀਮਤ ਸਾਧਨਾਂ ਤੇ ਘਰ ਦੇ ਭੇਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗਦਾਰੀਆਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਘੱਟ ਹਨ?
24 ਵਰ੍ਹੇ ਤੋਂ ਲਗਾਤਾਰਤਾ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਭਾਰਤ ਦਾ ਪ੍ਰਾਪੇਗੰਡਾਤੰਤਰ, ਦਿਨ ਰਾਤ ਇਹ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰਨ ’ਤੇ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਿੱਖ ਕੌਮ, ਖਾਲਿਸਤਾਨ ਦੀ ਲਹਿਰ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ ਪਰ ਦੂਸਰੇ ਪਾਸੇ ਕੀ ਕਾਰਨ ਹੈ ਕਿ ਖਾਲਿਸਤਾਨ ਦੀ ਲਹਿਰ ਨੂੰ ਕੈਨੇਡਾ ਵਿੱਚ ਦਬਾਉਣ ਲਈ, ਭਾਰਤੀ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ, ਕੈਨੇਡਾ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਸਟੀਫਨ ਹਾਰਪਰ ਦੀ ਮੱਦਦ ਮੰਗ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਵਿਸਾਖੀ ਪਰੇਡ ਸਰੀ ਦੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਟੋਰੰਟੋ ਦੀ ਭਾਰਤੀ ਹਾਕਮਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤ ਜਰਨੈਲ ਸਿੰਘ ਭਿੰਡਰਾਂਵਾਲਿਆਂ, ਭਾਈ ਬੇਅੰਤ ਸਿੰਘ, ਭਾਈ ਸਤਵੰਤ ਸਿੰਘ, ਭਾਈ ਹਰਜਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਜਿੰਦਾ, ਭਾਈ ਸੁਖਦੇਵ ਸਿੰਘ ਸੁੱਖਾ ਦੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਤੋਂ ਇੰਨਾ ਭੈਅ ਕਿਉਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ? ਜੇ ਭਾਰਤੀ ਨਕਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਕੈਦ ਸਿੱਖ ਖਾਲਿਸਤਾਨ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹਨ ਤਾਂ ਫਿਰ ਸੰਤ ਭਿੰਡਰਾਂਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਵਾਲੇ ਕੈ¦ਡਰਾਂ, ਛੱਲਿਆਂ, ਸਟਿੱਕਰਾਂ ਅਤੇ ਟੀ-ਸ਼ਰਟਾਂ ਦੀ ਲੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋ ਰਹੀ ਵਿੱਕਰੀ ਭਾਰਤ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਪਾ ਰਹੀ ਹੈ?
ਜ਼ਾਹਰ ਹੈ ਕਿ 26 ਮਿਲੀਅਨ ਸਿੱਖ ਕੌਮ, ਆਪਸੀ ਝਗੜਿਆਂ ਤੇ ਬਖੇੜਿਆਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਕੌਮੀ ਘਰ ਖਾਲਿਸਤਾਨ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਦ੍ਰਿੜ ਸੰਕਲਪ ਹੈ। ਜੇ ਭਾਰਤ ਦੇ ਰਾਜਸੀ ਅਤੇ ਅਦਾਲਤੀ ਸਿਸਟਮ ਨੂੰ ਸੱਜਣ ਕੁਮਾਰ ਅਤੇ ਜਗਦੀਸ਼ ਟਾਈਟਲਰ ਵਰਗੇ ‘ਕਾਤਲ’ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ (ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਜਗਦੀਸ਼ ਟਾਈਟਲਰ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ. ਬੀ. ਆਈ. ਨੇ ਕਲੀਨ ਚਿੱਟ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਹੁਣ ਹੇਠਲੀ ਅਤਾਲਤ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਬੇਗੁਨਾਹ ਹੋਣ ’ਤੇ ਮੋਹਰ ਲਾ ਦਿੱਤੀ ਹੈ) ਤਾਂ ਵੇਖਣਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਭਾਰਤੀ ਸਿਸਟਮ ਵਿੱਚ ਸਿੱਖਾਂ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬਦਲਿਆ। ਇਨ੍ਹਾਂ 24 ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਨੇ ਸਿੱਖਾਂ ਦੇ ਇਸ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਪੁਖਤਾ ਕੀਤਾ ਹੈ ਕਿ ਖਾਲਿਸਤਾਨ ਦੀ ਕਾਇਮੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਸਿੱਖਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਵੀ ਮਸਲਾ ਹੱਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਇਹ ਗੱਲ ਵੱਖਰੀ ਹੈ ਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸਿੱਖ ਭਾਰਤ ਸਰਕਾਰ ਦੇ ‘ਕਾਲੀ ਸੂਚੀ’ ਵਰਗੇ ਡਰਾਵਿਆਂ ਦੀ ਜਦ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਆਪਣੀ ਰੂਹ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਅੰਦਰ ਹੀ ਨੱਪ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਪਰ ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੌਕਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਖਾਲਿਸਤਾਨ ਜਾਂ ਖਾਲਿਸਤਾਨ ਦੀ ਕਾਇਮੀ ਖਾਤਰ ਸ਼ਹੀਦ ਹੋਏ ਸਿੰਘਾਂ-ਸਿੰਘਣੀਆਂ ਨੂੰ ਸਜਦਾ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹੋ ਕੇ ਪੁੱਜਦੇ ਹਨ।
ਅਨੰਦਪੁਰ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਇੱਕ ਲੜਾਈ ਵੇਲੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਾਹਿਬ ਚੁੱਕੀ ਆਲਮ ਸਿੰਘ ਅੱਗੇ ਨਿਕਲ ਗਏ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ। ਮੁਸਲਮਾਨ ਸੈਨਾਪਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜੇ ਉਹ ਝੰਡਾ ਸੁੱਟ ਦੇਵੇ ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਬਖਸ਼ੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇਗੀ। ਸਿੰਘ ਦੇ ਨਾਂਹ ਕਰਨ ’ਤੇ ਸੈਨਾਪਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਣਗੀਆਂ ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮੈਂ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਾਹਿਬ ਫੜ੍ਹ ਲਵਾਂਗਾ। ਸੈਨਾਪਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜੇ ਤੇਰੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਵੱਢ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਫੇਰ ਕੀ ਕਰੇਂਗਾ? ਭਾਈ ਆਲਮ ਸਿੰਘ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਫੇਰ ਮੈਂ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਾਹਿਬ ਫੜ੍ਹ ਲਵਾਂਗਾ। ਸੈਨਾਪਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੇਰਾ ਸਿਰ ਉਡਾ ਦਿੱਤਾ ਜਵੇਗਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਭਾਈ ਆਲਮ ਸਿੰਘ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮੈਂ ਸਿੱਖ ਦਾ ਫਰਜ਼ ਪੂਰਾ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ। ਅੱਗੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਮਾਲਕ ਕਲਗੀਧਰ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਨੇ ਵੇਖਣਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਉੱਚਾ ਰੱਖਣਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਸੈਨਾਪਤੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤਲਵਾਰ ਦਾ ਵਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਭਾਈ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਸ਼ਹੀਦ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਾਹਿਬਜ਼ਾਦਾ ਅਜੀਤ ਸਿੰਘ ਉੱਥੇ ਅੱਪੜ ਕੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਾਹਿਬ ਸੰਭਾਲ ਚੁੱਕੇ ਸਨ ਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਮੁਗਲ ਸੈਨਾਪਤੀ ਨੂੰ ਨਰਕਵਾਸੀ ਬਣਾ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਇਹ ਹੈ ਸਿੱਖੀ ਸਿਦਕ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ਼।
ਖਾਲਿਸਤਾਨ ਦਿਵਸ ਦੇ ਮੌਕੇ ’ਤੇ ਭਾਈ ਆਲਮ ਸਿੰਘ ਵਰਗੀ ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਤੇ ਗੁਰੂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੋਹਰਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਜੰਗ ਜਾਰੀ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਦਿਨ ਤੱਕ ਜਾਰੀ ਰਹੇਗੀ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਖਾਲਸਾ ਪੰਥ ਆਪਣੀ ਮੰਜ਼ਿਲ-ਏ-ਮਕਸੂਦ ‘ਖਾਲਿਸਤਾਨ’ ਹਾਸਲ ਨਹੀਂ ਕਰ ਲੈਂਦਾ। ਘੱਲੂਘਾਰੇ, ਪੁਰਾਤਨ ਸਿੰਘਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਲੈਣ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨੂੰ ਡੁਲਾ ਨਹੀਂ ਸਨ ਸਕੇ ਤੇ ਅੱਜ ਦਾ ਦੌਰੇ-ਜ਼ੁਲਮ ਵੀ ਖਾਲਿਸਤਾਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੇ ਪੰਥਕ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਨੂੰ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਬਣ ਸਕਦਾ। ਪੰਥ ਨੇ ਬਹੁਤ ਪੈਂਡਾ ਤਹਿ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ। ਖੂੰਨੀ ਨਦੀ ਤਰ ਕੇ ਆਏ ਕੇਸਰੀ ਕਾਫਲੇ ਦੇ ਸ਼ਾਹ ਸਵਾਰਾਂ ਨੂੰ - ਮੰਜ਼ਿਲ ਖੜ੍ਹੀ ਉਡੀਕ ਰਹੀ ਹੈ। ਆਓ! ਇਸ 24ਵੀਂ ਵਰ੍ਹੇਗੰਢ ਮੌਕੇ ’ਤੇ ਖਾਲਿਸਤਾਨ ਦੇ ਸਮੂਹ ਸ਼ਹੀਦਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਸਿਰ ਝੁਕਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਇਹ ਪ੍ਰਣ ਦੋਹਰਾਈਏ ਕਿ ਖਾਲਿਸਤਾਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਤੱਕ ਚੈਨ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਬੈਠਾਂਗੇ। ਗੁਰੂ ਅੰਗ ਸੰਗ ਸਹਾਈ ਹੋਵੇਗਾ।
ਖਾਲਿਸਤਾਨ ਜ਼ਿੰਦਾਬਾਦ

‘‘ਕਾਜ਼ੀਆਂ ਬਾਮਣਾਂ ਕੀ ਗਲ ਥਕੀ, ਅਗਦ ਪੜੈ ਸ਼ੈਤਾਨ ਵੇ ਲਾਲੋ’’ - ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਸਾਹਿਬ
‘ਪੰਜਾਬ ਪੁਲਿਸ ਦੇ ਸਾਬਕਾ ਬਦਨਾਮ ਮੁਖੀ, ਕਾਤਲ ਕੇ. ਪੀ. ਗਿੱਲ ਵਲੋਂ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਦੇ ਹੱਕ ’ਚ ਅਦਾਲਤੀ ਫਰਿਆਦ’

ਜਗਤ ਗੁਰੂ, ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਹਮਲਾਵਰ ਮੁਗਲ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਬਾਬਰ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਵਲੋਂ ਐਮਨਾਬਾਦ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀਆਂ ਜ਼ਾਲਮਾਨਾ ਕਾਰਵਾਈਆਂ ਨੂੰ ‘ਤਿ¦ਗ ਰਾਗ’ ਵਿੱਚ ਉਚਾਰਤ ਸ਼ਬਦਾਂ ਰਾਹੀਂ ਬੇ-ਨਕਾਬ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਮੁਗਲ-ਜ਼ੁਲਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਫੌਜੀਆਂ ਵਲੋਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਬੇਪਤੀ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਬੜੇ ਕਰੁਣਾਮਈ, ਕਾਵਿਕ ਅੰਦਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬਿਆਨਿਆ। ਕਿਉਂਕਿ ਹਿੰਦੂ ਅਤੇ ਮੁਸਲਮਾਨ ਦੋਹਾਂ ਹੀ ਫਿਰਕਿਆਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਜ਼ੁਲਮ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਸਨ - ਇਸ ਲਈ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਦਾ ਹਾਅ ਦਾ ਨਾਅਰਾ ‘ਸਮੂਹਿਕ’ ਸੀ, ਫਿਰਕਾਦਰਾਨਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਮੁਸਲਮਾਨ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ‘ਨਿਕਾਹ’ ਦੀ ਰਸਮ ਕਾਜ਼ੀ ਵਲੋਂ ਨਿਭਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਹਿੰਦੂ ਵਿਆਹ ‘ਬ੍ਰਾਹਮਣ’ ਵਲੋਂ ਪੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਧਾਲੀਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਹਿੰਦੂ-ਮੁਸਲਮਾਨ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਜ਼ਾਲਮਾਂ ਦੇ ਪੰਜੇ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਫੁਰਮਾਇਆ ‘ਕਾਜ਼ੀਆਂ ਤੇ ਬਾਮਣਾਂ ਦਾ ਰੋਲ ਹੁਣ ਬਿਲਕੁਲ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ‘ਸ਼ੈਤਾਨ’ ਹੀ ਸਾਰੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਨਿਭਾਅ ਰਿਹਾ ਹੈ।’ ਜ਼ਾਹਰ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਕੁਰਾਨ ਦੀਆਂ ਆਇਤਾਂ ਜਾਂ ਵੇਦ-ਮੰਤਰ, ਧਰਮੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ‘ਸ਼ੈਤਾਨਾਂ’ ਦੀ ਮਲਕੀਅਤ ਬਣ ਜਾਣ ਤਾਂ ਉਸ ‘ਸਮਾਜ’ ਦੀ ਅਸਲੀਅਤ ਕੀ ਹੋਵੇਗੀ।
21 ਅਪ੍ਰੈਲ ਦੀ, ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਤੋਂ ਛਪਦੀ ‘ਇੰਗਲਿਸ਼ ਟ੍ਰਿਬਿਊਨ’ ਅਖਬਾਰ ਵਲੋਂ, ਪ੍ਰਮੁੱਖਤਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਇੱਕ ਖਬਰ ਦਾ ਸਿਰਲੇਖ ਹੈ - ‘ਕੇ. ਪੀ. ਗਿੱਲ ਨੇ ਅਦਾਲਤ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੜਕਾਇਆ - ਸਮਾਂ ਬੱਧ ਪੜਤਾਲ ਦੀ ਮੰਗ।’ ਖਬਰ ਦੇ ਵੇਰਵੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਪੰਜਾਬ ਪੁਲਿਸ ਦੇ ਸਾਬਕਾ ਪੁਲਿਸ ਮੁਖੀ ਕੇ. ਪੀ. ਗਿੱਲ ਨੇ, ਪੰਜਾਬ ਪਬਲਿਕ ਸਰਵਿਸ ਕਮਿਸ਼ਨ ਵਲੋਂ ਪਿਛਲੇ ਦਿਨੀਂ ਭਰਤੀ ਕੀਤੇ ਗਏ 312 ਡਾਕਟਰਾਂ ਦੀ ਚੋਣ ਵਿੱਚ ਹੋਈਆਂ ‘ਬੇਨਿਯਮੀਆਂ’ ਸਬੰਧੀ, ਪੰਜਾਬ ਅਤੇ ਹਰਿਆਣਾ ਹਾਈਕੋਰਟ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪਟੀਸ਼ਨ ਦਾਇਰ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਇਸ ਪਟੀਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਮੰਗ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ ਕਿ ‘ਇਸ ਸਮੁੱਚੇ ਘਪਲੇ ਦੀ ਈਮਾਨਦਾਰੀ, ਨਿਰਪੱਖਤਾ ਅਤੇ ਸਾਰਥਿਕਤਾ ਨਾਲ ਸਮਾਂ-ਬੱਧ ਜਾਂਚ ਕਰਕੇ, ਸਚਾਈ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆਂਦਾ ਜਾਵੇ।’ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਮੁੱਖ-ਸਕੱਤਰ ਵਲੋਂ ਇਸ ਸਬੰਧੀ ਜਲਦ-ਰਿਪੋਰਟ ਨਾ ਦੇਣ ਕਰਕੇ, ਕੇ. ਪੀ. ਗਿੱਲ ਨੇ ਹਾਈਕੋਰਟ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਪਟੀਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਗਿੱਲ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ, ‘ਇਸ ਮਸਲੇ ਵਿੱਚ ਧਾਰੀ ਗਈ ਚੁੱਪ ਅਤੇ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਦੇਰੀ ਤੋਂ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਾਂਤਕ ਸਰਕਾਰ ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਦੇ ਤੱਥ ਬਾਹਰ ਲਿਆਉਣ ਵਿੱਚ ਸੰਜੀਦਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਸਰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਸਚਾਈ, ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਅਤੇ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਦਾ ਘਾਟਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਅਦਾਲਤੀ ਦਖਲ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਮੀਦਵਾਰਾਂ ਦੀ ਚੋਣ ਵਿੱਚ ਭ੍ਰਿਸ਼ਟਾਚਾਰੀ ਤੌਰ ਤਰੀਕਿਆਂ ਅਤੇ ਭਾਈ-ਭਤੀਜਾਵਾਦ ਦਾ ਬੋਲਬਾਲਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ 9 ਸਤੰਬਰ, 1996 ਤੋਂ 8 ਸਤੰਬਰ, 2002 ਤੱਕ (ਪਹਿਲੀ ਬਾਦਲ ਸਰਕਾਰ ਵੇਲੇ) ਪਬਲਿਕ ਕਮਿਸ਼ਨ ਦੇ ਚੇਅਰਮੈਨ ਰਹੇ, ਬਦਨਾਮ ਰਵੀ ਸਿੱਧੂ ਦੇ ਦੌਰ ਦਾ ਚੇਤਾ, ਤਾਜ਼ਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਮਾਮਲਾ ’ਤੇ ਅਦਾਲਤ ਵਲੋਂ ਫੌਰਨ ਕਾਰਵਾਈ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ, ਸਰਕਾਰੀ ਅਦਾਰਿਆਂ ਤੋਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ਼ ਉੱਠ ਜਾਵੇਗਾ... ਇਸ ਸਬੰਧੀ ਅਦਾਲਤ ਵਲੋਂ, ਇਮਾਨਦਾਰ ਅਫਸਰਾਂ ’ਤੇ ਅਧਾਰਿਤ ਇੱਕ ਜਾਂਚ-ਕਮੇਟੀ ਦਾ ਗਠਨ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂਕਿ ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਦੀ ਤਹਿ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ ਜਾ ਸਕੇ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਦੋਸ਼ੀ ਪਾਏ ਗਏ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਵੱਡਾ ਜਾਂ ਛੋਟਾ ਰੁਤਬਾ ਦੇਖੇ, ਸਜ਼ਾਵਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਣ। ਇੱਕ ਸੱਭਿਅਕ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ, ਇਨਸਾਫ ਦਾ ਇਹ ਹੀ ਤਕਾਜ਼ਾ ਹੈ ਕਿ ਸੱਚਾਈ ਬਾਹਰ ਲਿਆਂਦੀ ਜਾਵੇ।’
ਇਹ ਪਟੀਸ਼ਨ ਦਾਇਰ ਕਰਨ ਲਈ ਕੇ. ਪੀ. ਗਿੱਲ, ਆਪ ਅਦਾਲਤ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਚੀਫ ਜਸਟਿਸ ਮੁਕਲ ਮੁਦਗਲ ਅਤੇ ਜਸਟਿਸ ਜਸਬੀਰ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇਹ ਪਟੀਸ਼ਨ ਸੌਂਪੀ। ਇਸ ਪਟੀਸ਼ਨ ’ਤੇ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰਦਿਆਂ, ਅਦਾਲਤ ਨੇ ਇਸ ਸਬੰਧੀ ਪੰਜਾਬ ਸਰਕਾਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਬੰਧਿਤ ਧਿਰਾਂ ਨੂੰ ਜਵਾਬਦੇਹੀ ਲਈ ਨੋਟਿਸ ਜਾਰੀ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ।
ਪਾਠਕਜਨ! ਨਾ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਬਾਦਲ ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਹਾਮੀ ਹਾਂ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਦੇ ਭ੍ਰਿਸ਼ਟ ਅਦਾਰੇ ‘ਪੰਜਾਬ ਪਬਲਿਕ ਸਰਵਿਸ ਕਮਿਸ਼ਨ’ ਦੇ ਹੱਕ ਵਿੱਚ ਨਿਤਰਣ ਦਾ ਸਾਡਾ ਕੋਈ ਇਰਾਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਸਮਝਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਬਾਦਲ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਦੌਰ (1997-2002) ਵਿੱਚ ਸਰਕਾਰੀ ਪੱਧਰ ’ਤੇ ਭ੍ਰਿਸ਼ਟਾਚਾਰ ਦੀਆਂ ਸਿਖਰਾਂ ਛੋਹੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਹੁਣ ਦੇ ਦੌਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਸ ਦਾ ਤਰਜ਼ੇ-ਹਕੂਮਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਭ੍ਰਿਸ਼ਟ ਤਰੀਕਿਆਂ ਦਾ ਹੀ ਮੁਜੱਸਮਾ ਹੈ। ਬਾਦਲ ਨੇ ਤਾਂ ਸਿੱਖ ਕੌਮ ਦੇ ਧਾਰਮਿਕ ਅਦਾਰਿਆਂ (ਸਮੇਤ ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਕਮੇਟੀ ਅਤੇ ਅਕਾਲ ਤਖਤ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਜਥੇਦਾਰ) ਨੂੰ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ‘ਭ੍ਰਿਸ਼ਟ’ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਪਰ, ਸਾਡਾ ਇਤਰਾਜ਼ ਤਾਂ ‘ਦਰਿੰਦੇ’ ਕੇ. ਪੀ. ਗਿੱਲ ਦੀ ਹਿਮਾਕਤ ’ਤੇ ਹੈ ਕਿ 50 ਹਜ਼ਾਰ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਿੱਖ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਝੂਠੇ ਪੁਲਿਸ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਦੇ ਘਾਟ ਉਤਾਰਨ ਵਾਲਾ (ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਜਸਵੰਤ ਸਿੰਘ ਖਾਲੜੇ ਵਰਗੇ ਦਰਵੇਸ਼, ਮਨੁੱਖੀ ਹੱਕਾਂ ਦੇ ਕਾਰਕੁੰਨ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ) ਇਹ ‘ਵਹਿਸ਼ੀ’, ਅਦਾਲਤ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਿਵੇਂ ਇੱਕ ‘ਮਾਸੂਮ ਪਰਿੰਦੇ’ ਦੀ ਐਕਟਿੰਗ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ‘ਜਨਤਕ ਹਿੱਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਚਾਈ ਬਾਹਰ ਲਿਆਉਣ’ ਦੀ ਫਰਿਆਦ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕਾਤਲ ਗਿੱਲ ਨੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਲਈ ‘ਅਣਪਛਾਤੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ’ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਗੁਰੂ ਕੇ ਸਿੱਖ ਸਨ। ਜਿਸ ਗਿੱਲ ‘ਭੇੜੀਏ’ ਨੇ ਕਈ ਵਰ੍ਹੇ, ਸਭ ਕਾਨੂੰਨ ਛਿੱਕੇ ’ਤੇ ਟੰਗ ਕੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਦੇ ਝੂਠੇ ਪੁਲਿਸ ਮੁਕਾਬਲੇ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਨਿਆਂ-ਸੰਗਤਤਾ ਇਹ ਦਿੱਤੀ ਹੋਵੇਗੀ ਕਿ - ‘ਅਦਾਲਤਾਂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਰੀ ਕਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।’ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ‘ਸੱਭਿਅਕ ਸਮਾਜ’ ਦਾ ਮੈਂਬਰ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ‘ਇਨਸਾਫ’ ਦੀ ਗੁਹਾਰ ਲਗਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਆਈ. ਏ. ਐਸ. ਰੂਪਨ ਦਿਓਲ ਬਜਾਜ ਨਾਲ, ਜਨਤਕ ਤੌਰ ’ਤੇ ਇਸ ਸ਼ਰਾਬੀ ਵਲੋਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਕਾਮੁਕ ਸਲੂਕ ਤਾਂ ਇਸ ਅੱਯਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਕਾਲੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਦੀ ‘ਕਾਲਖ ਕੋਠੜੀ’ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਮਾਅਨੇ ਹੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ।
ਅਸੀਂ ਸਮਝਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਭਾਰਤੀ ਖੁਫੀਆਤੰਤਰ, ਪ੍ਰਾਪੇਗੰਡਾਤੰਤਰ ਅਤੇ ਸਰਕਾਰੀ ਰਾਜਤੰਤਰ, ਇੱਕ ਸੁਨਿਸ਼ਚਿਤ ਨੀਤੀ ਦੇ ਤਹਿਤ, 26 ਮਿਲੀਅਨ ਸਿੱਖ ਕੌਮ ਦੇ ਹਿਤਾਂ ਦੇ ਖਿਲਾਫ, ਆਪਣੀਆਂ ਕਾਰਵਾਈਆਂ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਲਿਆ ਰਹੇ ਹਨ। ਮਨਮੋਹਣ ਸਿੰਘ ਸਰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਕੇਂਦਰੀ ਮੰਤਰੀ ਕਮਲ ਨਾਥ ਨੂੰ ਨਿਊਯਾਰਕ ਵਿੱਚ ‘ਅਦਾਲਤੀ ਸੰਮਨ’ ਮਿਲਣੇ, ਬਾਕੀ ਸਿੱਖ ਕਾਤਲਾਂ ਲਈ ‘ਕੰਧ ’ਤੇ ਲਿਖਿਆ ਪੜ੍ਹੋ’ ਸਾਬਤ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਹ ‘ਕਾਤਲ’ ਹਣ ਆਪਣਾ ਇਮੇਜ਼ ਸੁਧਾਰਨ ਲਈ, ਕੇ. ਪੀ. ਗਿੱਲ ਵਰਗੇ ‘ਅਦਾਲਤੀ ਚੋਂਚਲੇ’ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਕੈਨੇਡਾ ਵਿਚਲੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰੀ ਦੇ ਨਗਰ-ਕੀਰਤਨ ਨੂੰ ਵਿਵਾਦਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਣਾ, ਟੋਰੰਟੋ ਦੇ ਦੋ ਗੁਰਦੁਆਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਪਰੋਥਲੀ ਵਾਪਰੀਆਂ ਹਿੰਸਕ ਘਟਨਾਵਾਂ, ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਮੁੱਖ ਧਾਰਾ ਮੀਡੀਏ ਅਤੇ ਭਾਰਤੀ ਮੀਡੀਏ ਵਲੋਂ ਉਪਰੋਕਤ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਵਧਾ-ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਪੇਸ਼ ਕਰਨਾ ਆਦਿਕ ਨੂੰ ਇਸੇ ‘ਸਿੱਖ ਕੁਚਲੋ ਮੁਹਿੰਮ’ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੇਖਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਭਾਰਤ ਸਰਕਾਰ ਦੀਆਂ ਖੁਫੀਆ ਏਜੰਸੀਆਂ ਦੀ ਸਰਪ੍ਰਸਤੀ ਵਾਲੀ ਨਿਊਜ਼ ਏਜੰਸੀ ਆਈ. ਏ. ਐਨ. ਐਸ. ਵਲੋਂ ਟੋਰੰਟੋ ਡੇਟਲਾਈਨ ਨਾਲ ਦਿੱਤੀ ਗਈ 20 ਅਪ੍ਰੈਲ ਦੀ ਇੱਕ ਖੌ5ਬਰ (ਟੋਰੰਟੋ ਦੇ ਗੁਰਦੁਆਰੇ ਵਿੱਚ ਦੋ ਸਿੱਖ ਧੜ੍ਹਿਆਂ ਦਾ ਟਕਰਾਅ) ਦੀਆਂ ਅੰਤਲੀਆਂ ਲਾਈਨਾਂ ਬੜੀਆਂ ‘ਭੇਦਪੂਰਨ’ ਹਨ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਵਲੋਂ ਕੱਢੇ ਗਏ ਨਤੀਜੇ ਨੂੰ ‘ਸਹੀ’ ਸਾਬਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਖਬਰ ਅਨੁਸਾਰ - ‘ਐਤਵਾਰ ਦੀ ਗੁਰਦੁਆਰੇ ਵਿਚਲੀ ਹਿੰਸਕ ਘਟਨਾ, ਵੈਨਕੂਵਰ ਦੇ ਨਾਲ ਲੱਗਦੇ ਸਰੀ ਵਿੱਚ ਨਿਕਲੀ ਵਿਸਾਖੀ ਦੀ ਖਾਲਿਸਤਾਨੀ ਪੱਖੀ ਪਰੇਡ (ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਖਾਲਿਸਤਾਨ ਦੇ ਨਾਹਰੇ ਲਾਏ ਗਏ, ਖਾਲਿਸਤਾਨੀ ਝੰਡੇ ਝੁਲਾਏ ਗਏ ਅਤੇ ਖਾਲਿਸਤਾਨੀ ਸ਼ਹੀਦਾਂ ਦਾ ਗੁਣ ਗਾਇਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ) ਤੋਂ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਦਿਨ ਬਾਅਦ ਹੀ ਵਾਪਰੀ ਹੈ। ਇਹ ਘਟਨਾਵਾਂ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਮਨਮੋਹਣ ਸਿੰਘ ਵਲੋਂ ਕੈਨੇਡਾ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਸਟੀਫਨ ਹਾਰਪਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦੇ ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਵਾਪਰ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਮਨਮੋਹਨ ਸਿੰਘ ਨੇ ਕੈਨੇਡਾ ਵਿੱਚ ਖਾਲਿਸਤਾਨੀਆਂ ਦੀਆਂ ਵੱਧ ਰਹੀਆਂ ਕਾਰਵਾਈਆਂ ਤੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਬਰਦਾਰ ਕੀਤਾ ਸੀ।’
ਪਾਠਕਜਨ! ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਪਿਛਲੇ ਹਫ਼ਤੇ ਦੀ ਇੱਕ ਲਿਖਤ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਨਿਸਚਿਤ ਨਿਸ਼ਾਨਦੇਹੀ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਪਾਸੇ ਵੱਲ ਭਾਰਤੀ ਜਾਬਰਤੰਤਰ, ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਲਈ ਵਧ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਿਖਤ ਦੀਆਂ ਸੱਤਰਾਂ ਹਨ - ‘‘ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਮਨਮੋਹਣ ਸਿੰਘ ਨੇ, ਕੈਨੇਡਾ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਸਟੀਫਨ ਹਾਰਪਰ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਅੱਧੇ ਘੰਟੇ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਦੌਰਾਨ ਬੜੀ ਘਟੀਆ ਜ਼ਹਿਨੀਅਤ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਖਮਿਆਜ਼ਾ ਸਮੁੱਚੀ ਸਿੱਖ ਕੌਮ ਨੂੰ ਭੁਗਤਣਾ ਪਏਗਾ। 9/11 ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਨਾਰਥ ਅਮਰੀਕਾ ਅਤੇ ਪੱਛਮੀ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿੱਖ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਨਸਲੀ ਹਮਲਿਆਂ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ। ਸਿੱਖਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਲੋ ਸੂਰਤ, ਅਣਜਾਣ ਪੱਛਮੀ ਜਗਤ ਨੂੰ, ਤਾਲਿਬਾਨਾਂ ਦੀ ਦਿੱਖ ਵਾਂਗ ਹੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦਹਿਸ਼ਤਗਰਦ ਖਿਆਲਦੇ ਹਨ। ਮਨਮੋਹਣ ਸਿੰਘ ਨੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਤਾਂ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ 25 ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਪਰੇ ਕਨਿਸ਼ਕ ਕਾਂਡ (ਜਿਸ ਵਿੱਚੋਂ ਦੋਵੇਂ ਸਿੱਖ ਦੋਸ਼ੀ ਬਰੀ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ) ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ‘ਕੈਨੇਡਾ ਵਿੱਚੋਂ ਚਲਾਈਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਭਾਰਤ ਵਿਰੋਧੀ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ’ ’ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਦਾ ਇਜ਼ਹਾਰ ਕਰਦਿਆਂ, ਕੈਨੇਡਾ ਵਿਚਲੇ ਸਿੱਖ ਵੱਖਵਾਦੀਆਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਲਈ ਕਿਹਾ, ਜਿਹੜੇ ਕਿ ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਖਾੜਕੂਵਾਦ ਦੀ ਅੱਗ ਭੜਕਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।’ ਕੈਨੇਡਾ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਨੇ ਇਸ ਸਬੰਧੀ ਕੀ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ਇਸ ਦਾ ਅਜੇ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਾ। ਪਰ ਜ਼ਾਹਰ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਸਿੱਖ ਸ਼ਕਲੋ-ਸੂਰਤ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਵਲੋਂ, ਹਿੰਦੂਤਵੀਆਂ ਦਾ ਹੱਥਠੋਕਾ ਬਣ ਕੇ, ਕੈਨੇਡਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰੀ ਸਿੱਖਾਂ ਦੀ ‘ਬੋਲਣ ਦੀ ਅਜ਼ਾਦੀ’ ’ਤੇ ਪਾਬੰਦੀ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਨਾ, ਇੱਕ ਅਤਿ ਸ਼ਰਮਨਾਕ ਕਾਰਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਜਿੰਨੀ ਨਿੰਦਿਆ ਕੀਤੀ ਜਾਏ ਉਨੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਸਰਕਾਰ ਦੀ ਆਪਣੀ ਖੁਫੀਆ ਏਜੰਸੀ ਨੇ, ਕਨਿਸ਼ਕ ਕਾਂਡ ਕਰਵਾਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਿੱਖਾਂ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਮੁਕਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਕ¦ਕਿਤ ਕਰਨ ਲਈ, 25 ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਵੀ ਪੱਬਾਂ ਭਾਰ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਬਾਰੇ 26 ਮਿਲੀਅਨ ਸਿੱਖ ਕੌਮ ਦਾ ਕੀ ਨਜ਼ਰੀਆ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਬਾਰੇ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਕੀ ਭਾਰਤੀ ਖੁਫੀਆ ਏਜੰਸੀਆਂ ਕੈਨੇਡਾ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਹੋਰ ‘ਦਹਿਸ਼ਤਗਰਦ ਕਾਰਾ’ ਕਰਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀਆਂ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ? ਕੀ ਕਮਲ ਨਾਥ ਵਰਗੇ ‘ਕਾਤਲ ਮੰਤਰੀਆਂ’ ਦੇ ਕੈਨੇਡਾ ਵਿੱਚ ਬੇਨਕਾਬ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭਾਰਤ ਸਰਕਾਰ ਵਲੋਂ ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਸਿੱਖਾਂ ’ਤੇ ਇਹ ਜਵਾਬੀ ਹਮਲਾ ਹੈ? ਕੀ ਕੈਨੇਡਾ ਸਰਕਾਰ ਆਪਣੇ ‘ਵਪਾਰਕ -ਭਾਈਵਾਲ’ ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਅਜ਼ਾਦੀ ਪਸੰਦ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਤੰਗ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰੇਗੀ? ਕੈਨੇਡਾ ਵਾਸੀ ਖਾਲਸਾ ਜੀ ਨੂੰ, ਭਾਰਤ ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਇਸ ਛੇਕੜਲੇ ਹਮਲੇ ਦਾ ਮੂੰਹ-ਤੋੜ ਜਵਾਬ ਦੇਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ।’’

ਖਾਲਸਈ ਸਮਾਜ ਅੰਦਰ ਵਿਆਪਕ ਜਾਤ-ਪਾਤ ਦਾ ਕੋਹੜ

ਪਿਛਲੇ ਹਫਤੇ ਪੂਰੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵਸਦੇ ਸਿੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਖਾਲਸੇ ਦਾ ਸਾਜਨਾ ਦਿਵਸ ਬਹੁਤ ਹੀ ਧੂਮ-ਧਾਮ ਨਾਲ ਮਨਾਇਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕਈ ਜਗ੍ਹਾ ਇਸ ਵੀਕਐਂਡ ’ਤੇ ਮਨਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜਗ੍ਹਾ ਜਗ੍ਹਾ ਨਗਰ ਕੀਰਤਨ ਕੱਢੇ ਗਏ, ਧਾਰਮਿਕ ਦੀਵਾਨ ਸਜੇ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸੰਚਾਰ ਹੋਏ, ਜੋ ਕਿ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਗੱਲ ਹੈ। ਇਸ ਇਤਿਹਾਸਕ ਦਿਨ ਦਸਵੇਂ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨੇ ਖਾਲਸੇ ਦੀ ਸਾਜਨਾ ਕਰਕੇ ਜਾਤ-ਪਾਤ ਦੇ ਕੋਹੜ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਪਰ ਅਫਸੋਸ ਕਿ ਅਸੀਂ ਖਾਲਸੇ ਦਾ ਜਨਮ ਦਿਨ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਾਂ ਪਰ ਖਾਲਸੇ ਦੇ ਜਨਮ ਉਪਰੰਤ ਜਾਤ-ਪਾਤ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਵੀ ਸੋਚਦੇ ਜਾਂ ਕਰਦੇ ਨਹੀਂ। ਖਾਲਸਾਈ ਸਮਾਜ ਅੰਦਰ ਜਾਤ-ਪਾਤ ਦਾ ਇਹ ਕੋਹੜ ਵੱਡੀ ਪੱਧਰ ’ਤੇ ਫੈਲ ਕੇ ਵਿਆਪਕ ਰੋਗ ਬਣ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।
ਸਿੱਖ ਸਕਾਲਰ ਭਾਈ ਗੁਰਤੇਜ ਸਿੰਘ (ਸਾਬਕਾ ਆਈ. ਏ. ਐਸ.) ਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਪਟਿਆਲੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਇਕੱਠ ਵਿੱਚ ਬੋਲਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, ‘‘ਗੈਰ ਜੱਟਾਂ ਅਤੇ ਜੱਟਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧ ਰਿਹਾ ਪਾੜਾ ਇਥੇ ਸ਼ੀਆ ਅਤੇ ਸੁੰਨੀ ਮੁਸਲਮਾਨਾਂ ਵਾਲੀ ਸਥਿਤੀ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਕਿ ਕੌਮ ਦਾ ਭਵਿੱਖ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਏਗਾ। ਪਿਛਲੇ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਡੇਢ ਲੱਖ ਸਿੱਖ ਨੌਜਵਾਨ ਸ਼ਹੀਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਪਰ ਸਾਡੀ ਲੀਡਰਸ਼ਿਪ ਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਇਸ ਪਾਸੇ ਨਹੀਂ ਸੋਚਿਆ।’ ਭਾਵੇਂ ਸਾਡੇ ਭਾਈ ਗੁਰਤੇਜ ਸਿੰਘ ਦੀ ਰਾਜਸੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਲੱਖ ਮਤਭੇਦ ਹੋਣ ਪਰ ਜਿਸ ‘ਕੋਹੜ’ ਵੱਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ ਹੈ ਉਹ ਸਾਡੀ ਕੌਮ ਦੀ ਧਾਰਮਿਕ, ਸਮਾਜਿਕ, ਰਾਜਨੀਤਕ ਸੋਚ ਤੇ ਹਾਵੀ ਹੈ ਤੇ ਇਸ ਦੀ ਸੜਾਂਦ ਨੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਾਤ-ਪਾਤ ’ਤੇ ਅਧਾਰਤ ਨਸਲਵਾਦੀ ਸੋਚ (੍ਰੳਚਸਿਟ 2ੲਲਇਡਸ) ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਕਿਹੜੇ ਪੈਮਾਨੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਿੱਖ ਸਮਝਦੇ ਹਨ? ਕੀ ਜਾਤ ਦੇ ਆਧਾਰ ’ਤੇ ਸੋਚਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ, ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ, ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਸਾਜੇ ਨਿਰਮਲ, ਖਾਲਸਾਈ ਪੰਥ ਦਾ ਮੈਂਬਰ ਹੋਣ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਹਰਗਿਜ਼, ਹਰਗਿਜ਼ ਨਹੀਂ। ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਜਾਤ ਅਭਿਮਾਨੀ ਹਿਟਲਰ ਦੀ ਨਾਜ਼ੀ ਪਾਰਟੀ ਦੇ ਮੈਂਬਰ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ‘ਖਾਲਸਾ’ ਕਹਾਉਣ ਦਾ ਕੋਈ ਇਖਲਾਕੀ ਹੱਕ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਸਿੱਖ ਧਰਮ ਦੇ ਬਾਨੀ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਬੁ¦ਦ ਅਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਫੁਰਮਾਇਆ -
‘‘ਫੱਕੜ ਜਾਤੀ ਫੱਕੜੁ ਨਾਉ॥ ਸਭਨਾ ਜੀਆ ਇਕਾ ਛਾਉ॥
ਜਾਤ ਦਾ ਅਭਿਮਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋਰ ਕੀ ਗਵਾਹੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ -
‘‘ਨੀਚਾ ਅੰਦਰਿ ਨੀਚ ਜਾਤ ਨੀਚੀ ਹੂ ਅਤਿ ਨੀਚੁ॥
ਨਾਨਕ ਤਿਨ ਕੈ ਸੰਗਿ ਸਾਥਿ ਵਡਿਆ ਸਿਉ ਕਿਆ ਰੀਸ॥
ਜਿਥੈ ਨੀਚ ਸਮਾਲੀਅਨ ਉਥੈ ਨਦਰਿ ਤੇਰੀ ਬਖਸੀਸ॥’’
ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਨੇ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਨੀਵੀਂ ਜਾਤ ’ਚੋਂ ਸਮਝੇ ਜਾਂਦੇ ²ਡੂੰਮ ਭਾਈ ਮਰਦਾਨਾ ਜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਫਰਾਂ ਦਾ ਸਾਥੀ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਸਾਰੀ ਰੱਬੀ ਬਾਣੀ ਦਾ ਉਚਾਰਨ, ਗਾਇਨ ਭਾਈ ਮਰਦਾਨੇ ਦੀ ਰਬਾਬ ਨਾਲ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਕੀਤਾ। ਆਪਣੀ ਪਹਿਲੀ ਉਦਾਸੀ ਦਾ ਪੜਾਅ ਭਾਈ ਲਾਲੋ ਜੀ, ਇੱਕ ਕਿਰਤੀ ਤਰਖਾਣ ਦੇ ਘਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਦਾ ਮਾਣ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਲਿਕ ਭਾਗੋ ਦੇ ਮਾਲ੍ਹ ਪੂੜਿਆਂ ਨੂੰ ਨਕਾਰ ਕੇ, ਭਾਈ ਲਾਲੋ ਦੀ ਕੋਧਰੇ ਦੀ ਰੋਟੀ ਨੂੰ ਵਡਿਆਇਆ।
ਅੱਜ ਖਾਲਸਾ ਪੰਥ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰ ਕਰੇ ਕਿ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਕਿਰਤੀ, ਦਲਿਤ, ਨਿਮਾਣੇ, ਨਿਤਾਣੇ ਵਰਗ ਦੇ ਲੋਕ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਧਰਮ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਬਣ ਸਕੇ? ਹਿੰਦੁਸਤਾਨ ਦਾ ਦਲਿਤ ਤੇ ਪੱਛੜਿਆ ਵਰਗ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਿ ਸਿੱਖ ਧਰਮ ਸਰਬ ਸਾਂਝੀਵਾਲਤਾ ਦੇ ਆਦਰਸ਼ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਸਮੋ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਵੱਖਰੀ ਧਿਰ ਬਣ ਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਵਾਦ ਦੇ ਜੂਲੇ ’ਚੋਂ ਆਜ਼ਾਦੀ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦਾ ਯਤਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਸਾਹਿਬ ਨੇ, ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਆਸ਼ੇ - ‘ਚਾਰ ਵਰਣ ਇਕ ਵਰਣ ਕਰਾਇਆ’ ਨੂੰ ਮੁੱਖ ਰੱਖ ਕੇ ਖੰਡੇ ਬਾਟੇ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਛਕਾ ਕੇ ਸਦੀਵ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਦੀ ਫੌਜ-ਖਾਲਸਾ ਪੰਥ ਦੀ ਸਿਰਜਣਾ ਕੀਤੀ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਵਾਦੀ ਸਮਾਜ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਘ੍ਰਿਣਤ ਨਾਵਾਂ ਤੇ ਘਟੀਆ ਜ਼ਾਤਾਂ ਦੇ ਲੇਬਲ ਉਤਾਰ ਕੇ ‘ਸਰਦਾਰੀ’ ਬਖਸ਼ੀ। ਪੰਜਾਂ ਪਿਆਰਿਆਂ ਦੀ ਚੋਜਮਈ ਚੋਣ ਕਰਕੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਦਾਤ ਬਖਸ਼ ਕੇ ਫੁਰਮਾਇਆ - ‘‘ਅੱਜ ਤੋਂ ਤੁਹਾਡੀ ਕੁਲ ਨਾਸ, ਕਰਮ ਨਾਸ, ਕ੍ਰਿਤ ਨਾਸ, ਵਰਣ ਨਾਸ। ਤੁਸੀਂ ‘ਖਾਲਸਾ’ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਤੇ ਮਾਤਾ ਸਾਹਿਬ ਕੌਰ ਦੇ ਸਪੁੱਤਰ-ਸਪੁੱਤਰੀਆਂ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਆਨੰਦਪੁਰੀ ਦੇ ਵਾਸੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਗਰਾਈਂ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਅੱਜ ਨਵਾਂ ਜਨਮ ਲਿਆ ਹੈ।’’ ਗੁਰੂ ਕਲਗੀਧਰ ਨੇ ‘ਖਾਲਸਾਈ’ ਆਦਰਸ਼ ਮੂਰਤੀਮਾਨ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਵਾਦ ਦੇ ਤਾਬੂਤ ਵਿੱਚ ਅਖੀਰਲਾ ਕਿੱਲ ਠੋਕ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਮੰਨੂੰ ਦੀ ਨਸਲਵਾਦੀ ਸੋਚ ਨੂੰ ਨਕਾਰ ਕੇ, ਸਾਰੀ ਕੌਮ ਨੂੰ ਸ਼ਸਤਰਧਾਰੀ ਬਣਾ ਕੇ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਕਰਾਂਤੀ, ਇੱਕ ਨਰੋਆ ਸਮਾਜ ਸਿਰਜਣ ਦਾ ਬਾਨਣੂੰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਸੀ। ਬਾਣੀ ਪੜ੍ਹਦਾ ਸਿੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਕਰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜੂਝਦਾ ਸਿੰਘ ‘ਕਸ਼ੱਤਰੀ’ ਦੀ ਪ੍ਰੀਭਾਸ਼ਾ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕਿਰਤ-ਵਿਰਤ ਕਰਦਾ ਸਿੱਖ ‘ਵੈਸ਼ਯ’ ਦਾ ਫਰਜ਼ ਪੂਰਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਹੱਥੀਂ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸਿੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣਵਾਦੀਆਂ ਦਾ ‘ਸ਼ੂਦਰ’ ਨਾ ਬਣ ਕੇ, ਗੁਰੂ ਕਾ ਸਿੱਖ ਬਣ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹੁਣ ਬ੍ਰਾਹਮਣਵਾਦ ਦੇ ਵਰਣ-ਆਸ਼ਰਮ ਧਰਮ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਗੁਰੂ ਕੇ ਖਾਲਸੇ ਨੇ ਸਿੱਧਾ ਅਕਾਲਪੁਰਖ ਨਾਲ ਸਬੰਧ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਕਿਸੇ ਦਲਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜਿਹੜਾ ਰੱਬ ਨਾਲ ਮਿਲਾਣ ਲਈ ਵਿਚੋਲਗੀ ਕਰਦਾ। ਖਾਲਸੇ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਨੇ ਗੁਰਸਿੱਖੀ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਰਾਜਸੀ ਪ੍ਰਭੂਸੱਤਾ ਸੰਪਨਤਾ (ਸ਼ੋਵੲਰੲਗਿਨਟਿੇ) ਵੀ ਬਖਸ਼ੀ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ੂਦਰ ਕਹੇ ਜਾਂਦਿਆਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨੇੜੇ ਨਹੀਂ ਸੀ ਬਹਿਣ ਦਿੰਦਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਨੇ ‘ਬਾਦਸ਼ਾਹੀ’ ਦੀ ਬਖਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਗੁਰੂ ਕਲਗੀਧਰ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਭਾਈ ਰਤਨ ਸਿੰਘ ਭੰਗੂ ਨੇ ਇਉਂ ਅੰਕਤ ਕੀਤਾ ਹੈ‘ਜ ੱਟ ਬੂਟ ਕਹਿ ਕੇ ਜੱਗ ਮਾਹੀ, ਬਨੀਏ, ਬਕਾਲ, ਕਿਰਾੜ, ਖੱਤਰੀ ਸਦਾਈ।
ਲੁਹਾਰ, ਤਰਖਾਣ, ਹੁਤ ਜਾਤ ਕਮੀਨੀ, ਛੀਪੇ, ਕਲਾਲ ਨੀਚਨ ਪੈ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕੀਨੀ।
ਗੁੱਜਰ, ਗਵਾਰ, ਅਹੀਰ ਕਮਜ਼ਾਤ, ਕੰਬੋਇ, ਸੂਦਨ ਕੋਇ ਪੂਛੈ ਨਾ ਬਾਤ।
ਝੀਵਰ, ਨਾਈ, ਰੋੜੇ, ਘੁਮਿਆਰ, ਸੈਣੀ, ਸੁਨਿਆਰੇ, ਚੂੜੇ, ਚਮਿਆਰ।
ਇਨ ਗਰੀਬ ਸਿੱਖਣ ਕੋ ਦਯੋ ਪਾਤਸ਼ਾਹੀ। ਇਹ ਯਾਦ ਕਰੇਂ ਹਮਰੀ ਗੁਰਿਆਈ।
ਅੱਜ ਸਾਡੇ ਵਲੋਂ ਬਰਾਬਰੀ ਦਾ ਸਮਾਜਕ ਹੁੰਗਾਰਾ ਨਾ ਮਿਲਣ ਕਰਕੇ ਦਲਿਤ ਵਰਗ, ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਜਾਂ ਈਸਾਈ ਧਰਮ ਵੱਲ ਪ੍ਰੇਰਤ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਦੇਸ਼-ਵਿਦੇਸ਼ ਦੇ ਅੰਦਰ ਗੁਰੂ ਰਵੀਦਾਸ ਮੰਦਰ ਜਾਂ ਕਬੀਰ ਪੰਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਵੱਖਰੀਆਂ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਹੋਂਦ ਵਿੱਚ ਆ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਕੈਨੇਡਾਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪਿਛਲੇ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਕਈ ਰਵੀਦਾਸ ਮੰਦਰ ਹੋਂਦ ਵਿੱਚ ਆ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਕੁਰਬਾਨੀਆਂ ਦੇ ਪਿੜ ਵਿੱਚ ਦਲਿਤ ਵਰਗ ਸਿੱਖ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ। ਭਾਈ ਜੈਤਾ ਜੀ (ਜਿਹੜੇ ਪਿੱਛੋਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਛਕ ਕੇ ਭਾਈ ਜੀਵਨ ਸਿੰਘ ਬਣ ਕੇ ਬਹਾਦਰ ਯੋਧੇ ਬਣੇ) ਨੇ ਗੁਰੂ ਤੇਗ ਬਹਾਦਰ ਸਾਹਿਬ ਦਾ ਸੀਸ ਚਾਂਦਨੀ ਚੌਂਕ ਦਿੱਲੀ ਤੋਂ ਆਨੰਦਪੁਰ ਸਾਹਿਬ ਵਿਖੇ ਲਿਆਂਦਾ ਤੇ ਦਮਸੇਸ਼ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ‘ਰੰਘਰੇਟੇ ਗੁਰ ਕੇ ਬੇਟੇ’ ਦਾ ਮਾਣ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੁਰੂ ਪਿਆਰੇ ਰੰਗ-ਰੱਤਿਆਂ ਨੇ ਚਮਕੌਰ ਦੀ ਗੜ੍ਹੀ ਵਿੱਚ ਭਾਈ ਸੰਗਤ ਸਿੰਘ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਕਲਗੀਧਰ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਕਲਗੀ-ਪੋਸ਼ਾਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਜਦੋਂ ਕਿ ਗੁਰੂ ਖਾਲਸੇ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਮੰਨ ਕੇ ਗੁਰੂ ਕਲਗੀਧਰ ਨੇ ਚਮਕੌਰ ਦੀ ਗੜ੍ਹੀ ਛੱਡੀ। ਭਾਈ ਸੰਗਤ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੀ ਸ਼ਕਲੋ-ਸੂਰਤ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ-ਜੁਲਦੀ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਰੋਕ ਰੱਖਣ ਵਿੱਚ ਇਹ ‘ਜੰਗੀ ਚਾਲ’ ਵੀ ਬੜੀ ਸਫਲ ਸਾਬਤ ਹੋਈ। ਭਾਈ ਸਾਹਿਬ ਜੂਝਦੇ ਹੋਏ ਸ਼ਹੀਦ ਹੋਏ। ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਫਾਸਲੇ ’ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਭਾਈ ਡੱਲੇ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰਨ ਲਈ ਬੰਦੂਕ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਪਰਖਣ ਦੀ ਪ੍ਰੀਖਿਆ ਵਿੱਚ ਪਾਸ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਸਿੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਰੰਗ-ਰੱਤੇ ਵੀਰ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ। ਜੇ ਦਰਬਾਰ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਬੇ-ਅਦਬੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮੱਸੇ ਰੰਘੜ ਨੂੰ ਸੋਧਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਭਾਈ ਮਤਾਬ ਸਿੰਘ ਮੀਰਾਂਕੋਟੀਏ ਦੇ ਨਾਲ ਭਾਈ ਸੁੱਖਾ ਸਿੰਘ, ਰੰਘਰੇਟਾ ਵੀਰ ਸੀ ਤਾਂ ਅਜੋਕੀ ਮੱਸੇ ਰੰਘੜ ਦੀ ਜਾਨਸ਼ੀਨ ਇੰਦਰਾ ਗਾਂਧੀ ਨੂੰ ਸੋਧਣ ਵਾਲੀ ਭਾਈ ਬੇਅੰਤ ਸਿੰਘ- ਭਾਈ ਸਤਵੰਤ ਸਿੰਘ ਦੀ ਜੋੜੀ ਸਿੱਖ ਪੰਥ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਵਾ ਰਹੀ ਹੈ ਕਿ ਖਾਲਸਾ ਪੰਥ ਵਿੱਚ ਵਡਿਆਈ ਜਾਤ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ, ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਦਰਬਾਰ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਬੇ-ਅਦਬੀ ਸੁਣ ਕੇ ਜੂਨ ’84 ਵਿੱਚ ਬੈਰਕਾਂ ਛੱਡ ਕੇ ਸ੍ਰੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਜੀ ਵੱਲ ਕੂਚ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਧਰਮੀ ਫੌਜੀਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ‘ਰੰਗਰੇਟੇ ਗੁਰ ਕੇ ਬੇਟੇ’ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ। ਅਜੋਕੇ ਪਾਪੀ ਪੂਹਲੇ ਨੂੰ ਸੋਧਣ ਵਾਲਾ ਹਰਚੰਦ ਸਿੰਘ ਵੀ ਇੱਕ ਉਦਾਹਰਣ ਹੈ। ਖਾਲਿਸਤਾਨੀ ਸੰਘਰਸ਼ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਵੀਰ ‘ਹੁਸਨਿਆਂ (ਬਹਾਦਰ ਖਾਲਿਸਤਾਨੀ ਯੋਧਾ) ਦੀ ਕਮੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਕਿੰਨੀ ਸ਼ਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ ਜੇ ਸਾਡੇ ਦਲਿਤ ਵੀਰ ਸਿੱਖ ਧਰਮ ਨਾਲੋਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਸਮਝਣ!
‘‘ਕਦੇ ਆਨੰਦਪੁਰ ਸਾਹਿਬ ਵਿਖੇ ਦੀਵਾਨ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਇੱਕ ਪਿਆਲਾ ਜਲ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਇੱਕ ਅਮੀਰਜ਼ਾਦੇ ਨੇ ਜਦੋਂ ਜਲ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਨੂੰ ਲਿਆ ਕੇ ਦਿੱਤਾ ਤਾਂ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਪੁੱਛ ਦੇ ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਕੂਲੇ ਕਿਵੇਂ ਹਨ, ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਅੱਜ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੀ ਪਾਣੀ ਲਿਆ ਕੇ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਕਦੀ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਪਾਣੀ ਡੋਲ੍ਹਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੰਦਿਆਂ ਫੁਰਮਾਇਆ ਸੀ ਕਿ ਹੱਥ ਤਾਂ ਕਿਰਤ ਨਾਲ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਅੱਜ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਿਰਤ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਅਸੀਂ ਗੁਰਦੁਆਰਿਆਂ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਬੰਦ ਕਰਦਿਆਂ ਜਾਂ ਜੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਕਰਦਿਆਂ ਕੀ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸੋਚਦੇ ਕਿ ਇਉਂ ਕਰਕੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਸਦਾ ਲਈ ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਣਗੇ? ਕੀ ਅਸੀਂ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਸਾਹਿਬ ਨੂੰ ਭਾਈ ਮਰਦਾਨੇ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਵਿਛੋੜ ਰਹੇ? ਕੀ ਪੰਜਾਂ ਪਿਆਰਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਸ਼ਾਦ ਵੰਡਦਿਆਂ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਖਿਆਲ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ ਕਿ ਪੰਜਾਂ ਪਿਆਰਿਆਂ ਦੀ ਜਾਂ ਖਾਲਸਾ ਪੰਥ ਦੀ ਨੀਂਹ ਕਿਸ ਆਧਾਰ ’ਤੇ ਰੱਖੀ ਗਈ ਹੈ? ਕੀ ਨੀਂਹ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰਕੇ ਕੋਈ ਇਮਾਰਤ ਖੜ੍ਹੀ ਰਹਿ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਕੀ ਅੱਜ ਅੱਡ-ਅੱਡ ਜਾਤਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ’ਤੇ ਬਣ ਰਹੇ ਗੁਰਦੁਆਰੇ ਤੇ ਸੁਸਾਇਟੀਆਂ ਮੁੱਢਲੇ ਖਾਲਸਾਈ ਸਿਧਾਂਤ ਦੀ ਹੀ ਅਵੱਗਿਆ ਨਹੀਂ ਹੈ? ਕੀ ਅੱਜ ਅੱਡ-ਅੱਡ ਅਖਬਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਛਪ ਰਹੇ ‘ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦੀ ਮੰਗ’ ਦੇ ਇਸ਼ਤਿਹਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ‘ਗੁਰਸਿੱਖ’ ਨਾਲੋਂ ਕਿਸੇ ਖਾਸ ਜਾਤ ਦੇ (ਭਾਵੇਂ ਕਲੀਨਸ਼ੇਵਨ ਹੀ) ਮੁੰਡੇ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ? ਕੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤਧਾਰੀ, ਗੁਰਸਿੱਖ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਦੀ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦੀ ਮੰਗ ਵਿੱਚ ਵੀ ‘ਜਾਤ-ਪਾਤ’ ਦੀ ਵੀਚਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ? ਜੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਦਾ ਜਵਾਬ ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ, ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਸਿੱਖ ਕਹਾਉਣ ਦਾ ਕੋਈ ਹੱਕ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਸਾਊਥ ਏਸ਼ੀਆ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ਦੇਸ਼, ਖਾਲਿਸਤਾਨ ਦੀ ਸਿਰਜਣਾ ਲਈ ਸਾਨੂੰ ਖਾਲਸਾਈ ਕਦਰਾਂ-ਕੀਮਤਾਂ ਤੇ ਸਚਿਆਰਤਾ ਨਾਲ ਪਹਿਰਾ ਦੇਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਜਾਤ-ਪਾਤ ਦੀ ਖਾਲਸਾਈ ਸੋਚ ਅੰਦਰ ਕੋਈ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਰਹਿਤਨਾਮਾ ਭਾਈ ਦਇਆ ਸਿੰਘ ਵਿੱਚ, ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਬੜਾ ਸਪੱਸ਼ਟ ਸੁਨੇਹਾ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ -
ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਕੋ ਪਾਣੀ ਕਹੇ, ਸਿਖ ਕੀ ਪੁਛੈ ਜਾਤ।
ਦਇਆ ਸਿੰਘ ਮਮ ਸਿਖ ਨਹੀਂ ਜਨਮ ਗਵਾਵੈਂ ਬਾਦ।
ਆਓ, ਗੁਰੂ ਵਲੋਂ ਬਖਸ਼ੇ ਸਿਧਾਂਤ ਨੂੰ ਅਮਲੀ ਜਾਮਾ ਪਹਿਨਾਉਂਦਿਆਂ ਆਪਣੇ ਦਲਿਤ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਗਲ ਲਾਈਏ ਅਤੇ ਇਕੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਸਾਂਝੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰੀਏ।

ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਸਰਕਾਰ ਕਿਸ ਦੀ?
‘ਆਰ. ਐਸ. ਐਸ. ਬਨਾਮ ਅਕਾਲੀ ਦਲ’

ਪਿਛਲੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਪਰੀਆਂ ਦੋ ਘਟਨਾਵਾਂ, ਇਸ ਤੱਥ ਦੀ ਮੁੜ ਸ਼ਾਹਦੀ ਭਰਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਪੰਜਾਬ ਸਰਕਾਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਿੰਦੂਤਵੀ ਜਮਾਤ ਆਰ. ਐਸ. ਐਸ. ਦੀ ਗ੍ਰਿਫਤ ਵਿੱਚ ਹੈ ਅਤੇ ਬਾਦਲ ਸਰਕਾਰ ਦਾ ਰੁਤਬਾ ਇੱਕ ਮਹਿਜ਼ ਮਖੌਟੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਹੈਸੀਅਤ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ। ਪਹਿਲੀ ਘਟਨਾ ਸ੍ਰੀ ਹਰਿਮੰਦਰ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਚੌਗਿਰਦੇ ਨਾਲ ਸਬੰਧਿਤ ਹੈ। ਕੈਪਟਨ ਅਮਰਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਦੀ ਸਰਕਾਰ ਵੇਲੇ, ਸ੍ਰੀ ਹਰਿਮੰਦਰ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਨੂੰ, ਵਾਤਾਵਰਣ ਸਬੰਧੀ ਪ੍ਰਦੂਸ਼ਣ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਕੁਝ ਵਧੀਆ ਫੈਸਲੇ ਲਏ ਗਏ ਸਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਕਦਮ ‘ਐਲੀਵੇਟਿਡ ਸੜਕ’ ਦਾ ਬਣਾਇਆ ਜਾਣਾ ਸੀ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਵਾਤਾਵਰਣ ਮਾਹਿਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਰਿਪੋਰਟਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਸੀ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਗੱਡੀਆਂ ਦਾ ਧੂੰਆਂ ਅਤੇ ਹੱਦੋਂ-ਵੱਧ ਟ੍ਰੈਫਿਕ ਹਰਿਮੰਦਰ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਚੌਗਿਰਦੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਸ ਰਿਪੋਰਟ ਵਿੱਚ, ਗੱਡੀਆਂ ਦੀ ਪਾਰਕਿੰਗ ਦੂਰ-ਹਦੂਦ ਵਿੱਚ ਕਰਕੇ, ਉਥੋਂ ਯਾਤਰੂਆਂ ਨੂੰ ਪੈਦਲ ਜਾਂ ਰਿਕਸ਼ੇ ਰਾਹੀਂ ਆਉਣ ਦੀ ਸਲਾਹ ਵੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਸ੍ਰੀ ਦਰਬਾਰ ਸਾਹਿਬ ਕੰਪਲੈਕਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ‘ਅੰਡਰਗਰਾਊਂਡ ਪਾਰਕਿੰਗ’ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਤਜਵੀਜ਼ ਨੂੰ ਵੀ ਮੁੱਢੋਂ ਖਾਰਜ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਪ੍ਰਦੂਸ਼ਣ ਰੋਕਣ ਲਈ ਕੁਝ ਹੋਰ ਸਕੀਮਾਂ ਵੀ ਸਨ ਪਰ ਕੈਪਟਨ ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਭੋਗ ਪੈਣ ਨਾਲ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਕੀਮਾਂ ਦਾ ਵੀ ਭੋਗ ਪੈ ਗਿਆ। ਬਾਦਲ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਹੋਂਦ ਵਿੱਚ ਆਇਆਂ ਹੁਣ ਲਗਭਗ ਤਿੰਨ ਵਰ੍ਹੇ ਬੀਤ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਬਾਦਲ ਲਈ ਸ੍ਰੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਕਦੇ ਵੀ ‘ਅਹਿਮ’ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ। ਉਸ ਲਈ ਨੈਣਾ ਦੇਵੀ ਦੀ ਯੋਜਨਾ, ਰਾਧਾ ਸਵਾਮੀ ਡੇਰਾ-ਬਿਆਸ ਦਾ ਵਿਕਾਸ, ਬਾਬਾ ਵਿਰਸਾ ਸਿੰਘ ਦੇ ਡੇਰੇ ਗੋਬਿੰਦ ਸਦਨ ਨੂੰ ਮੂੰਹੋਂ ਮੰਗੀਆਂ ਮੁਰਾਦਾਂ, ਡੇਰਾ ਸੌਦੇ ਵਾਲੇ ਨਾਲ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਸੌਦੇਬਾਜ਼ੀ, ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਹਰ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਗਊਸ਼ਾਲਾਵਾਂ ਖੋਲ੍ਹਣ, ਸਵਾਮੀ ਰਾਮਦੇਵ ਦੇ ਯੋਗਾ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਨੂੰ ਘਰ-ਘਰ ਪਹੁੰਚਾਉਣ, ਨਾਮਧਾਰੀਆਂ ਦੇ ਡੇਰੇ-ਭੈਣੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪਾਤਰ ਬਣਾਉਣ ਆਦਿ ਪ੍ਰਾਜੈਕਟਾਂ ’ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਟੈਕਸ-ਪੈਸੇ ਦਾ ਕਰੋੜਾਂ ਰੁਪਈਆ ਲੁਟਾਇਆ ਹੈ। ਅੱਜ ਬਾਦਲ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸ਼ਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਿੰਦੂਤਵੀਆਂ ਦੀ ਮੁੱਠੀ ਵਿੱਚ ਹੈ ਅਤੇ ਗੱਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹੀ ਪੁੱਗਦੀ ਹੈ।
ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦਾ ਡਿਪਟੀ ਕਮਿਸ਼ਨਰ ਕਾਹਨ ਸਿੰਘ ਪੰਨੂੰ, ਬਾਦਲ ਦਾ ਖਾਸ ਆਦਮੀ ਹੈ। ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸ਼ਨ ਨੇ ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਦਰਬਾਰ ਸਾਹਿਬ ਨੂੰ ‘ਪ੍ਰਦੂਸ਼ਣ’ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਨੀਤੀ ਦੇ ਤਹਿਤ, ਫਵਾਰਾ ਚੌਂਕ ਤੋਂ ਦਰਬਾਰ ਸਾਹਿਬ ਤੱਕ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਸੜਕ ਨੂੰ ‘ਕੋਈ ਗੱਡੀ ਨਹੀਂ’ (ਨੋ ਵਹੀਕਲ ਜ਼ੋਨ) ਐਲਾਨਿਆ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਫੈਸਲੇ ਨੂੰ ਲਾਗੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਫੈਸਲੇ ਅਨੁਸਾਰ ਯਾਤਰੂ ਆਪਣੀਆਂ ਗੱਡੀਆਂ ਸਾਰਾਗੜ੍ਹੀ ਜਾਂ ਕੇਸਰੀ ਬਾਗ ਪਾਰਕਿੰਗ ਲਾਟ ਵਿੱਚ ਪਾਰਕ ਕਰਨ ਲੱਗੇ ਅਤੇ ਉਥੋਂ ਪੈਦਲ ਤੁਰ ਕੇ, ਹਰਿਮੰਦਰ ਸਾਹਿਬ ਪਹੁੰਚਦੇ। ਪਰ, ਹਿੰਦੂਤਵੀਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਰਿਆਇਤ ਵੀ ਬੁਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੁੱਭੀ। ਇੱਕ ਹਫ਼ਤੇ ਬਾਅਦ, ਬੀ. ਜੇ. ਪੀ., ਸ਼ਿਵ ਸੈਨਾ, ਬਜਰੰਗ ਦਲ ਆਦਿ ਹਿੰਦੂਤਵੀ ਜਮਾਤਾਂ ਦੇ ਵਰਕਰਾਂ ਨੇ, ਸਿਹਤ ਮੰਤਰੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਕਾਂਤ ਚਾਵਲਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਉਪਰੋਕਤ ਸੜਕ ਨੂੰ ਬੰਦ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ (ਬੈਰੀਅਰਜ਼) ਚੁੱਕ ਕੇ ਪਰ੍ਹਾਂ ਵਗ੍ਹਾ ਮਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਸੜਕ ਮੁੜ ਚਾਲੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸ਼ਨ ਮੂਕ ਦਰਸ਼ਕ ਬਣ ਕੇ ਵੇਖਦਾ ਰਿਹਾ। ਪੰਜਾਬ ਸਰਕਾਰ ਦੀ ਇੱਕ ਸੀਨੀਅਰ ਮੰਤਰੀ ਨੇ ਕਾਨੂੰਨ ਦੀਆਂ ਸ਼ਰ੍ਹੇਆਮ ਧੱਜੀਆਂ ਉਡਾਈਆਂ ਪਰ ਕੋਈ ਪੁੱਛਣ-ਦੱਸਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਉਹ ਹੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਕਾਂਤਾ ਚਾਵਲਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਹੁਦੇ ਦੀ ਸਹੁੰ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕੀ, ਸਿੱਖ ਕਾਤਲ ਪੁਲਸੀਏ ਅਜੀਤ ਸੰਧੂ ਦੀ ਪਿੱਠ ਠੋਕੀ, ਜੂਨ-84 ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੀ ਹਰਿਮੰਦਰ ਸਾਹਿਬ ’ਤੇ ਹਮਲਾਵਰ ਹਿੰਦੂ ਫੌਜੀਆਂ ਨੂੰ ਰੱਖੜੀਆਂ ਬੰਨ੍ਹੀਆਂ ਅਤੇ ਹਰ ਸਿੱਖ ਮੰਗ ਦੀ ਵਿਰੋਧਤਾ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਹਿੰਦੂਤਵੀਆਂ ਦੀ ‘ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਚਹੇਤੀ’ ਹੈ। ਇਸ ਸ਼ਰ੍ਹੇਆਮ ਕਾਨੂੰਨ ਦੀ ਖਿਲਾਫ-ਵਰਜ਼ੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਘਟਨਾ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕਰਮ ਵਜੋਂ, ਡੀ. ਸੀ. ਸਰਦਾਰ ਪੰਨੂੰ ਨੇ ਕਿਹਾ - ‘ਅਸੀਂ ਇਲਾਕੇ ਦੇ ਵਪਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਮਝ ਗਏ ਅਸੀਂ ਫੇਰ ਹੀ ਸੜਕ ਨੂੰ ਬੰਦ ਕਰਾਂਗੇ।’ ਪਾਠਕਜਨ! ਜ਼ਾਹਰ ਹੈ ਕਿ ਹਰਿਮੰਦਰ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ’ਤੇ ਵੀ ਬਾਦਲ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸ਼ਨ ਦਾ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਹੈ - ਹਿੰਦੂਤਵੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜ ਹੈ।
ਦੂਸਰੀ ਘਟਨਾ, 5 ਅਪ੍ਰੈਲ ਦੀਆਂ ਮੀਡੀਆ ਰਿਪੋਰਟਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਆਈ ਹੈ। ਰਿਪੋਰਟ ਅਨੁਸਾਰ, ਪੰਜਾਬ ਸਕੂਲ ਐਜੂਕੇਸ਼ਨ ਬੋਰਡ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਵੇਂ ਬਣ ਰਹੇ ਸਿਲੇਬਸ ਵਿੱਚ 10ਵੀਂ ਜਮਾਤ ਲਈ ‘ਹਿੰਦੀ’ ਵਿਸ਼ੇ ਨੂੰ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ (ਆਪਸ਼ਨਲ) ਵਿਸ਼ਾ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਸਰਦਾਰ ਬਾਦਲ ਨੇ, ਸਿੱਧੀ ਦਖਲਅੰਦਾਜ਼ੀ ਕਰਦਿਆਂ, ਇਸ ਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰੀ ਵਿਸ਼ਾ (ਕੰਪਲਸਰੀ) ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਹਦਾਇਤ ਜਾਰੀ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਬੋਰਡ ਦੇ ਚੇਅਰਮੈਨ ਡਾਕਟਰ ਦਲਬੀਰ ਸਿੰਘ ਅਨੁਸਾਰ - ‘‘ਅਸੀਂ ਸੀ. ਬੀ. ਐਸ. ਈ. ਦੇ ਸਿਲੇਬਸ ਮੁਤਾਬਿਕ, ਦਸਵੀਂ ਵਿੱਚ ਅੱਠ ਵਿਸ਼ੇ ਪੜ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ ਸੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਦੋ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਪੰਜਾਬੀ ਅਤੇ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹਿਸਾਬ, ਸਾਇੰਸ, ਸੋਸ਼ਲ ਸਟੱਡੀਜ਼, ਫਿਜ਼ੀਕਲ ਐਜੂਕੇਸ਼ਨ, ਕੰਪਿਊਟਰ ਸਾਇੰਸ ਅਤੇ ਇੱਕ ਇਲੈਕਟਿਵ ਵਿਸ਼ਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਜੋਂ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਕੇ ਕੁਲ ਗਿਣਤੀ ਅੱਠ ਬਣਦੀ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ ਸੀ. ਬੀ. ਐਸ. ਈ. ਦੀ ਸ਼ਰਤ ਹੈ। ਹਿੰਦੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਆਪਸ਼ਨਲ ਵਿਸ਼ੇ ਵਜੋਂ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਪਰ ਪੰਜਾਬ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਕਿ ਉਪਰੋਕਤ ਅੱਠ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਹਿੰਦੀ ਨੂੰ ਵੀ ਜ਼ਰੂਰੀ ਵਿਸ਼ੇ (ਕੰਪਲਸਰੀ) ਵਜੋਂ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੁਣ ਦਸਵੀਂ ਪਾਸ ਕਰਨ ਲਈ 9 ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੇ ਇਮਤਿਹਾਨ ਪਾਸ ਕਰਨੇ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੋਣਗੇ।’’ ਮੀਡੀਆ ਰਿਪੋਰਟਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਬੋਰਡ ਦੇ ਇਸ ਫੈਸਲੇ ’ਤੇ ਪੰਜਾਬ ਦੀਆਂ ਹਿੰਦੂ ਜਥੇਬੰਦੀਆਂ ਨੇ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਤਸੱਲੀ ਦਾ ਇਜ਼ਹਾਰ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਪਾਠਕਜਨ! ਇਹ ਉਹ ‘ਪੰਜਾਬੀ ਸੂਬਾ’ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹੋਂਦ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਣ ਲਈ 60 ਹਜ਼ਾਰ ਸਿੱਖਾਂ ਨੇ ਜੇਲ੍ਹਾਂ ਭਰੀਆਂ, ਕਈ ਸ਼ਹੀਦ ਹੋਏ ਅਤੇ ਲਗਾਤਾਰ 16-17 ਸਾਲ ਸੰਘਰਸ਼ ਜਾਰੀ ਰਿਹਾ। ਇਸ ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਵਾਰ ਬਣੀ ਅਕਾਲੀ ਸਰਕਾਰ ਤਾਂ ਪੰਜਾਬੀ ਨੂੰ ਰਾਜ-ਭਾਸ਼ਾ ਵਾਂਗ ਲਾਗੂ ਕਰਵਾ ਨਹੀਂ ਸਕੀ ਪਰ ਹੁਣ ‘ਸਟੇਟ’ ਦੇ ਸਰਕਾਰੀ ਸਕੂਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹਿੰਦੀ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪੰਜਾਬੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਪ੍ਰਾਈਵੇਟ ਸਕੂਲਾਂ ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਤੇ ਹਿੰਦੀ ਲਾਗੂ ਹੈ ਅਤੇ ਪੰਜਾਬੀ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ‘ਜੁਰਮਾਨਾ’ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਲਾਗਲੀਆਂ ਹਰਿਆਣਾ ਅਤੇ ਹਿਮਾਚਲ ਸਟੇਟਾਂ ਵਿੱਚ ਪੰਜਾਬੀ ਨੂੰ ‘ਆਪਸ਼ਨਲ’ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸ਼ਰਤ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ 10 ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਹੋਣਗੇ ਤਾਂ ਪੰਜਾਬੀ ਅਧਿਆਪਕ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ। ਪੰਜਾਬ ਦੀ ‘ਰਾਜ ਮਾਤਾ’ ਜ਼ੁਬਾਨ ਪੰਜਾਬੀ ਤਾਂ ਨੌਕਰਾਣੀਆਂ ਵਾਂਗ ਰੁਲ ਰਹੀ ਹੈ ਪਰ ਬਾਦਲ ਨੇ ਸ਼ਰ੍ਹੇ-ਬਜ਼ਾਰ ਹਿੰਦੀ ਦੇ ਸਿਰ ’ਤੇ ਤਾਜ ਰੱਖ ਕੇ ਜਿਥੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ’ਤੇ ਇੱਕ ਵਾਧੂ ਵਿਸ਼ਾ ਮੜਿਆ ਹੈ, ਉਥੇ ਆਪਣੇ ਪੂਰੇ ‘ਹਿੰਦੂਤਵੀ’ ਹੋਣ ਦਾ ਸਬੂਤ, ਨਾਗਪੁਰ (ਆਰ. ਐਸ. ਐਸ. ਦਾ ਹੈੱਡਕਵਾਟਰ) ਦੇ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਆਖਿਰ ਕਦੋਂ ਤੱਕ ਇਵੇਂ ਚੱਲਦਾ ਰਹੇਗਾ ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਚੁੱਪ ਕਰਕੇ ਸਹਾਰਦੇ ਰਹਾਂਗੇ?

ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਬਾਣੀ ’ਤੇ ਕਿੰਤੂ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਕਾਰਵਾਈਆਂ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ’ਚ
‘‘ਫਰੀਦਾ ਜੇ ਤੂ ਅਕਲਿ ਲਤੀਫੁ,
ਕਾਲੇ ਲਿਖੁ ਨ ਲੇਖ
ਆਪਨੜੇ ਗਿਰੀਵਾਨ ਮਹਿ,
ਸਿਰੁ ਨੀਵਾਂ ਕਰਿ ਦੇਖੁ॥’’

ਬਾਬਾ ਫਰੀਦ ਜੀ ਦੀ ਉਪਰੋਕਤ ਨਸੀਹਤ ਹਰ ਸਮੇਂ, ਕਾਲ ਦੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਸੋਚਵਾਨ, ਦਾਨਿਸ਼ਮੰਦ, ਬੁੱਧੀਜੀਵੀ ਸਿਆਣੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ‘ਪਾਬੰਦੀ ਪੈਮਾਨਾ (ਕੋਡ) ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬੌਧਿਕ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨਤਾ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਲਿਆਕਤ ਨੂੰ ਹਰਗਿਜ਼ ਨਾਂਹ-ਪੱਖੀ ਰੁਚੀਆਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ। ਜਦੋਂ ਦੂਸਰੇ ਵਿੱਚ ਅਤਿ ਦੀਆਂ ਕਮੀਆਂ ਵੀ ਨਜ਼ਰ ਆਉਣ ਤਾਂ ਵੀ ਕਾਲੀ ਲਿਖਤ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਣੀ ਅਤੇ ਅੰਤਰਮੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਔਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਚਿਤਾਰਨਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਪੁਰਸ਼ ਹੰਕਾਰੀ ਹੋਣੋਂ ਤਾਂ ਬਚੇਗਾ ਹੀ, ਨਾਲ ਹੀ ਨਿਮਰਤਾ ਦੇ ਗੁਣ ਨਾਲ ਵੀ ਮਾਲੋਮਾਲ ਹੋ ਜਾਏਗਾ।
ਜਦੋਂ ਬਾਬਾ ਫਰੀਦ ਜੀ ਨੇ ਉਪਰੋਕਤ ਬਾਣੀ ਉਚਾਰੀ ਉਦੋਂ ਪ੍ਰਿੰਟ ਤੇ ਇਲੈਕਟ੍ਰਾਨਿਕ ਮੀਡੀਏ ਦਾ ਜ਼ਮਾਨਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਧਾਰਮਿਕ ਆਗੂਆਂ, ਉਲਾਮਾਵਾਂ ਆਦਿ ਵਿੱਚ ਆਪੋ-ਆਪਣੇ ਧਰਮਾਂ, ਫਲਸਫਿਆਂ, ਵਿਸ਼ਵਾਸਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਵਿਚਾਰ-ਚਰਚਾਵਾਂ, ਗੋਸ਼ਟੀਆਂ, ਸ਼ਾਸਤਾਰਥ, ਬਹਿਸਾਂ ਆਦਿਕ ਹੁੰਦੀਆਂ ਸਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ‘ਚਰਚਾਵਾਂ’ ਜਾਂ ਇਸ ਚੋਂ ਉਭਰਦੀਆਂ ਲਿਖਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੱਤ ਗਿਆਨ ਦੀ ਥਾਂ ’ਤੇ ਖੰਡਨ-ਮੰਡਨ ਦੀ ਭਰਮਾਰ ਹੋਵੇਗੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਮੱਦੇਨਜ਼ਰ, ਬਾਬਾ ਫਰੀਦ ਨੇ ਬੌਧਿਕ ਅਧਿਆਤਮਕ ਇਨਸਾਨਾਂ ਲਈ ਪੂਰਨੇ ਪਾਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਾਈਡਲਾਈਨਜ਼ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਹੁਣ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਲਗਭਗ ਸੱਤ ਬਿਲੀਅਨ ਲੋਕ ਇਸ ਧਰਤੀ ਦੇ ਬਸ਼ਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਡ-ਅੱਡ ਮਤਾਂ-ਮਤਾਂਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਯਕੀਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਹਨ ਅਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ‘ਕਰਤੇ’ ਦੀ ਹੋਂਦ ਤੋਂ ਮੁਨੱਕਰ ਲੋਕ ਵੀ ਕੁਦਰਤ ਦੀਆਂ ਨਿਆਮਤਾਂ ਦਾ ਅਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਹਨ। ਈਸਾਈਅਤ, ਇਸਲਾਮ, ਹਿੰਦੂ, ਬੁੱਧ ਮੱਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਿੱਖ ਧਰਮ ਇਸ ਧਰਤੀ ਦੇ ਧਾਰਮਿਕ ਵਿਸ਼ਵਾਸ਼ਾਂ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪੰਜਵਾਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਹੈ। ਇੱਕ ਅੰਦਾਜ਼ੇ ਮੁਤਾਬਿਕ, ਸਿੱਖ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ 26 ਮਿਲੀਅਨ ਦੇ ਲਗਭਗ ਹੈ। 542 ਸਾਲ ਦੀ ‘ਬਾਲੜੀ ਉਮਰ’ ਵਾਲੇ ਸਿੱਖ ਧਰਮ ਨੇ, ਨਾ-ਸਿਰਫ ਧਰਮਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਹੀ ਆਪਣੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਥਾਂ ਬਣਾਈ ਹੈ ਬਲਕਿ ਇਸ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲੇ ਗੁਰੂ ਕੇ ਸਿੱਖਾਂ ਨੇ, ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਕੋਨੇ-ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਝੂਲਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਵਾਲੇ ‘ਗੁਰਦੁਆਰੇ’ ਵੀ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਫਲਤਾ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵੀ ਗੱਡੇ ਹਨ।
ਪੰਥ ਪ੍ਰਵਾਣਿਤ ਸਿੱਖ ਰਹਿਤ ਮਰਿਯਾਦਾ ਵਿੱਚ ‘ਸਿੱਖ ਦੀ ਤਾਰੀਫ਼’ ਇਹ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਹੈ - ‘ਜੋ ਇਸਤਰੀ ਜਾਂ ਪੁਰਸ਼ ਇੱਕ ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ, ਦਸ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬਾਨ (ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਸਾਹਿਬ ਤੱਕ) ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਅਤੇ ਦਸ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬਾਨ ਦੀ ਬਾਣੀ ਅਤੇ ਸਿੱਖਿਆ ਅਤੇ ਦਸਮੇਸ਼ ਜੀ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਉੱਤੇ ਨਿਸ਼ਚਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ, ਉਹ ਸਿੱਖ ਹੈ।’ ਜ਼ਾਹਰ ਹੈ ਕਿ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਕਿਸੇ ਕੋਨੇ ’ਚ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ ਕੋਈ ਵੀ ਇਨਸਾਨ ਜਿਹੜਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ‘ਸਿੱਖ’ ਐਲਾਨਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਪਰੋਕਤ ‘ਸਿੱਖ ਦੀ ਤਾਰੀਫ਼’ ਦੀਆਂ ਸੀਮਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰੱਖਦਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਿੱਖੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸਾਂ ਮੁਤਾਬਿਕ ਉਸ ਦਾ ਜੀਵਨਆਚਾਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦਸਾਂ ਪਾਤਸ਼ਾਹੀਆਂ ਦੀ ‘ਜੋਤ’, ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਸਾਡੇ ‘ਜਾਗਤ-ਜੋਤਿ’ ਸਤਿਗੁਰੂ ਹਨ ਅਤੇ ਚੱਵਰ-ਛੱਤਰ ਤਖਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ। ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੀ ਆਦਿ ਬੀੜ (ਜਿਸ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਰਹਿਨੁਮਾਈ ਹੇਠ, ਭਾਈ ਗੁਰਦਾਸ ਜੀ ਨੇ ਲਿਖਿਆ ਅਤੇ ਪਹਿਲੀ ਸਤੰਬਰ, 1604 ਨੂੰ ਇਸ ਆਦਿ ਬੀੜ ਦਾ ਸ੍ਰੀ ਹਰਿਮੰਦਰ ਸਾਹਿਬ ਵਿਖੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ) ਅੱਜਕਲ੍ਹ ਕਰਤਾਰ ਪੁਰ ਸਾਹਿਬ (ਜ¦ਧਰ ਦੇ ਨੇੜੇ) ਵਿਖੇ ਸੁਭਾਏਮਾਨ ਹੈ (ਧੀਰ ਮੱਲੀਆਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਕੋਲ)। ਇਸ ਲਈ ਇਸ ਆਦਿ ਬੀੜ ਨੂੰ ‘ਕਰਤਾਰਪੁਰੀ ਬੀੜ’ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦਸਵੇਂ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਸਾਹਿਬ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨੇ, ਦਮਦਮਾ ਸਾਹਿਬ ਵਿਖੇ ‘ਦਮਦਮੀ ਬੀੜ’ ਦੀ ਸਿਰਜਣਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਭਾਈ ਮਨੀ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨੇ ਲਿਖਿਆ। ਇਸ ਬੀੜ ਵਿੱਚ, ਨੌਵੇਂ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਸਾਹਿਬ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਤੇਗ ਬਹਾਦਰ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੀ ਬਾਣੀ ਨੂੰ ਰਾਗ-ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ (ਜਿਹੜਾ ਪੈਮਾਨਾ ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਸੀ) ਅੰਕਿਤ ਕੀਤਾ। ‘ਰਾਗ ਜੈਜੈਵੰਤੀ’ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਗੁਰੂ ਤੇਗ ਬਹਾਦਰ ਸਾਹਿਬ ਰਚਿਤ ਬਾਣੀ ਹੀ ਹੈ। 1708 ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੀ ਹਜ਼ੂਰ ਸਾਹਿਬ ਵਿਖੇ ਜੋਤੀ ਜੋਤ ਸਮਾਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਸ ‘ਦਮਦਮੀ ਬੀੜ’ ਨੂੰ ਗੁਰਗੱਦੀ ਬਖਸ਼ਦਿਆਂ, ਸਤਿਗੁਰੂ ਨੇ ਫੁਰਮਾਇਆ - ‘ਸਭ ਸਿਖਨ ਕੋ ਹੁਕਮ ਹੈ, ਗੁਰੂ ਮਾਨਿਓ ਗ੍ਰੰਥ।’ 20ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਦੂਸਰੇ ਅੱਧ ਵਿੱਚ ਨਿਊਜ਼ੀਲੈਂਡ ਨਿਵਾਸੀ ਮੈਕਲਿਊਡ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿਸ਼ੌਰਾ ਸਿੰਘ, ਹਰਜੋਤ ਓਬਰਾਏ, ਗੁਰਿੰਦਰ ਮਾਨ ਵਰਗੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨੇ ‘ਆਦਿ ਬੀੜ’ ਦੀ ਪ੍ਰਮਾਣਕਿਤਾ ’ਤੇ ਸਵਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹ ਲਾਉਣ ਦੇ ਯਤਨ ਅਕਾਦਮਿਕ ਪਰਦੇ ਹੇਠ ਕੀਤੇ ਪਰ ਸਿੱਖ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਅਤੇ ਸਿੱਖ ਸੰਗਤਾਂ ਨੇ ਇਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਤੋੜਵਾਂ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਮੈਕਲਿਊਡ ਮਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਚੇਲੇ ਵਿਸ ਘੋਲਦਿਆਂ, ਅਜੇ ਵੀ ਸਿੱਖੀ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁਝ ਚਲਾਕੀਆਂ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਪਰ ਸਿੱਖ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕਰੂਪ ਚਿਹਰਾ ਬੇ-ਨਕਾਬ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।
ਇਸ ਵੇਲੇ ਮੋਹਾਲੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਹੁੰਦਾ ਅਖਬਾਰ - ‘ਸਪੋਕਸਮੈਨ’ ਵਿਵਾਦਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਦੀਆਂ ਲਿਖਤਾਂ ਦਾ ਵੇਗ ਉਸ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਹੀ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਪਾਸੇ ਈਸਾਈ ਮਿਸ਼ਨਰੀ ਤੋਂ ਨਾਸਤਕ ਬਣੇ ਮੈਕਲਿਊਡ ਨੇ ਬਦਨੀਅਤੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਸੁਪਰਵਿਜ਼ਨ ਹੇਠਾਂ ਡਾਕਟਰੇਟ ਕਰ ਰਹੇ ਸਿੱਖ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਤੋਰਿਆ ਸੀ। ਭਾਵੇਂ ਸਪੋਕਸਮੈਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ‘ਮਹੀਨਾਵਾਰੀ’ ਤੋਂ ‘ਰੋਜ਼ਾਨਾ’ ਅਖਬਾਰ ਬਣਨ ਤੱਕ ਦਾ ਸਫਰ, ਸਿੱਖ ਸੰਗਤਾਂ ਤੋਂ ਲਏ ‘ਦਾਨ’ (ਅੱਡ-ਅੱਡ ਫੈਂਸੀ ਨਾਵਾਂ ਥੱਲੇ, ਵਿੱਢੇ ਗਏ ਪ੍ਰਾਜੈਕਟਾਂ ਦੀ ਆੜ ਹੇਠ) ਨਾਲ ਹੀ ਤਹਿ ਕੀਤਾ ਪਰ ਪਿਛਲੇ ਕਾਫੀ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ‘ਸੁਧਾਰ’ ਅਤੇ ‘ਬ੍ਰਾਹਮਣਵਾਦ ਦੇ ਖਾਤਮੇ’ ਦੇ ਨਾਂ ਹੇਠ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਲਿਖਤਾਂ ਨੇ ਸਿੱਖ ਸੰਗਤਾਂ ਵਿੱਚ ਰੰਜ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਕਾਫੀ ਪ੍ਰਚੰਡ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਸਪੋਕਸਮੈਨ ਦੇ ਇੱਕ ਸੰਪਾਦਕੀ ਨੇ ਤਾਂ ਜ਼ਾਬਤੇ -ਵਿਸ਼ਵਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਹੱਦਾਂ ¦ਘਦਿਆਂ, ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਪ੍ਰਮਾਣਿਕਤਾ ’ਤੇ ਹੀ ਸਵਾਲੀਆ ਨਿਸ਼